Met de mobilhome naar Amerika

Dag 3 begon voor de gejetlagde kids al rond 2u. Dat vonden we iiiiiietske te vroeg om op te staan. Dus tijd voor een actieplan! Christoph werd uitgezonden naar de slaapkamer van de 2 tamboerende bengels en ging ertussen liggen in een poging hen stil te krijgen. Rond 7u ging de wekker dan echt… net toen die 3 weer in een diepe slaap verzeild waren, kendet?

De chef kok bakte omeletjes en toastte brood voor wat extra energie. Op t programma stond immers diezelfde wandeling als bij aankomst in Vancouver… 🙈 Nog even bedden aftrekken, opruimen en dubbel checken of alles er weer Instagramwaardig bijlag in ons appartementje en we konden vertrekken.

Bij daglicht was de wandeling gelukkig een pak minder ver 🫣 en kwamen we een heleboel bussen tegen (die we niet namen, zo wrokkig en stoer zijn we wel). We gingen voor een optimalisatie in t sleurproces en fabriceerden een valiezentrein & probeerden de meisjes af te leiden en hun stappersbeentjes te trainen 😁

Prachtig op tijd -na 40min zeulen- arriveerden we op t dichtstbijzijnde metrostation en na amper 3 minuten konden we de Skytrain al op richting luchthaven. Wij boekten namelijk de transfer naar ons verhuurkantoor in Abbotsford. Maar die pickup bleek enkel in dure airport hotels (700€ of meer voor 2 nachtjes) of de luchthaven zelf (en je mag als toerist helemaal nog niet huren de dag dat je aankomt na een internationale vlucht….) Op de halte Templeton (YVR parking) stond al een tof Nederlands koppel te wachten dus we waren gerustgesteld dat we juist zaten. Even later kwam onze bus… voertaal Nederlands, we reden dan ook naar een mobilhome pickup kantoor 🤣

Ik was een beetje teleurgesteld dat t best onpersoonlijk was. Vorige keer bij Ambassador RV was t echt een heel hartelijk ontvangst, stonden er knuffeltjes te wachten op de meisjes, werd schattige Lia platgeknuffeld en kregen we gratis add-ons zoals een gps, stond er een weggeef-spullenhoek waaruit we berenspray, folie, kruiden, kinderspeelgoed konden mee nemen. Maar hier helemaal niets…. Wachten en veel papieren aftekenen over verantwoordelijkheid voor dit en dat… soit, voor 3maand en de rib uit ons lijf die we hiervoor ophoesten, hadden ze wel wat meer mogen doen dan de slappe koffie voor Christoph 😂

Het eerste probleem dook meteen op! Lia kreeg een baby autostoel tot 18kg (waar ze toch al wel enige tijd ver boven zit 🙈). Dus ik greep in en ze toverden een groter spiksplinternieuw exemplaar boven. Lia was meer geïnteresseerd in de grote doos dan de stoel – stiekem heel jaloers dat Ava geen autostoel meer hoeft hier. Ava haar verhoogzitje zat ook nog in de verpakking. Oef, toch een veilig gevoel wetende dat die stoelen niet mogelijks al t een en t ander hebben meegemaakt (Tip: nooit forum verhalen lezen over verhuur van autostoelen 😵‍💫)

Even nog wat uitleg over het afvalwater dumpen, de zonnepanelen, generator en hups we konden vertrekken… Alleen, het gordelsysteem en de autostoelen wilden niet meewerken. Het verhuurbedrijf liet ons papieren aftekenen dat zij niet aansprakelijk zijn voor eventuele foutieve installatie en t was een “tirez votre plan” momentje. Maar, gelukkig konden we toch een medewerker strikken die even wilde meekijken met mijne ingenieur… 1,5u later… ready to go!

Ondertussen was t al late middag en hadden wij nog niet geluncht…. Honger, zagende moeder, tijd voor iets lekkers. We sprongen er bijgevolg na amper een kilometer al weer uit voor een welverdiende frietjesstop… de eerste Mc Donalds is een feit!

Ons plan was zo snel mogelijk de grens over te steken naar Amerika zodat we aan reisbegeleider Christoph’s reisbundel van 150blz konden starten. 😆

In Abbotsford zit je praktisch aan de grens… we zagen dan ook snel de “Welcome in America” borden. De norse agent aan t grenslokket begon instant te mopperen en kreunen bij de aanblik van onze paspoorten. We kregen van Mr Knorpot de melding om binnen naar t kantoortje te gaan met ons fluogeel papier “NO ESTA”.

Ik had de website van de doune tevoren goed uitgeplozen en wist dat we voor 6$ pp de grens overland over konden mits t invullen van het I-94 formulier. Ze hebben stiekem graag dat ze lui hun spelletje patience kunnen afwerken en jij thuis al het papierwerk via de app regelt, alleen, daar heb je dus een ESTA (electronisch visum) voor nodig net zoals iedereen die vliegt naar de USA… en dat grapje was iets van een 30$ pp dus reken keertje uit… die formulieren aan de grens pas invullen bespaarde ons lekker veel geld…

Binnen in t kantoor stond al een nieuwe knorpot klaar die wilde weten waarom we dan niet rechtstreeks op de USA vlogen, of we van onze baas wel zo lang verlof kregen, en waarom we in hemelsnsam geen ESTA genomen hadden… Na zijn moeilijke vragen-rondje nam ie mopperend 5 formulieren uit de schuif en riep zuur dat ie me succes wenste met een uurtje invulwerk… ha, uitdaging aanvaard… Robot Tine in actie en op een minder dan een half uurtje had ik 120$ verdiend 😎

We reden nog even verder en besloten de nacht door te brengen op een autostrade rustplek van de Park4Night app (die we deze zomer ook vaak gebruikten in Zweden om gratis overnachtingsplaatsen te vinden). Totaal niet scenic en misschien iets te veel snelweg lawaai op de achtergrond maar we waren moe en de kids waren om 17u al als een blok in slaap gevallen… dus goed genoeg met een mobilhome.

Overnachting: Smokey Point Rest Area – sanitair, snoepautomaten, picnicbanken, bbq, dumpstation, afvalcontainers

Hallo Vancouver

Voila we zijn er!

Eigenlijk zijn we serieus met ons gat in de boter gevallen. Amaaaaai dat zijn nogal flinke kids geweest! Noah sliep super flink en weende amper, de meisjes zeurden enkel wat toen de 5u wachttijd op Heatrow pokkesaai werd & den grote Bauwens scheurde uit zn broek maar mopperde enkel maar toen ik de luchthaven moest doorspurten voor een zak die hij (ja niet ik!) achterliet in de babyruimte. 😂

Hoe die dag er dan uitzag?

5.30 opstaan – oké mss werd er net 10min te lang gesnoozed om ook nog de was op te hangen, afwasmachine leeg te maken en t huis netjes achter te laten voor onze housesitters

6.45 klaar voor vertrek. Nog even de lieve buurman Jean bedanken die onze autoruiten al ging opdrogen voor dag en dauw. En zijn vrouw Frida die onze kids even in t oog hield terwijl wij als een kip zonder kop nog t laatste aan t wegmoffelen waren. Want kent ge dat, ineens toch niet vertrekken met bergbotinnen of toch nog nen oplader extra zoeken…

8.44 eindelijk parkeerplaats op Zaventem… dit was denk ik t meest stressy deel van de ganse dag… P2 stond boemvol en auto’s werden gewoon al achtergelaten bij geïmproviseerde parkeerplekken, maar bon… 25min later hadden wij er ook eentje. Met de buit uit onze koffer (1 buggy incl maxicosi, 1 reistas op wieltjes, 1 flightbag met popup babytent en reistas, 2 trekkersrugzakken, 1 handbagage trolley en 1 dagrugzak) konden we gepakt en gezakt aan t avontuur starten. Inchecken – security – naar de gate… de 2,5u extra die we nog over hadden na dat parkeerfiasco smolt als sneeuw voor de zon…

11.20 vertrek naar Heathrow amper een klein uurtje vliegen… maar toch genoeg voor die Britten om ons een “mini middagmaal” te serveren, nl een zakje zoute chips met flesje water. En content dat die kids waren!

11.15 (+1) aankomst in terminal 5 van waar we ook weer vertrokken. Uiteraard eerst weer door de paspoortcontrole en douane… Gezien de kids hun bodyscan niet lukte omdat hun spreidstand yogapose net te spastisch bleek voor de machine, kregen zij de oldschool “betasten en drugsswap” check. Nadien werd onze zak er uiteraard uit gepikt voor een extra test… bleken de dobble spelkaarten in het metalen opbergdoosje de boosdoener. En zo vinden ze telkens wat in onze zak… maar altijd braaf in ons recht 🤭

Heathrow is echt een wirwar van roltrappen, metro, gangen, liften en was gewoonweg suuuuper druk. Elk restaurant zat boemvol dus die beloofde frietjes (niks van fastfoodketen te vinden) moesten we vervangen door de 5£ deal van “driehoek sandwich met drankje énnnnn weeral verplichte chips” uit de dagbladhandel. We kozen ons een rustige gate in afwachting van info over de onze en speelden wat dobble en uno om de tijd te doden. We whatsapp-belden ook eventjes met nichtje Nore en zelfs oma moest even gestoord worden met een laatste update. Tegen dat onze gate op t scherm kwam was t weer spurten door de luchthaven maar gelukkig mochten deze buggylozen als eerste t vliegtuig op…. Rust!

17.15 (+1) vertrokken we dan voor 9u op vliegtuig 2. Lia sliep al voor we in de lucht hingen… het in flight entertainment had niets Nederlandstalig dus Ava keek wat ipad en entertainde de rijen rondom met onbewust meezingen met Like Me liedjes, maar al bij al ging dat wel weer heel vlot… na het eten sliep de volledige kroost zelfs even gelijktijdig… chilllll. Nu hopen dat Noah niet te hard groeit zodat hij op de terugrit nog in dat babybedje past 🙈

En het prachtige zicht op Groenland kregen we er onderweg gratis bij!

19.10 (+9) aankomst in Vancouver. Het duurde een hele tijd voor we doorheen de douane konden. Er moest immers eerst een computer onze paspoorten screenen (en een niet nader genoemde Bauwens dacht dat de onze niet werkten terwijl hij ze in werkelijkheid gewoon ondersteboven scande) daarna ons ETA (electronisch visum) controleren. Zelfs de gebruikelijke grensvragen stellen gebeurt tegenwoordig ook gewoon op t touchscreen en een toegangsfoto nemen doet zo een kiosk nu uiteraard ook al… douanier is duidelijk een uitstervend beroep.

Van een familie-wachtrij hadden ze nog nooit gehoord op t stuk dat daarna nog stond tussen ons en de uitgang van de luchthaven. Maar een pitske in Noah zn billen deed wonderen. (Nee, niet echt 🤭) We werden uit de rij gehaald en mochten meteen door zonder extra controle van onze covid formulieren… Dus al dat registreren thuis in allerlei apps deed dan toch zn werk… aan ons printticket en regenboog (kind)mondmaskers konden ze zien dat wij duidelijk doodbrave mensen waren… Dus next, op zoek naar de bagage en buggy (die ze in Heathrow reeds hadden doorgestuurd en in Canada mysterieus genoeg naar de oversized bagageband gestuurd was ipv bij t uitstappen klaar te staan zoals beloofd werd)

20.20 (+9) Eindelijk de luchthaven uit en naar t AirBnb appartementje! De buggy werd volgeladen, trekkersrugzakken op de rug, wat gevloek op een kleuter die aan t metrostation ineens toch nog terug nr de wc in de luchthaven moest, bijkomend gevloek op doodmoe-kleuter die trolley achterliet en doorhuppelde met haar zak snoep… haha, met ons bioritme op “nachtje door” wisten we op voorhand dat dit stukje voor uitdagingen ging zorgen 🙈

Waar we echter geen rekening mee hielden, was dat de bus nooit zou opdagen 🙈Dus na onze rit met de Skytrain werd t 2,1km stappen met slenterende kleuters & elk iets van een 20-30kg bagage versleuren door de miezerregen … allee jah, beetje afzien. Er zijn dan ook geen foto’s van dat laatste gedeelte “fitness” doorheen t donkere Vancouver… laat ons gewoon zeggen dat we enorm blij waren toen we de rode deur van onze AirBnb uiteindelijk zagen… t duurde niet lang voor iedereen zich in zn bedje nestelde… rond 23u was t muisstil!

Over dag 2 kunnen we kort zijn. We kregen s nachts een paar keer een kleuter op bezoek maar stonden pas echt op rond 8u lokale tijd… Ava en Christoph wandelden naar de supermarkt, we deden een wasje met alles dat stonk naar “vliegtuig”, we regelden via onze gastvrouw haar gsm de mobilhome pickup, de kids tekenden en knutselden en we deden een dutje (en iedereen was zo diep weg dat we rond 18u pas wakker schoten)… dus de regenachtige dag in Vancouver was gepasseerd voor we t wisten… woeps! Totaal tegen de regeltjes van t jetlag-verteren, maar dat t verdorie deugd deed!

Overnachting: appartementje van Monica en Samuel via AirBnb. Niet goedkoop, maar veruit een van de goedkopere opties in Vancouver. Bovendien herinnerde ik me van vorige keer hoe zalig een wasmachine is na een lange vlucht en hoe tof t is om kot van de nacht te kunnen koken met kids die jetlag hebben… (en dus reuze honger)

Transport: leve wireless visa/mastercard. Terwijl we de compass card probeerden uit te dokteren (mobiele data kost 10€/MB en is dus geen optie hier, Christoph betaalt zelfs 15€/MB) kreeg ik in t snotje dat er sinds 2018 een optie bijkwam om de Skytrain rechtstreeks te betalen met visa/mastercard. En gezien de compass card precies nog steeeeeds niet te koop is bij de luchthaven automaten, gingen we voor de iets duurdere ritjes met de wireless bankkaart. Leuke bonus was anderzijds wel dat kids onder 12j gratis meemogen tegenwoordig. Dus met een wireless visa en mastercard had t hele gezin ineens een “vervoersbewijs”… en moest de bus gekomen zijn, t ticket is steeds 90min geldig vanaf de eerste scan dus we hadden perfect kunnen overstappen met dezelfde betaling.

Wilde reisplannen

Zwangerschapsverlof is om uit te rusten, nietwaar? Euhm… insert een krijsende baby, verdacht veel pedagogische studiedagen, leuke babyborrel bezoekjes, eerste voorzichtige uitstapjes als gezin van 5, grieperige kids gevolgd door een episode van de windpokken-thuisblijfkids… Conclusie, veel is er hier eigenlijk nog niet gerust… bovendien dwaalden elk vrij moment (en die waren dus echt schaars zoals je wel begreep uit bovenstaand lijstje ) onze gedachten af naar onze sabbatical aka “once in a lifetime” roadtrip #slapendoenwewelopdevlieger 😂

Naar waar? Wel, dat was een zware bevalling… Het Transsiberische spoorlijn verhaal werd omwille van Poetin z’n rare uitspattingen tot nader order uitgesteld. Hoewel Mongolië prachtig moet zijn, leek t ons niet bepaald slim daar in de buurt te vertoeven. Droombestemming Australië deed dan wel weer ein-de-lijk z’n grenzen open maar helaas zijn onze kids nog net te klein voor sommige Westkust avonturen (4×4 rijden met een maxi cosi is blijkbaar not done 🫣) Mexico stond ook een tijdje hoog op de wishlist (maar helaas toch ook wel lastige chartervlucht zonder bedje voor Noah, wilde verhalen over drugskartels en het orkaanseizoen in de zomer… soit. we hebben dan wel een uitgestippelde reis klaar voor ooit…) Oman bleek te warm, Costa Rica te stormachtig en nat… Pfffff keuzestress.

We gingen uiteindelijk voor een British Airways vlucht naar Vancouver omdat we zo ons “Corona krediet van 2020” konden opsouperen. Nog een kleine opleg voor die extra gezinstelg en hupsakee met z’n 5’jes naar Canada. Daar bleken op t eerste zicht de mobilhomes namelijk ook betaalbaarder versus USA. Bovendien, we know the drill 🤪

Remember deze op Vancouver Airport (08/2018)?

De effectieve reisroute? Wel euhm, dat is een ander paar mouwen… mei blijkt te vroeg voor sommige nationale parken die nog ontoegankelijk zijn owv sneeuw of winterschade, anderen zijn meteen volgeboekt zodra 6maand tevoren t online boeking systeem van de campings opent… zucht, spontaan reizen (en zeker lastminute ingevingen) is duidelijk pre-covid 😬 Ik geloof dat Christoph ondertussen aan versie 8 ofzo zit van onze reis excel waar alles al een paar keer grondig door elkaar geschud werd… #missievanechternach

Hoe we reizen? Wel, wij konden dankzij vreeeeee veel sjans nog een mobilhome vinden via CU CAMPER voor t eerste stuk van onze reis. Wij vinden mobilhome-trippen voor onze kids nog altijd t leukste. Elke avond hetzelfde bed enkel een ander uitzicht… Alleen, je moet dat dus eigenlijk echt ruim een jaar tevoren boeken… Bijgevolg was t haast een onmogelijke opgave om nog iets te vinden met bovendien mogelijkheid tot 3 autostoelen. Wie gaat er nu ook zo lang weg met kleine kids? 🙈 De laatste 18 mobilhome-loze dagen bleven nog weken wazig… auto huren? Overpriced kleinere mobilhome toezeggen? Op de privemarkt huren bij particulieren iets verderweg? Elders heenvliegen? Een echt luxe probleem… Onlangs hakten we dan toch maar die spreekwoordelijke knoop door en boekten we via Sunny Cars een monovolume busje (ahja want 3 kids, buggy en bagage passen niet zomaar in een normale huurauto) en enkele hotel/motel/air bnb overnachtingen op Vancouver Island.

Heel benieuwd trouwens hoe dat gaat zijn na maanden in een mobilhome… om één of andere reden lacht Christoph mij nu al een ganse tijd uit omdat ik steeds “een wasmachine” optie wilde 🤫 Maar ik kan u zeggen, deze dame heeft graag op tijd en stond een proper onderbroekske zeker na zo weken buiten de bewoonde wereld. Bovendien lijkt de optie om onze kids eens te week te leggen in een warm hotel-badje na weken douche-gevecht met een te kleine boiler hemels & eens iets koken met een oven in onze studio na 3 maanden Christoph’s beroemde 1pansgerechten…. feest!

Terwijl de basics zoals vervoer en overnachting gefixt worden, moet je blijkbaar de dag van vandaag ook meedingen naar permits voor hikes, lotterijtickets om bepaalde canyons of Navajo domeinen te bezoeken, etc. T is echt te zot voor woorden… Eigenlijk heel jammer want wij dachten net dat we door de ruime 3 maanden on the road de luxe gingen hebben om “spontaan” rond ons plan te breien en te freewheelen… NOT

Verder is t in casa Bauwens een bijna eindeloos todolijstje dat afgewerkt wordt aan (i) pasfoto’s, (ii) internationale paspoorten (spannend, Lia en Noah zijn beiden 8weken oud op hun pasfoto’s 🤪 in principe mogen ze Lia niet weigeren want nog een dik jaar geldig maar ik peins toch dat ze daar aan de grens eens gaan lachen als ze de reus zien die we meebrachten 😎), (iii) internationale rijbewijzen (kan dan iemand t internet updaten zodat de mensheid weet of ge dat nog echt van doen hebt 🥺), (iv) housesitter zoeken voor de post en de moestuin (v) het volzetten van google drive met bookings, makkelijke recepten voor onderweg, voorleesboeken voor de kids (vi) het uitzoeken van ontdubbelde spotify accounts voor muziek, het gebruiken van 2 bluetooth koptelefoons op hetzelfde device (anyone een idee?), educatieve ipad spelletjes voor de kids, leuke mini gezelschapspelletjes voor onderweg (uno en dobble here we come!), etc

Lijstjes madam check! Zo ben ik dus ook non stop in mn gsm aan t noteren zodat we een kickass winkellijst hebben voor onze eerste WallMart hamster trip & een uitgekiende – zij t wel eindeloze – “inpaklijst” 🙈. Gelukkig had deze planner nog t overzicht van wat we vorige keer meenamen én kladbladje vanop t vliegtuig met wat we teveel en te weinig meezeulden… Nu enkel nog onszelf beloven ons daar dan ook daadwerkelijk aan te houden #rugzakvolstoempgedrag 😝

Ondertussen werd er ook geïnvesteerd in nieuwe bergbotinnen voor 3/4 van de stappers, stapsandalen voor de kids, nieuwe regenjassen en windstoppers, merino onderkleding, softshell kinderbroeken, warme fleeces, stapsokken, een nieuwe degelijke dagrugzak… de visa draait overuren 🤫

Maar… over 2 weken zitten we dan op de vlieger eh! De laatste werkdag van Christoph zit erop, onze Canadese visums zijn goedgekeurd, Noah moet nog 1x spuitjes krijgen (en van die vervelende windpokken af geraken) en dan…hiehaaaaaa…. Avontuur tegemoet!

Leuk dat jullie weer meelezen…

Dag 30/31 – Als we onze stal rieken….

De dag begon met overslapen omdat de gsm uitgevallen was. Zeer handig zo op een dag die ge graag vroeg wilt starten omdat coronatesten maar beperkt geldig zijn 🤣. Snel de brug richting Denemarken genomen.

Helaas nergens een manneke aan wie we trots onze negatieve corona testresultaten mochten tonen.

Dan 4 lange uren door Denemarken met enkel een uitgebreid ontbijtje ergens langs de kant van de weg. Ohja, en ook een steentje door de voorruit…. Typisch. Nergens op de dirtroads op reis maar domweg op de autostrade op de terugweg.

Ook in Duitsland nergens grenscontrole maar wel heeeeeeel stomme lange files. 2u hebben we rond Hamburg versch*ten.

Ondertussen was onze 24u van de antigen test al verstreken & twijfelden we over de route want blijkbaar hadden we ergens een milieu vignet in t Ruhrgebied vergeten te kopen op de heenweg (?) en was t nog steeds onduidelijk of we nu al dan niet het quarantaine attest van NL moesten invullen als Belgische mobilhome op doorreis vanuit Zweden. Denemarken heeft immers wél slechte cijfers inmiddels….

De hamvraag was langer door Duitsland maar dan met dat milieu vignet sukkelen OF zo snel mogelijk naar Nederland maar dan riskeren dat we door onze overnachting er langer dan 12u zouden zijn…

Uiteindelijk kozen we ervoor om zo snel mogelijk Nederland op te zoeken & besloten we daar dat we toch liever thuis in ons eigen bedje lagen… dus een halfuurtje te vroeg versus ons PLF formulier reden we daarnet de grens over…

Klaar voor die Belgische boterhammekes morgen, voor ons eigen breeeeeede bed waarin we stiekem diagonaal kunnen liggen zonder op de keukenkasten te botsen, onze eigen badkamer met wc waar ge niet met uw voeten tegen de douchedeur gekneld zit en zo veel meer dingen die we stiekem ook wel gemist hebben (Ava zou zeggen, mijn lievelingstv 🤣) En blijkbaar hebben we t goei weer meegebracht dus dat zit helemaal snor!

Morgen die mobilhome ontdoen van een appelsap en choco vlekske hier en daar, een paar machines was draaien en…. T zit er weeral op se!

Statistieken deze reis

  • Start: 13/7/21 6u50
  • Einde: 12/8/21 1u30
  • Km: 8728km van deur tot deur
  • Uren rijtijd: 135,5u (en dat is inclusief de uren file waar de teller elke seconde verder registreerde)
  • Echtelijke ruzies bij t achteruit slalommen of tussen lijnen parkeren: Niet meegedeeld

Bedankt op onze Zweedse avonturen te volgen en t uit te zitten tot hier 😂!

Dag 29 – Terug naar Malmö

De dag werd gestart met een goede daad. Op de parking vertrok een auto die ineens klonk alsof een trein heel plots moest remmen… een beteuterd bommake stapte uit terwijl bompie nog een rondje reed met oorverdovend geluid… ik herkende t gepiep meteen van onze camper in Nieuw-Zeeland. Vast en zeker een steentje in de remmen…

Ik ging hen snel de tip geven om eens kort achteruit te rijden en dan weer voorwaarts. Je hoorde t steentje mooi vallen… de contente bejaarden konden verder met een giga smile! Had iemand ons dat indertijd ook maar verteld, dan hadden we daar toen geen tijdlang moeten staan bellen met wegenhulp 🤦🏼‍♀️

Vandaag was eerder een praktisch dagje zonder verder plan, dus we besloten nog eventjes rond te hangen op t strand van Domsten om de tijd wat te doden… je kon Denemarken mooi zien liggen aan de overkant van t water.

Iets voor de middag boekten we dan toch maar onze covid tests in Malmö. Het is een wirwar van regels per land voor mensen in auto-transit. En in principe mogen ze er om vragen in Denemarken en Duitsland dus veiligheidshalve toch maar gedaan hoewel echt velen zonder de grens overgaan. In t heengaan gaapte de grensbeamte ook gewoon naar onze QR code dus van strenge controle is er niet echt sprake, maar je moet zo maar eens de sukkelaar zijn met boetes…

Het voelde heel dubbel om onze mobilhome weer op hetzelfde plekje te parkeren als een maand geleden. Malmö is t begin van t einde van onze reis immers.

We gingen snel Mexicaans eten en besloten daarna Christoph eindelijk een nieuwe coupe aan te meten bij Khalid van Hallåfrisör. In tegenstelling tot t dubieuze kapsalon in Vancouver had hij wél een deftige tondeuze en zo stapte ik een tijdje later met een nieuw lief buiten. Beetje te afgelikt met zn kuifje gegeld naar 1 kant maar Khalid maakte er zijn werk van 😜 en mijne ambtenaar is klaar voor zn volle mailbox op t werk vrijdag!

Nadien hingen we letterlijk wat rond om de tijd te doden tot we naar het covid test centrum mochten. Binnen en buiten op een kwartiertje en nog geen 10min later zat t resultaat van onze antigentest in onze mailbox. Oef, we mogen naar huis komen.

T gaat wel weer wennen zijn. Op die hele maand zijn we hier in Zweden 5 mondmaskers tegengekomen (het testcentrum vandaag niet meegeteld). Het idee terug gemuilkorfd naar de winkel en op uitstap te moeten in België doet me toch effe warm en koud tegelijk blazen 🤷🏼‍♀️.

Achter de hoek van het testcentrum in Hyllie ontdekten we nog een fijne waterspeeltuin (Hyllie Vattenpark). Voor t parkeerticketje verliep, gingen we ook daar dus nog snel eventjes spelen tot een giga regenbui besloot dat t genoeg was. Maar als t aan Lia had gelegen had ze daar nog uren kunnen doorbrengen.

We sprongen nog een supermarkt binnen voor wat laatste Zweedse goodies voor de overtocht richting België (oke, ik geef toe voor die extra alcoholvrije perencider voor mij!) en reden dan naar een parking in Ribersborgsstranden.

Er is daar op de pier een mooi outdoor zwembad (Ribersborgs Kallbadhus) waar je in zee zwemt. Een ideetje voor wie wél op tijd aankomt. Het restaurant was helaas niet open anders hadden we daar eventjes binnen gesprongen.

Eventjes wel heel spannend toen Lia zich opsloot in de openbare WC. Gelukkig kreeg ze het zelf terug open! Amai mn hart. Een ander Zweeds gezin bleef toch eventjes kijken hoe we dat gingen fixen… die hadden dus perfect mee de cavalerie kunnen inschakelen moest t nodig geweest zijn… typisch Lia. Altijd de grenzen aftasten!

We speelden nog even aan de speeltuin en gaapten nieuwsgierig naar de mensen die zich bij het bordje “Dans på stranden” aan stijldansen waagden. Ava probeerde nog even een danslesje mee te pikken 🤣 in de verte sprong hier en daar een enkeling in t koude zeewater met zicht op de brug naar Denemarken…

Tot slot reden we terug naar “onze” parkeerstraat aan Slottsparken en kookten we nog snel pasta bolognese voor ons laatste avondmaal op Zweedse bodem!

Overnachting: Kung Oscars Väg (cfr begin vd reis)

Dag 28 – Drijfhout-kunst, regen en grotten in Kullabergs Naturreservat

Soms als Christoph dingen vindt op internet die hij wel eens wilt bezoeken tijdens onze reis, draai ik met mn ogen… Zo stopten we 3j geleden in Noorwegen meermaals bij een “ingenieuze brug” en deden we de langste tunnel van meer dan 40 km zelfs 2keer…. Maar vandaag had ie een goeieke te pakken en zakten wij af naar de micronatie Ladonia.

Nimis is een constructie gemaakt van ondertussen meer dan 70ton drijfhout/nagels waaraan Lars Vilks in 1980 startte. Het duurde 2jaar voor de overheid het in t snotje had…want daar wringt nu net t schoentje. Eigenlijk staat zijn kunstwerk in Kullabergs natuurreservaat. Jarenlange procedures en dwangsommen volgden… maar dat maakte alleen maar dat de constructie NOG meer torens en gangen bijkreeg en een ware trekpleister werd… Vilks werkt er nog steeds onverwoestbaar aan verder.

Wij deden met de kids ongeveer 1u15 over de afdaling tussen boomwortels en rotsen. Maar t was t allemaal waard! Het is echt alsof je ergens op een onbewoond eiland aanmeert en een dorp aantreft… heeeel indrukwekkend zowel voor kinderen -die gewoon een grote speeltuin zien- als volwassenen.

Hoewel het nergens bewegwijzerd is, weten de meesten zich toch vlot een weg te banen door t bos dankzij de gele N graffiti letters op bomen onderweg. En mispak u niet zoals ik deed toen de gps aangaf dat t maar een kort stukje was vanop de parking… het is wel degelijk een “neem wat water en deftige wandelschoenen mee” hike. De draagzak had misschien ook handig geweest voor de terugweg want toen waren de kids doodop.

Nimis is best wel toeristisch dus reken genoeg tijd als je graag foto’s wilt maken onderweg zonder de kids van een andere familie die uit de toren zwaaien naar jou of de puffende bompa die zijn zweet afkuist met zijn hemd ergens in de linker onderhoek van uw meestershot.

Iets verderop staat Arx. Wat t is, was of moet voorstellen is een beetje een mysterie. Het enige dat geweten is, is dat ook hier Lars Vilks aan t werk was, ditmaal met steen ipv hout. Respect wel want de cementzakjes zijn dus allemaal in zijn rugzak tot hier gesleept… en ik vond de bergaf zonder 10kg cement extra al spannend soms 🤪

Om aan alle juridische rompslomp te ontsnappen, richtte Vilks in 1996 de micronatie Ladonia op met ondertussen reeds 17.000 inwoners (vooral nomadische sympathisanten van zijn controversiële kunst die zich dus volgens hem niet in t reservaat maar in zijn micronatie bevindt). Dus vandaag waren wij eventjes buiten Zweden zeg, of niet 🤷🏼‍♀️

We wilden op de terugweg de kids graag belonen aan t cafétje maar ondanks lunchtijd was t nog steeds niet open. Ondertussen was t wel heel hard aan t gieten, dus iets gaan eten in Mölle leek ons (en alle andere Nimis toeristen) het beste plan…

We zwierden onze mobilhome af op een gratis parking net voor het dorpje en stapten tussen 2 regenbuien het kuststadje in. Kieskeurig moest je hier niet zijn. De vele foodtrucks hadden geen overdekt terras dus met knorrende buikjes eindigden we in t enige restaurantje met plaats… Systorna på piren

De fish en chips was meer dan verdiend, de kids sloeberden voor t eerst in hun leven van een blikje appelsiensap & ik verkocht Christoph een warmgerookte zalm die ijskoud op zn bord belandde 🙈

We liepen door de never-ending zondvloed terug naar de mobilhome terwijl we alle liedjes zongen over regen die we maar kenden. Meteen droge kleren aan en richting het Naturum van Kullabergs Naturreservat en de vuurtoren.

Christoph stuurde ik alvast voorop terwijl ik een staaltje niet zo opvoedkundig gegil moest bovenhalen om de kids überhaupt in hun regenpakjes uit de mobilhome te krijgen.

Het naturum was in vergelijking klein met wat we eerder zagen, maar toekomstige bezoekers moeten toch eens opzoeken hoe t daar zit met die dolfijn safari’s. Dat zag er leuk uit maar helaas voor ons allemaal afgelast wegens de storm en regen. Dan maar een ijsje en fika!

Uiteraard had Christoph al opnieuw een uitdaging op t oog… De Lahibia grottan. Een relatief korte wandeling van aan de vuurtorem, maar wel super steil naar beneden tot aan de grot.

We splitsten in team rood & team blauw en namen elk 1 kind aan het touw mee naar beneden. Er was maar 1 regel voor de kids… niet loslaten! Dankzij onze goede stapschoenen ging t relatief vlot (al was ik stiekem toch blij dat ik Lia zonder kleerscheuren beneden kreeg)

De kids hadden weinig zin om te poseren voor mijn fotoshoot en Lia sopte haar stapschoenen in de zee… dus na een dik halfuurtje gingen de 2 teams weer samen op pad naar boven toen t lichtjes begon te miezeren. Lia werkte minder mee dus Christoph besloot haar dan maar als een muilezel naar boven te sleuren nadat hij eerst Ava naar boven geleid had.

We lieten Christoph eventjes alleen de Silver grottan opzoeken. De meisjes hadden wat rustig spelen in de mobilhome wel verdiend. Je merkt meteen wanneer ze echt moe zijn. Driftkikker Ava en overactieve Lia wilden samen spelen maar liefst toch wel elk met een ander gezelschapspelletje. 🤷🏼‍♀️

Zodra we van t park wegreden richting Höganås om onze mobilhome refill te fixen, viel Lia boenk in slaap. Ava mocht wat ipad kijken en hielp met het water vullen. We besloten niet te blijven op de ongezellige asfaltparking (N 56° 12′ 3″ E 12° 32′ 41″) Met een volle tank water en een lege WC en afvalwaterbak zijn er immers een pak leukere plekken!

We zijn niet van de domsten dus gingen wildkamperen in Domsten 😜. We gingen met de meisjes nog eventjes “zandkastelen” maken (om 1 of andere manier vond Ava t dan geen wandelen 🙈)

En tot slot kropen we doodmoe ons bedje in! Eventjes werd t spannend toen het koppel in de andere mobilhome begon te smijten met deuren (?) en luid aan t ruzie maken was, maar gelukkig was dat snel gepasseerd en bleven ze koest de rest van de nacht! Foei. Wat een manieren 🙈

Overnachting: N 56° 7′ 33″ E 12° 36′ 2″ Een grote parking onder de bomen en op een boogscheut van t strand. Super nieuw sanitair en zelfs een gezellige vuurput zodra je t aanpalend stukje natuur binnenwandelt.

Dag 27 – Van rotstekeningen naar Skulpturpark

De dag trapten we rustig in gang (zo na een paar weken is t toch al gauw 10u eer we op weg zijn, maar hej, t is vakantie eh). De ene al wat meer uitgeslapen dan den andere reden we t laatste stukje naar Hunnebostrand.

Daar waren t nogal smalle straatjes met veel parkeerplekken die enkel voor auto’s waren dus ik gidste Christoph snel naar een mobilhome parking van de Park4Night app. (N 58° 26′ 14″ E 11° 17′ 30″) Daar konden we op zijn minst al de Wc/water/dump doen. Het was een parking die ‘s winters in dit kuststadje vooral wordt gebruikt om boten te stockeren maar dat lijkt de mobilhome-vakantie-Zweed dus niet te storen… klapzeteltjes open op den asfalt en bij 20graden in hun bikini voor de mobilhome elk streepke zon absorberend terwijl de hond aan hun voeten ligt te knorren.

Wij besloten de mobilhome achter te laten (35sek/u) en gingen met de kids hun fietsjes te voet verder naar t Skulpturpark.

Het was een relatief klein “park” met enkele permanente kunstwerken. Elk jaar echter worden er 9 nieuwe kunstwerken toegevoegd tijdens de zomerperiode die dan de oude steengroeve mee opvrolijken. Dit jaar voor t eerst zelfs Belgen.

We dwaalden wat rond maar de kids wilden eigenlijk vooral kokenetenke spelen op dat Belgische gebeeldhouwde tafeltje uit steen.

De wandeling eindigde aan de badplaats van Hästedalen. Onze meisjes zagen de hele tijd lokals in t water gaan, dus wilden uiteraard ook… alleen, t is dan wel weer 20graden ondertussen maar t water is er maar 14. Wij pasten wijselijk maar lieten hen wel effe in hun badpak pootjebaden. Aan de hele hoge springplanken waagde niemand zich terwijl wij er rondhingen… wel indrukwekkend!

Gezien t al ruim 13u was, besloten we een restaurantje te zoeken. Het resto met de kinderspeeltuin had buiten pizza niet echt de “catch of the day” vis waarop Christoph zijn zinnen gezet had. We eindigden daarom iets verderop bij Olgas bistro!

Lia wilde persé appelsap dus we verzonnen dat t appel/peer sap was maar de peer en appel ruzie hadden daardoor enkel de peer op de afbeelding mocht 🤭. De zusjes Bauwens aten heel flink hun vis met frietjes.

Nadien reden we door richting t Zuiden. Helaas ongeveer 50min file rond Göteborg (op een zondag namiddag!) dus we lieten ons plan om te eindigen Kullabergs Naturreservat varen en stopten op een autosnelwegparking in Ängelholm op 40min van waar we morgen willen starten.

We bakten snel pannenkoeken & de ganse familie kon dankzij het vers getankte water eens zalig warm douchen… oftewel, ons kids brulden de parking bij elkaar om zeep in de ogen/te warm/te koud… en mama en papa deden een schietgebedje dat er nadien ook voor hen nog wat warm water zou overblijven! Het lukte net!

Overnachting: Snelwegparking aan het Preem tankstation. N 56° 11′ 39″ E 12° 51′ 15″. Niet gezellig ofzo, maar stil genoeg om ons te horen gillen als er koud water uit de douche kwam 😂

Dag 26 – Rotstekeningen en vluchten voor een op hol geslagen schaap

De allereerste vraag toen ze wakker werden… “Mama, mag ik t dierenspel doen met mn vrienden?” En bij de oudste marmot “Mama, zijn mijn vrienden er nog voor Uno”

Onze kids hadden duidelijk een fijne avond gehad, want ze konden niet snel genoeg buiten goedemorgen gaan zeggen tegen de Nederlandse kids. Lia had zelfs t geduld niet om zich eerst nog aan te kleden!

Toen ze zagen dat Mare het haar van haar zus aan t invlechten was, stonden er al snel 2 nieuwe klanten aan t mobilhome-kapsalon. Ziet ze eens glunderen… en bonus voor ons. Onze kids zagen er de hele dag op de foto’s uit alsof we een persoonlijke styliste mee hadden op reis 😂

Helaas moesten we snel daarna al afscheid nemen en de kinderen teleurstellen dat een spelletjes ochtend geen optie was. De andere familie was nog maar net gestart aan hun reis en reed noordwaarts & voor ons werd t tijd om de rotstekeningen verder te bezoeken op weg naar t zuiden.

We reden eerst naar Vitlycke waar we helemaal bij de eersten op de parking ons galant in t midden neersmeten… (onthou dit goed…)

We startten in t gratis museum waar er best wel een leuk interactief deel was voor de kids over het leven in de Bronstijd en de handelsroutes of rituelen die vaak in de rotstekeningen voorkomen.

Nadien gingen we een bezoekje brengen aan de boerderij vlak achter t museum waar ze nabootsten hoe t leven er toen moet uitgezien hebben.

Al snel hoorden we een schaap boos mekkeren. Een jongen had haar wat overstuur gemaakt en ze bewaakte haar boerderij heel grondig. We lieten haar wat met rust maar om één of andere reden voelde t niet meer veilig en besloot ik met de kids rustig terug te stappen terwijl Christoph nog een laatste paar foto’s trok. Het schaap bleef naarstig alle kanten van t terrein afzoeken en bleiten. Lia wachtte ongeduldig aan de poort tot haar papa er was & Christoph sloot het hek zeer grondig. Ava liep al eventjes voort want die was wat bang. Maar toen… je houdt t niet voor mogelijk… nam dat boze schaap een aanloop en sprong dat pardoes de hoge omheining over om koers te zetten richting Ava. Onze meid zag t gebeuren en liep heeeeeel luid gillend en panikerend terug richting t museum. Alle omstaanders meteen alert want als Ava haar klep open zet dan zal je t geweten hebben… ocharme t kind, hysterische tranen met tuiten… maar wel de juiste reflexen en verdomd snelle benen! Ze had gelukkig niets en t schaap kon teruggebracht worden door een oudere Zweedse man. Ik ging meteen in t museum de balie verwittigen en ze beloofden de boer te bellen. Later zagen we in t bos een ganse kudde schapen en werd t duidelijk dat “ons” schaap gewoon mega in paniek zijn makkers was kwijtgespeeld.

We wandelden met een kind met buikpijn van haar spannend schapen-avontuur verder richting de rotstekeningen. De vraag of er schapen waren volgde toch nog wel een paar keer vandaag 🙁.

De rotsschilderingen kan je eigenlijk onmogelijk goed in beeld zetten. Op zo 1 rots is er ook zooooveeeeeel te zien.

Christoph en Lia bezochten ook nog 2 grafheuvels iets verder, maar ik keerde met Ava alvast een eindje terug (we misten denk ik eerlijk gezegd ergens een afslag tijdens ons gebabbel over schapen)

We besloten in t restaurantje iets te gaan eten. Christoph liep snel even naar de mobilhome voor centjes terwijl ik alvast zat te watertanden bij de “wilde zwijntjes stoofpot” en de “verse vissoep”.

Ineens een sms dat ik DRINGEND moest komen. Blijkbaar was op die 2u dat wij weg waren de parking veranderd in een mierennest en blokkeerde onze mobilhome echt wel bijna alle doorgang voor toeristen met weinig geduld… dus wij in een haastje kinderen vastgemaakt en snel in de file onze mobilhome proberen door de meute te wringen… stresske.

We aten dan maar sandwichekes op de parking van de volgende site: Aspeberget.

Om het voor de kids wat leuk te houden verzon ik dat ze stiften en tekengerief moesten meenemen om de tekeningen na te maken. Ze gingen meteen ijverig aan de slag terwijl Christoph de ganse wandeling alvast startte.

Later wandelden we Christoph achterna en kenden we een kort opvoedkundig moment waar de eerste les sexuele opvoeding volgde bij een tekening vol “papa’s en mama’s” 🤪

Vervolgens reden we door naar wat kleinere sites die de meesten overslagen. We pikten een stukje mee van een 5km wandeling die de lokale boeren hadden opgesteld om hun omliggende sites wat bekender te maken. We bezochten Lövåsen en Gerum

De meisjes genoten vooral van elkaar te plagen en te rennen langs/door de velden. Hier en daar een korte zitstaking maar gelukkig waren we nooit echt ver van onze mobilhome (en waren er geen schapen 🤪)

Nadien in de mobilhome smikkelden we onze buikjes vol met een vuuruurtje en op de Torsbo site lieten we Christoph eventjes alleen lopen… overdosis rotsen voor de kids en mama ofzoiets 🤪.

En gezien wildkamperen aan deze kant van Zweden toch echt minder geapprecieerd wordt, reden we tot een ongestoord plekje met plaats voor 2 mobilhomes bij een allerlaatste rotstekening site rond Immestad.

Ondertussen heeft de regen ons ingehaald en werden we op de weg er naartoe getrakteerd op een prachtige dubbele regenboog net boven ons!

Nog namijmerend over onze gemiste lunchmenu vol heerlijks, aten we het laatste blik ravioli (kids) en de laatste hamburgers met nachos (C en ik) terwijl de regen wild tekeer ging boven ons. Stiekem hoop ik toch dat t weer rond Göteborg en Malmö beter wordt dan t weerbericht doet vermoeden…

Overnachting: Backa Hällristningar parking. Niets om over naar huis te schrijven maar t is hier bijna overal verboden aan de kust of peperduur voor een asfalten parkeerplaats op een dok. Hier staan we tenminste rustig en met rust gelaten!