Dag 22 – Vildmarksvägen (deel 2)

De wekker ging om 5u. Net zoals in Canada hadden we immers t lumieuze plan opgevat om beren te zien als ze ‘s morgens besjes gingen zoeken of aan de waterpoelen gingen vissen vangen. Na 2x snoozen en een korte gezinsraad concludeerden we dat die beren in t hoge Noorden helemaal geen schemering moment hebben zo ‘s morgens vroeg (de zon gaat nu eenmaal al op om 2.30) en ze vast en zeker hoger in de bergen zaten te spelen in t zonnetje…dus… slotconclusie: we sliepen nog even verder… 😎

Met een volle wc (wederom excellente timing van de familie Bauwens) gisteren toegekomen dus prioriteit 1 van de dag was wel degelijk ergens sanitair vinden vóór die mobilhome-wc echt overliep. Verder hadden we enkele dingen aangeduid op het tweede deel van de wildernisroute die ons wel interessant leken.

Maar, t moet gezegd zijn. Hoewel het antiklokwijzersin mooier rijden is (met het water iets vaker zichtbaar aan de chauffeurskant), je hebt wel – naar onze bescheiden mening – alle hoogtepunten eigenlijk al op dag 1 gehad. Tenzij je natuurlijk ook veel wilde dieren kan spotten, maar buiten 2 fazanten zagen we vandaag helemaal niks noppes nada! ☹️

Gaustafallet sloegen we over, vooral omdat we t bordje veel te laat zagen en t ook niet meteen vlot parkeren was daar. We hielden wel iets verderop halt bij een wc’tje. Kwestie van prioriteiten eh, ik wilde geen waterval in mn badkamertje 🤭

De Korallgrottan leken ons wel leuk maar een doodmoe Zweeds koppel had net een uur heen & een uur terug gewandeld en vertelde heel teleurgesteld dat ze eigenlijk weinig gezien hadden. Dus dat schrapten we dan ook maar van de dagplanning. Later vandaag leerden we in t toeristenkantoor van Gäddede wel dat je daar een gans grottenstelsel kan bezoeken, maar dat mocht vast niet zonder gids susten we onszelf 🤭

In Stor Blåsjön hielden we snel halt om eventjes op de camping ons sanitair te fixen (sjuut niet doorvertellen was eigelijk enkel voor camping gasten of tegen betaling). Christoph kreeg die ondankbare taak terwijl ik met de kids de eerste deftige supermarkt van de route ging plunderen. 2 kinderkarretjes vol lekkers gingen mee naar huis. En op de parking deelden we onze minuutpasta’s en zakjes trekkerseten nog uit aan 2 gasten uit Kiruna die kwamen hiken en zelf met een lading uit de winkel kwamen. Dankbaar namen zij aan wat Christoph niet te vreten vond (nochtans vergeet hij dat we er pre-kids reizen op leefden 🤭) en zo hadden wij weer meer plaats in onze keukenkastjes!

Nadien deden we de ganse rit richting Gäddede. T is te zeggen we kwamen er zelfs 2x. Initieel wilden we de tip gebruiken die het ‘grotkoppel’ ons gaf om naar de namiddag waterval te rijden via een iets andere route. Maar na 14km viel onze frank dat we met onze naftbak vermoedelijk niet tot t volgende tankstation op t einde van de route gingen geraken. We reden dus terug naar Gäddede waar de naft al 1€ per liter duurder stond dan de rest van de reis en tankten schoorvoetend dan toch maar 15l om t eindpunt te halen. Gierig als we zijn gingen we ons niet laten vangen aan die woekerprijzen en met een volle naftbak vertrekken 😜.

Gäddede had ook een mooie recente speeltuin waar de meisjes zich even konden uitleven tijdens onze picknick (en Christoph trok veel foto’s van de houten speeltuigen dus stad Waregem be ready voor wat nieuwe inspiratie 🤪)

En er vlak naast deed t Naturum zelfs speciaal tijdens de middagsluiting open om hysterisch wenende Lia met volle blaas een Wc-momentje te gunnen! t Was er trouwens heel mooi en informatief met een nagebouwde grot-tunnel voor de kindjes!

Alleen, ze mogen zich wel wat inwerken in de toeristenroute. Ik dubbelcheckte even of de info van t ‘grotkoppel’ correct was en de 3 koffiekletsende dames van t kantoor en de aanpalende bib verzekerden ons dat we toch echt wel beter de officiële route konden nemen. We luisterden braaf.

Even leek t weer alsof we samen in Zuid-Afrika rond sjeesden. Potholes en opvliegende kiezels langs alle kanten! Dat werd een lange 24km naar de langste waterval van Zweden (met een val van 42m…)

Hållingsåfallet was duidelijk druk bezocht maar gelukkig vertrok een Nederlander met caravan net en konden we een parkeerplek bemachtigen. We deden de korte wandeling tot aan de waterval. Ditmaal niet avontuurlijk maar overal omheind en zelfs stukken rolstoeltoegankelijk. Overal picknickbanken en gratis brandhout, dat verklaarde waarschijnlijk ook de meute. Net op t einde zagen we nog een prachtige regenboog onderaan in de kloof!

Ondanks de raadgevers van t toeristen kantoor waagden we t erop om via de weg naar Bågede terug te rijden. Erger dan wat we al deden, kon helemaal niet. Én t was korter… Nadat we door een wegenwerk-bulldozer eventjes gans in de greppel moesten slalommen – spannend momentje – kwamen we aan op een prima weg. Zonder putten en steentjes… het ‘grotkoppel’ had dus echt gelijk!

Strömsund, het eindpunt van de wildernisroute, was nog wel een uurtje verder en Lia dommelde al gauw in. Ava mocht eventjes ipad kijken terwijl we verder zuidwaarts reden. We hebben immers wel nog wat kilometers voor de boeg de laatste week…

We hielden halt op een wildkampeerplek tussen Häggenås en Lit. Heel de avond lang zagen we campers en mobilhomes passeren die hetzelfde idee hadden. Enkel een Duitse familie met 3 (!) busjes en een ander koppel kwamen jaloers meegenieten van ons uitzicht. Maar echt last hadden we van hen niet, want die kwamen zelfs niet eens uit hun busje!

De chefkok toverde een heerlijk stoofpotje van rendier/eland met spekjes en champignonnetjes op een bedje van puree tevoorschijn. De lekkerste maaltijd tot hiertoe, sterwaardig ware ‘t niet dat t in plastic Ikea kinderbordjes geserveerd werd 🤪

We genoten van een heerlijk kampvuur bij ons prachtig uitzicht!

Overnachting: N 63° 22′ 13″ E 14° 53′ 15″ Ideale plaats met een picknickbankje vlakbij de dam van de watercentrale. Enkel huizen aan de overkant van t water. Sanitair op de parking aan de E45 (300m wandelen) waar ook een speeltuin is. Dat was onze backup optie als dit plaatsje vol stond, maar daar heb je vast meer lawaai… en op onze plaats kreeg je de prachtige reflecties op t water er gratis bij!

Dag 21 – Vildmarksvägen (deel 1 tot in Stekenjokk)

We stonden vanochtend meteen in de startblokken klaar voor de wildernisroute (= Vildmarksvägen), die lus is in totaal 500km maar wij doen er ongeveer 400km van omdat we uiteraard huiswaarts keren en dus t laatste stukje van de lus skippen.

Voor zij die van kaartjes houden, tegenwijzerzin van Vilhelmina (rechtsboven) naar Östersund (rechtsbeneden).

Ons startpunt was de Bullerforsen dam in de buurt van Malgovik. Met een thermosje koffie (anders protest van de chauffeur) begonnen we aan de rit. De “winkel” van Stalon was onze eerste stop. Ha, wat een grap… jachtmessen, rendierhuiden, een hoop speelgoed dat de kids hun naam scheen te gillen, maar geen bananen/chocolade/groenten. Het enige wat we vonden was een pak gemalen koffie aan de “zeer democratische” prijs van 6€. Nuja, om chauffeursstaking te vermijden toch maar braaf betaald. 🤓

In Stalon is er ook een prachtig viewpoint “Stalonberget utsikt” lazen we. Dus wij stuurden de mobilhome bergopwaarts. Altijd spannend als je dan bordjes tegen komt van “1 rijvak maar, betreden op eigen risico”. Op dat moment is t echt hopen dat er geen tegenligger komt en er aan de top een grote ruimte is om ons monster van bijna 7m te keren… 🤪

De volgende stop was Dimforsen, de eerste waterval van de dag. Met een schamel bordje langs de weg aangegeven dus je raast t zo voorbij. En helaas zagen we nadien op google dat er daar ook ergens een hangbruggetje moet zijn dus een beetje meer bewegwijzering zou nuttig zijn 🧐. Desalniettemin een goed opwarmertje voor de watervallen die er nog aan kwamen.

Rond de lunch arriveerden we aan de Trappstegsforsorna. Een waterval in – de naam zegt t al- trapvorm.

En toevalligerwijze stond daar een restaurantje met heerlijke elandburgers, rendierwraps en frietjes met mayonaise voor de kindjes. Zoetekauwen konden er ook voor taart en wafels terecht. Met de ogen toe bankkaart instoppen is 1 optie, een vreugdedansje doen omdat je net een pak van je Zweedse kronen kwijtraakte een andere optie 🤣. Maar dat t verdorie smaakte! En we konden ook even opwarmen daar binnen. Ondertussen is t hier immers nog maar 8graden meer…Dat is een dikke 20 frisser dan bij de start van onze Zweedse roadtrip.

Na de lunch gingen we snel op pad voor nog meer waterpret. In Saxnäs hielden we halt bij een kleine picknickstop. Lia in haar nopjes want ze kon weer een half keienstrand in t meer keilen 🤭

Na de korte pitstop reden we naar de volgende waterval: Fiskonfallet. Deze was absoluut een aanrader… Alleen, je moet hem net iets anders doen dan de wegwijzertjes aangeven… ons uitzicht was 10x mooier!

Je rijdt best het officiële bord voorbij en neemt vervolgens de eerste straat links achter t water. Daar smijt je je auto neer in de berm en wandel dan links terug richting het water via een straatje vol vakantiehutjes. Op t einde staat er daar een bordje “Fiskonfället 2km” en heel oud bordje van de STF “Fiskonbäcken Fallet”. Daar moet je starten met je een weg te banen naar boven langs looppaadjes die je duidelijk tussen de struikjes kan zien. Zo kom je hoger aan de waterval terecht met enorm veel plaatsen waar je tot aan t water kan.

Een tip, neem kinderen met poseergoesting mee. De onze waren nogal van “we gaan ons moeder er es extra hard voor doen werken”. Boze, grappige en overgeposeerde gezichten volgden elkaar op. Bon dé zusjesfoto van 2021 heb ik nog niet te pakken 😜

De laatste stop van de dag was Fatmomakka Kyrkestad, een Sami kerkdorpje. De kids testten elke tipi uit om te kijken of ze binnen konden. De huisjes zijn privé maar hier en daar hadden de bengels geluk en kon/mocht je binnengluren…

En we sloten onze dag af boven op t Stekenjokk plateau waar we morgen een vroege start nemen in de hoop meer dieren te zien. We zagen tot nu toe enkel een klein groepje rendieren op t einde van de dag.

Moest t niet zo koud geweest zijn, ik had nog een avondwandeling gemaakt. Nu won de warme tomatensoep met balletjes 🤭.

Overnachting: grote mobilhome parkeerplaats aan de top. N 65° 5′ 25″ E 14° 27′ 33″

Dag 20 – Wasjes en Vindelfjällen Natuurreservaat

Ik vertelde gisteren over mijn megalomane waspartij… wel t universum heeft me gestraft. Droogkast 2 was in storing gegaan net voor slapenstijd. Ik dacht dat ik gewoon te snel machines na elkaar instak, dus zette ze weer aan en bleef 10 minutjes wachten. Ze werkte perfect! De rest van al onze natte kleren hing ik in t droogkotje op t wasrekje, kon ik nog altijd ‘s morgens snel een droogkast instoppen terwijl we de afwas deden en de meisjes in de douche stopten…

Ha, misrekend! Toen ik vanochtend om 8u ging kijken bleek t ganse wasrek en de waslijn nog kletsnat en erger nog, de droogkast was weer gestopt op 40minuten… dus alles kletsnat.

En erger nog… t was dan nog mijn eigen domme fout. Ineens merkte ik op dat t een condens droogkast was en ik dus de waterschuif had moeten legen… ik corrigeerde snel mn fout en stak een programma in van 56 min. Om dan na een uur te zien dat dat “kastdroog programma” nog steeds 20min moest draaien en heel nat was… zucht!

Toen verloor ik alle hoop om droge kleren mee te nemen en werd t “team bricoleur” om zo creatief mogelijk wat waslijnen te spannen in de achterkamer van de mobilhome…

Christoph vluchtte met de meisjes richting warme douches en had nog een 2e uitdaging… haren wassen bij die 2 freggels. Je mag zelf raden wie de makkelijkste taak had 🤭

Rond iets na 11u konden we dan eindelijk op pad! We reden meteen naar het visitor centre van Ammarnäs

We hadden alleen uit het oog verloren dat we daar dus op een zondag tijdens de lunchpauze zouden aankomen… woeps! Gelukkig was t open en hielp een super vriendelijk meisje ons met het kiezen uit enkele routes. Die staan dus nooit op internet en moet je echt ter plekke gaan vragen. En in tegenstelling tot veel wandelingen bij ons, helaas altijd bijna heen en terug langs hetzelfde pad.

We kozen een route die 8km verder zou starten. Een steile klim naar een prachtig plateau boven de boomgrens. 3km heen en 3 terug.

De parking was inderdaad vlot te vinden helemaal daar waar de weg gewoon stopte en in het meer uitmondde.

Eerst nog een snelle lunch en een kleuterdrama van Ava die broeken haat en boos was omdat haar schoenen altijd pijn doen, en omdat ze thuis met de poppen wil spelen, en omdat wij nooit luisterden en ze al 100.000 keer gezegd had dat ze niet meer wilde wandelen, en omdat wij niet de baas zijn en…. Allee een klassieker van een kind met een suikervalletje en verkeerde been uit bed.

We vonden een pak bordjes en begonnen na de eerste regendruppels (tsjien wederom had het toeristisch centrum met 2 apps gecheckt dat t niet ging regenen) aan de “sneeuwscooter route”. Je kon ze herkennen aan de rode kruistekens en oranje markeringen.

Beetje vreemd wel dat we na 40min stappen nog steeds niet aan t stijgen waren. En ja hoor, we zaten verkeerd. Verdorie eh. We waren een pad van 16km parallel met het meer aan het wandelen ipv te stijgen naar t prachtige uitzicht. Intussen was t ook veel te laat om de andere route nog te wandelen…

Grr, van het grootste natuurreservaat van Zweden hebben we dus helaas weinig gezien buiten een vondelpad met heel hoge begroeiing. We hadden de meisjes hun regenpakjes aangedaan en die bleken gelukkig multifunctioneel: tegen de vele muggen, tegen de regen EN de hele hoge (prik)planten 🤪

Het universum was Ava goed gezind. Gezien moeder weer vergeten was om vlees te ontdooien stopten we in Sorsele bij de Grillköket. De kindjes genoten er van chickennuggets en frietjes (waar Ava al dagen zin in had) en wij aten een burger. Ik deed zelfs iets wat ons moeder nooooit van z’n leven deed en ze kregen elk een centje voor de draaibakjes. Dubbelfeest! Tot dat in Ava’s bolletje niet de ring zat die ze wilde… insert volgende dramaqueen moment.

Beetje avondenergie getankt en zo konden we nog even een laatste trek in t prachtige zonnetje toen tot iets voor Vilhemina waar we de komende 2 dagen de “Vildmarksvägen” gaan afrijden. Een route vol watervallen maar naar t schijnt ook om veel dieren (beren, elanden, rendieren) te zien… heel benieuwd!

We zochten een weeral een wildkampeerplekje via de app en eindigden in Lövliden iets van de Sagavägen aan een dam te midden van het bos. We waren weer helemaal alleen terwijl de camping op amper 1km volledig propvol stond. N 64° 38′ 45″ E 16° 29′ 55″

De meisjes mochten voor t eerst slapen in t liftbed (waarvan t wel een dik halfuur duurde voor we uitdokterden hoe de anti-valnetten bevestigd moesten worden) en zo kon ik rustig alle waslijnen checken en in de kasten wegstoppen wat al gedroogd was. We namen een extra dekentje, zetten de dakkoepels open voor wat luchtcirulatie en deden een schietgebedje dat de rest morgen ook droog is…

Dag 19 – On the road

Bye bye Jokkmokk! Nog eventjes terug langs de kleurrijke stuwdam en dan meteen richting… de Artic Circle bord oftwel… het Poolcirkel cafe waar we een nieuwe sweater wilden kopen voor Christoph…. (Net zoals 3,5j geleden in Noorwegen!)

Ha, de Zweden pakken t iets minder groots aan als de Noren. Er was enkel een klein souvenierswinkeltje ditmaal en helemaal geen sweaters te bespeuren… jammer, want ziet Christoph es blinken op de foto met zijne Noorse pull 🤣

De kids wilden eerst helemaal niet mee op de obligate familie foto. En een stomme hollander met hond fotobombde elke toeristenfoto. Maar na een rondje naar de Sami tent aan de overkant van de straat waren ze gelukkig iets meer in de mood. En toen een andere familie Nederlanders voorbijwandelde, waagde ik mn kans om een foto te vragen van ons 4!

We vulden de mobilhome op de camping met poolwater, reinigden de wc bak en konden volledig operationeel verder naar het zuiden van Lapland.

We vinden t wel opvallend dat de Zweden bepaalde “trekpleisters” echt niet vermarkten. Die camping en dat cafétje zag er bijvoorbeeld ook echt uit alsof het hen geen hol kan schelen of er nu toeristen komen of niet. En misschien is dat nu net de charme van Zweden? They don’t care en doen hun ding?

We wisten eerlijk gezegd niet zo heel goed wat nu de beste optie was voor vandaag. Mijn lijf zei resoluut “nee” tegen een wandeldag en alle nationaal parken in de buurt waren zeer karig met info online en zijn -naar horen zeggen – meer geschikt voor meerdaagse wandelingen…

We zakten af richting Arvidsjaur en wilden een binnenbaantje nemen richting Arjeplog. Initieel wilden we daar een heli hike tocht doen waarbij je met de helicopter werd afgezet en dan van de berg naar beneden wandelde… Maar, de prijs deed ons nogal duizelen en bovendien werd je niet echt naar de gletsjer gebracht. Arjeplog moet wel mooi zijn… de overheid looft trouwens 10.000€ (en dus 100.000 sek) uit voor mensen die er zich willen vestigen…

Na amper 20min rijden over iets wat hobbelde langs alle kanten (en met geen zicht op de meren want vooral onze beweegreden was om binnendoor te rijden) gaven we t op en reden we terug naar de “autostrade”. Jammer van de vele rendieren die we op korte tijd zagen (en een rat en eekhoorn die we bijna gepler hebben mer de mobilhome)

Wel, zodra op de autostrade meteen al een bord over “mogelijke steenschade” de eerstvolgende 38km en een baan die er door de werken zo mogelijk nog slechter bij lag… We besloten ons doel bij te sturen en vandaag maar tot Sorsele te rijden en daar een camping op te zoeken…

De route vandaag was lang en traag. 1/3 van alle auto’s die we tegenkwamen waren Zweden met van die dikke vette pharen gemonteerd op de voorbumper, 1/3 Nederlanders (alsof er net een grote uittocht gestart was, ongelooflijk!) en 1/3 Zweedse mobilhomes. Helaas zagen we ook echt veel mensen met autopech en platte banden langs weerskanten van de wegenwerken. 🤞🏻dat we daarvan gespaard blijven!

En nu… nu zijn we dus in Sorsele, op 1,5u van Ammarnäs waar we een volgend park binnen rijden. Overnachten doen we in Camping Sorsele (220sek) waar de douches warm en lang zijn, we het grasveld zonder elektriciteit voor onszelf hebben inclusief picknickbanken en bbq put EN… we de sleutel kregen van het waskot. Lees, moeder doet hier een poging om de wasmachine niet dol te doen draaien (programma zou 1,5u moeten duren maar stopt vaak mysterieus en doet ongeveer 2u over een normaal wasje en 40min over de “een snel kwartiertje-wasje”. Voorlopig is na bijna 3u alles nat… nu nog de droger wat overuren laten draaien en hopen dat alles op de waslijn morgen ook aanvaardbaar droog is om weer in de mobilhome kasten te stoempen.

En uiteraard – zoals dat gaat bij deze Van Gaelen – ben ik veel te veel aan t wassen. Maar, nudat we eens in de beschaving zijn en ik er van kan profiteren… dan doe ik dat!

Zo zit ik nu ook ongegeneerd te genieten van de gratis wifi. Een welgekome kado nu onze 4G op is (Christoph) en nog maar 1,4 GB is voor de volgende 5dagen (Tine). En ja, dat is dus meer dan 2000 foto’s backuppen in t waskot en 1000 Spotify liedjes binnenhalen tijdens t afwassen 😅.

Christoph slaagde erin om heerlijke lookbroodjes en steak met “camping-oven-frietjes” te voorschijn te toveren met een heerlijk sausje van regenbui. En de kindjes zaten de druppels even uit met een filmpje op bed. We maakten nog pudding en dan was t tijd voor het slapen (en de was-duty van mama)

Dag 18 – Stora Sjöfallet Nationaal Park

Uitslapen en pannenkoeken… dat vat de voormiddag zo wat samen, want als we geen wekker zetten, dan is t toch al gauw 9u voor die marmotten hun bedje uitgerold komen.

Christoph zorgde voor heerlijke pannenkoeken op onze vuurkring en de meisjes dansten door “ons bosje” en zongen uit volle borst gekke liedjes op een zelf verklaard podium ergens iets hogerop tussen de struikjes.

Omdat de afvalwater tank vol zat; haalden we de grooooootste vuilzak boven uit ons assortiment om alle vuile borden en potten in te kieperen en vertrokken we snel! (Trukkendoos van de ervaren huisvrouw)

Onze eerste stop was het Naturum Laponia. Dat visitor centre is eigenlijk het portaal tot 4 nationale parken (de meesten ontoegankelijk voor korte tochten en vooral via meerdaagse hikes te bereiken), 2 natuurgebieden en 9 Sámi gemeenschappen. Maar architecturaal is t ook een plaatje zowel binnenin & buiten. Bovendien is t Unesco werelderfgoed die regio dus heel blij dat we gisteren zonder goed te weten wát we allemaal kwamen zien, hierheen reden…

We hingen er een uurtje rond & verkenden daarna nog wat het pad errond. Ava zei ineens kei droog… ik heb wel een rendier gezien eh… stond dat dier al hele tijd eventjes verder zonder dat Christoph t doorhad… een bende toeristen maar fotograferen vanaf de andere kant! Die waren dus maar al te blij dat onze luide voetstappen het rendier recht in hun close-up dreef.

De vriendelijke dame van t onthaal zocht voor ons een paar korte wandelingen uit en we kozen er eentje waar we de gletsjer konden zien. 3,5km heen en dan dezelfde weg terug. In t begin steil zei ze er wel nog bij…. Maar maak dat maar “ganse tijd steil”.

We klommen uiteindelijk 2,5u bergop door een oerbos, langs een stroompje waar sinds kort een brug was en langs het typische toendra landschap van hier. En dan eindelijk zagen we de gletsjer sneeuw, hier en daar nog een watervalletje… gewoon perfect!

Zo jammer dat een deel van t park onteigend is/wordt van de Sámi om meer electriciteit productie sites te maken. Je wandelt dus ook een ganse tijd met zicht op een prachtig meer en erlangs… een site met pylonen en alles behalve natuur….

We daalden af op iets minder dan een uurtje (Lia zat toen wel in de draagzak, dat scheelt!). Gelukkig maar want toen we op de top zaten te keuvelen met een Zweedse vrouw en haar familie, was t net beginnen regenen. Zij gingen nog 2dagen verder kamperen en keken wel een beetje raar dat wij zonder regenbroek terug wandelden maar wel de rugzak gans inpakten met regenhoes … maar ja, die broeken lagen immers nog in de lekker warme mobilhome, want die vriendelijke dame van t Visitor Centre had namelijk ook opgezocht dat t niet ging regenen 😂

Nog een laatste stop aan de helicopterbasis voor Lia die al een hele dag enthousiast werd van elke helicopter die we hoorden (vermoedelijk wandelaars afzetten bovenop de bergtoppen)… en vervolgens reden we terug het park uit vergezeld door enkele rendieren in de berm.

We stopten nog eventjes in Porjus om eindelijk ons afvalwater te dumpen. Met dank aan de app vonden we een straatputteke. Voor t eerst wat getwijfel van “is t echt wel hier”. Maar deze vrouw slaat een optie op opnieuw douchen en afwassen niet af dus toch maar t straatrioolputje gebruikt.

Porjus heeft ook een heel grote dam waar elektriciteit opgewekt wordt. We namen er een kijkje. Maar t allermooiste zicht had je wel degelijk vanop een parking iets verderop (N 66° 52′ 43″ E 19° 49′ 20″) waar je de drooggelegde rivier kon zien en met wat juiste fotografie en bewerk skills prachtige plaatjes kon schieten vanop t omheinde pad. Christoph en ik liepen snel om de beurt want de kids hingen t uit en wilden niet meer stappen.

Ondertussen was t al 18.30 en de camping in Jokkmokk waar we naar op weg waren, sloot om 19u. We zagen de bui al hangen. Die boerderij camping is immers heel populair (lees wasjes doen/ sauna op een vlot/ zwembad). En weekend in t hoogseizoen… En effectief een bordje aan de straatkant… vol.

We reden nog even een caravan achterna naar een viewpoint van de Jokkmokk dam (en waren getuige van de echtelijke spanning toen de mega caravan over de grond sleepte onderweg terug naar beneden). We raadden het koppel de volgende grotere parking aan die wij al gespot hadden. En zo eindigden we aan de andere kant van t water op een heel grote parking waar we gelukkig amper iets hoorden van de weg & andere kampeerders.

Overnachting: Vaikijaur parking langs de E45. N 66° 38′ 34″ E 19° 49′ 28″

Dag 17 – Bibberen, rendieren zonder goesting en grillen in Stora Sjöfallet

Wat een dag…

Na een omeletje als ontbijt stonden wij bij openingstijd (10u pas!) in onze warme kleren klaar aan t Ijshotel van Jukkasjärvi. Met 2 betalende volwassenen mochten de kids gratis mee binnen & we namen snel de enige kinder poncho die er was (minpuntje toch wel!).

We waanden ons even ijsprinsessen uit Frozen en dwaalden door de ijsiglo. In de winter (en zonder corona) is er uiteraard een veeeeel grotere expositie (en ijsbar waar je (Absolut vodka) drinkt uit ijsbekers) en is alles nog impressionanter. Maar we keken wel al onze ogen uit.

Het ijshotel wordt gemaakt uit blokken ijs die men vanaf dat het vriest, uit de rivier snijdt en in hangars opslaat. Ondertussen is t al een ganse constructie met verborgen stalen bogen enzo, maar charmant blijft het wel. En voor de mensen die een overnachting overwegen, sinds een dikke 15j geleden zijn er deuren aan de kamers die zelfs op slot kunnen & niet onbelangrijk… wc’s!

De kamers hebben allemaal een thema die een bepaalde internationale ijssculptuur-artiest uitgewerkt heeft. Hierbij enkele van onze leukste foto’s…

Heel lang bleven we niet, want Ava had ‘s ochtends niet willen geloven dat t heel koud ging zijn en was onder de veel te grote cape, waarover ze meermaals struikelde, eigenlijk iets te licht gekleed. En in alle eerlijkheid… ik was mijn comfy sneakers vergeten te wisselen met mn bergbotinnen en mn teentjes vonden t ook best wel ok om al te vertrekken. (In principe is je ticket een hele dag geldig, maar wij keerden niet meer terug)

Nadien wilden we wandelen naar de Sami village, maar eerst zei de gps 160m verderop in te straat, toen werd t een km in de andere richting en uiteindelijk na een uur slenteren toch maar met de mobilhome gereden om dan zonder parkeerplaats te eindigen en t af te druipen 🤨 (reken daarbij dat ik s morgens een koude douche had in de mobilhome maar wel gloeiend heet afwaswater 😡 en dat mn kleine teentjes nog steeds maar matig ontdooid waren en je kent mn hangry modus 🤫)

We gingen snel picknicken (vulden de Adblue bij… echt elke roadtrip wel iets met ons vervoer 🤣) en waagden dan toch maar een 2e poging met iets meer geluk.

In het Sami Centre (Nutti Sámi Siida) kan je in principe rendieren aaien. Dat was eigenlijk onze voornaamste redenen om te komen… ex collega Kim was er enkele dagen geleden en stuurde heerlijke foto’s van haar kids bij de rendieren. Maar je weet hoe dat gaat… als je ergens op hoopt… de rendieren waren koppig en bleven in de stal liggen. We konden hoogstens wat konten fotograferen van toen ze -geirriteerd door de opdringerige toeristen- naar de kraal stapten waar ze niet gestoord mochten worden…

De kids lieten t niet aan hun hart komen, stapten ijverig in elke mogelijke rendiervlaai die je maar kon vinden 🙄 en bezochten mee de expo over de oude drooghutten, Sami kleding, oude tipi tenten en oefenden op lasso gooien om elanden te vangen… blijtsoep toen we ze uit de mini Sami speeltuin haalden.

We kochten in de winkel nog rendiervlees (de rendierpantoffels van 250€ lieten we hangen) en besloten te starten aan de uittocht naar het volgende nationaal park.

We tankten in Gällivare, vulden in de grote Coop supermarkt het vers brood aan (en Ok mss ook berlijnse bollen en wat donuts) en reden naar Stora Sjöfallet Nationaal Park.

We zochten een wildkampeerplek vlak voor het nationaal park. Helaas was de idyllische aan het water al volledig ingenomen (kleine echtelijke crisis bij t tussen de bomen weer achterwaarts slalommen) en eindigden we op een ongezellig stukje asfalt (Kirjaluokta Ratsplats) iets verder op met zicht op… een pyloon.

Maar door kinderogen gekeken was t er best spectaculair. Een gigantische berg kiezels (vermoedelijk om s winters boven de sneeuw te storten zodat de sneeuwketting/banden weer grip krijgen) en vooral… een stukje voor t bos met al wat nodig was voor onze avondmaaltijd.

De kids gingen hout sprokkelen alsof ze nooit iets anders deden, verzamelden stenen en genoten van ons kampvuur om de rendierburgers en hotdogs te maken… veel te laat zaten we in ons bedje!

Dag 16 – Abisko Nationaal Park

We sjeesden de afgelopen weken heel Zweden door naar 1 van de noordelijkste nationale parken. De echte “die hards” gaan nog iets verder, maar in die gebieden kan je alleen iets gaan doen op meerdaagse staptochten en dat is nu even geen optie 🤪. Dus ons eindpunt was Abisko Nationaal Park!

Voor zij die op de kaart volgen, ja, dus helemaal in t topje van Zweden op een boogscheut van de Noorse grens

Parkeerplaats vinden voor de mobilhome was eventjes spannend (ik vraag me echt af hoe mobilhomes dat hier doen in een niet-corona jaar met volledige toeristenmassa want eigenlijk is er amper parking voor hen voorzien) maar al gauw waren wij dus up and running voor onze wandeldag!

De routes vertrekken allemaal door de “toegangspoort” die ook de Kungsleden wandelaars nemen (een wandelpad, letterlijk Koningstocht, van 440km!)

Wij besloten om eerste te starten met de gele route (Lia wilde de ganse paal meepakken want ze wilde alle kleurtjes hebben 😜)

Kort na de sjieke entree was er al meteen een leuke graffiti tunnel met watervalmuziek. Sjieke kunstinstallatie van Annica V Waara en Simon Marainen. En zo totaal onverwacht in een natuurpark. Grappig!

De gele route ging nadien meteen naar t spektakel… een luide waterval. En wel eentje met een speciaal verhaal. Ze lag eerst elders, maar toen de spoorlijn aangelegd moest worden was men wat lui & leek t handiger en sneller om met dynamiet een paar nieuwe gaten te blazen en de rivier te verplaatsen… de oude waterval werd met rotstblokken dichtgegooid…

Overal op de trail was er meertalige uitleg en een soort van verrekijkers die onze kids wel integreerden. Dieren zagen we – gezien t geluid dat onze eigen varkens produceerden – weinig (tot grote spijt van de vogelspottende vrouw die zich opgesteld had aan een vogelkijkhut met prachtig uitzicht over de stroom en bergen met sneeuw waar wij nu nét 10.000 pogingen tot deftige familiefoto met zelfsontspanner deden – spoiler: mislukt!)

Na de gele wandeling sprongen we even t Naturum binnen. Het hoogtepunt was voor de kids dat ze even “schooltje” konden spelen in de dia-ruimte 🤪. Ik wist persoonlijk de foto expo wel te pruimen!

En hup, kinderen buitengejaagd (maar wij zijn nog niet klaar, ik ben de juuuuuuf) en door naar de oranje wandeling. Die begon alvast weer spectaculair langs de rivier.

Na de lunchpauze (en er zijn bewijzen dat ik ditmaal wél beleg bij had) en 100 stenen in de rivier keilen, worstelden we ons door de hitte richting lagere begroeiing met veel bergbloemen. En telkens met t geluid van het kolkende water naast ons.

De route was een mengeling van ski-trails en stond – naar mijn mening – niet altijd even goed aangegeven (oranje werd nogal vaak rood of een rood kruis) maar al bij al vonden we goed naar waar we de kids moesten sturen om te testen of t vondelpadje nog wel stevig was 😉

En de route eindigde weer waar ze gestart was… wij doken enkel nog t “Turist station” in voor mijn langverwachte “morotskaka” en een ijsje vr de kids…

Daarna reden we terug naar Kiruna want ik had t lumineuze idee om in dat “toeristenstadje 1e klasse” eens lekker te gaan eten (ja weer eens zo een dag waarin in vergat vlees uit de diepvries te halen)… wat een misser. Zoveel leegstand, zo weinig mensen, totaal niks te beleven…

En als ge ne Zweedse “kebab-pizza” moet gaan eten (lokale delicatesse) in een zaak die ge in België niet zou overwegen (maar bon er leek niks anders dat aanvaardbaar scoorde open)… dan weet ge genoeg eh… Kiruna heeft nood aan een gezellig hip resto 😀

De kebab pizza was trouwens heerlijk, mijn rendierpizza ook. De kinderen hun pasta was niet te vreten (ons vader zou zeggen, precies al eens gegeten) dus Ava en Lia smikkelden samen de frietjes van Lia’s kebab op.

We sloten onze dag opnieuw aan de rivier af. Wederom op een wildkampeerplekje van “park4night”, ditmaal nabij Laxforsen (niet ver van Jukkasjärvi). We hoorden enkel gekabbel van de rivier en af en toe een vissersboot met grootheidswaanzin die in volle plankgas over t water scheurde… ooh ja en t gezzzzzzz van de vele muggen… GPS: N 67° 51′ 21″ E 20° 31′ 32″

Dag 15 – Helemaal tot boven de poolcirkel…

Onze missie van de dag: Op zoek naar water voor de mobilhome (ik wil echt wel es douchen – afwassen iets minder 🤣); een volle naftbak; een wc dumpplaats (lukt relatief vlot, afvalwater daarentegen…) én de 2e fles antibiotica voor Lia.


Dat laatste bleek toch wel echt een uitdaging. In Gammelstaden kon de apotheek ons niet helpen want ze hadden geen voorraad van de siroop. En ook de apotheken hogerop richting Kiruna zaten zonder. Dus dankzij mijn Zweeds geslijm en vriendelijkste lachske reserveerden ze een fles in de apotheek van t ziekenhuis van Sunderby 10km verderop. Wij snel naar daar…


Die ziekenhuis-apothekeres werkte echt tegen haar goesting vandaag… djiezes op haar 10000ste gemakske. Maar, zonder een cent te betalen stond ik 10min later toch weer buiten. Blijkbaar is alles voor kindjes gratis. Des te beter! Moet ik me niet schuldig voelen als Lia die over een paar dagen uit t raam kijlt als haar 10dagen om zijn. Ze vindt de appelsien-smaak echt vre-se-lijk en t is elke keer zo een strijd… Alsof ik haar foie gras gewijs volstoemp ofzo 🤨


Vandaag stond ook de grote rit richting het allernoordelijkste punt van onze reis op t programma. De kids kregen elk een ipad en we begonnen eraan.

Het landschap in Zweden is echt veel eentoniger om door te rijden versus Noorwegen. Het lijkt een aaneenschakeling van naaldbossen met daartussen een asfalten baan met 1 rijvak voor elke richting. Hier en daar een wc hutje en picknick stopplaats maar verder is er hier op de E10 weinig te beleven… soms schoot t bijgevolg echt niet op…


We hielden hier en daar een korte pipi pauze (of eentje om een kind terug vast te zetten), luisterden de film van de Leeuwenkoning die door de ipad-boxen galmde, permiteerden ons een mini dut-momentje als co-piloot maar all in all was t dus wel eerder eentonig en lang….


We stopten ‘s middags aan een supermarkt in Överkalix voor “vers” brood (relatief als t smaakt en eruit ziet als toastbrood). Jammer genoeg waren de verse koffiekoeken en pistolekes waar ik al een uur over mijmerde totaal onvindbaar…

En, uiteraard deden we later nog een cheesy fotoshoot momentje aan het bord van de poolcirkel (ter hoogte van Lansjärv). De kids waren niet onder de indruk en bleven liever in de mobilhome…

Ik zie trouwens wel een businessplan voor dat vervallen conciërge huisje daar… lekkere koffie, fika en Belgische wafels en k$ching k$ching goudmijntje!


Grappige noot – in 2005 stond ik onder datzelfde bord op mn blote voeten in een halve meter sneeuw (iets van een zotte Erasmus studententrip). Nu bij bijna 30graden!

Buiten 5 rendieren – waarvan er dan nog 4 een halsband droegen – zagen we amper iets spannends.


Maar zoals altijd komt de beloning op t einde… Na al een kleine prospectie in Jukkasjärvi aan t ijshotel vonden we een half uurtje buiten Abisko Nationaal Park een simpele maar leuke wildkampeerplek aan t water (inclusief 1000muggen) met zicht op de bergen (eindelijk!) en sneeuw!


Morgen belooft nog een zonnige dag te worden dus perfect voor onze geplande wandeling. Het ijshotel en Sami centre zouden we dan idealiter graag donderdag doen als ze daar enkel wat bewolking geven. Daarna vermoedelijk hier en daar eens wat regen en kouder weer op ons pad op weg terug naar t zuiden. Maar bon, dan kunnen de lange broeken en truien ook eens uitgepakt geraken.


Vandaag bleek trouwens dat de kids hun onderbroekjes op waren. Maar no worries… de bus wipp express kwam boven en dankzij de cheap-ass Action waslijn doorheen de slaapkamer vandaag, heeft Christoph morgen weer propere t shirten & de kids kunnen in een proper slipke op pad… oef zeg 😄 Leve de allesvoorzienende moeder! Ja, zelfs het vuilblik kwam al van pas. Er is een reden dat wij thuis alleen maar rijst eten de dag VOOR de poetsvrouw komt (#varkens)