Tag: Roadtrip

Arches National Park & Canyonlands National Park

Geplaatst in Roadtrip, USAGetagd , , , , Een reactie plaatsen

Dag 14

Om 7u ging onverbiddelijk de wekker, we moesten immers vaart maken naar Arches Nationaal Park. Dat park werkt sinds kort met een entry reservatie systeem om het aantal toeristen in t park te doseren. Eigenlijk moet je jouw bezoekje maaaaaaanden tevoren reserveren. De campground zit zelfs al zo goed als vol voor volgend jaar! Er zijn helaas maar 30 zeer gegeerde plaatsjes… Toen wij boekten ergens mid april was er enkel nog een timeslot van 12-13u vrij dus vandaar de haast om t park tijdig binnen te rijden… we hadden wel nog kilometers voor de boeg…

Onderweg stopten we 1x voor naft en helaas bleken de grote stadjes van de wegenkaart geen grote supermarkten te hebben dus onze kasten aanvullen (vooral bananen/smeerkaas/zonnecreme/brood/frisdrank en bier schaarste) bleek een mission impossible. We aten dus de laatste boterhammekes op en luisterden nog maar eens naar alle luisterverhalen 😂

We reden tot in Moab en regelden daar snel nog onze was voor we naar t park sjeesden. Amai, goede deal getroffen net voor sluitingstijd: Wash and Fold per kg! Het was rond de 40€ voor alles (buiten de dure merinowollen zaken die we geen wildvreemde wasserette dame toevertrouwden & en een paar zaken die ik in de rapte vergat mee te gritsen). Voor dat bedrag kan je echt niet sukkelen. We gaan deze vakantie nog wel genoeg met t ganse gezin in zo een wassalon moeten gaan post houden en tijd verslijten tot alle machines en droogkasten hun magic gedaan hebben. En nu krijgen we t netjes gevouwen en gestreken terug de volgende dag en kunnen wij terwijl iets leuks gaan doen… De mevrouw haalde echt eer uit haar werk.  Ik kreeg een hele optielijst aan wasproducten, moest temperaturen kiezen voor wasmachine en droogkast & super bizarre vragen beantwoorden als “wil je droogballen of een geurpapiertje”. Zoveel eieren worden er thuis niet gelegd onder wat vuil wasgoed zenne… Alles wat niet in de droogkast mocht (en dat is wel wat met fleece en trekkersgerief) werd minutieus vastgelegd… Nu hopen dat er niks tussen glipte en gekrompen terug opgehaald wordt… Het enige minpuntje is dat we ‘t pas morgenmiddag mogen ophalen en dus een ommetje moeten doen terug richting Moab om onze propere was uit de locker te halen… Maar, t is wat t is… met elk nog 1 onderbroekske over..t was dringend tijd! 

Nadien naar Arches en owwwwlaaaa… ik denk toch wel echt t mooiste park tot hier toe…. Je kon echt uren rondkijken en telkens nog andere prachtige rotsen spotten… bogen, stapelstenen, buttes (poep vorm), speren, vinnen… we leerden t ABC van de rode rotsen.

De temperaturen piekten dus we namen onze tijd in t visitor centre, kochten weer penny’s voor de meisjes hun collectie en lunchten op de parking (waar ik dus noodgedwongen de “brioche buns” voor de hamburgers als sandwiches verkocht aan mn kroost 🤣).

Stelselmatig reden we de weg doorheen t park naar boven langs allerlei prachtige viewpoints. We konden gelukkig overal vlot parkeren (mss toch een voordeel van het broeihete namiddag bezoekuur? In de zomer of weekend hier komen ruziemaken voor een parkeervakje zou echt ons ding niet zijn! )

Lia kreeg de copiloot positie, Ava en ik werkten achteraan aan haar spiksplinternieuwe ranger boekje van dit park. We gingen telkens in 2 teams op pad en eenmaal terug moest iedereen 5 slokken water drinken. T werkte, de kids waren enthousiast van de “changement de decor” en Noah kon blijven dutten in zn autostoel… 

Rond “the windows section” was t tijd voor de draagzak en stevige bergbotinnen. Amai… de meisjes waren in form na hun waterijsje (en met de belofte van een tweede als ze flink stapten)… Lia schoot als een speer weg (haar ijsje bij de start van de wandeling was immers deels gevallen en ze wilde absoluut een herkansing). De meisjes verklaarden zich klimkampioenen … NIKS schrik… al snel waren we bij de Double Arch.

Na wandelingetje 1 moesten we ze even oppeppen (aka volgieten met fris water) voor een “primitive trail” aan de andere kant van de parking… deze wandeling was zo mogelijk nog 10x prachtiger en we waren gans alleen om de North & South Window te ontdekken… Wauw… het rode woestijnzand vol cactussen, groengrijzige kleine struikjes en prachtige rotsen.

Lia leerde dat cactussen echt kunnen prikken & Ava dat rotsmuren niet opzij gaan voor uwe neus 😝. Overal kregen we complimenten over ons gezinnetje. 1 koppel zei dat we zeker van Zwitserland waren aangezien we onze kids mee in de bergen namen 😂. Soit, aan fotografen geen gebrek hier… altijd wel iemand bereid om ons gezin vast te leggen (al dan niet met hun eigen vent ergens in de buitenhoek van onze “Christmas Postcard” foto) 

Na een heerlijke avondstop op de picknickarea (waar we wegens gebrek aan houtskool dan maar binnen ons kippetje bakten) reden we t park uit ver na zonsondergang, mijmerend over de hertjes die we nog op de valreep zagen… meisjes in pyjama in de autostoelen… moeder met de kaart in de aanslag om een goede wildkampeerplek te vinden buiten het park… op weg naar onze volgende padvindersbestemming Canyonlands National Park

Overnachting: Big Mesa Viewpoint – langs de route staat er overal “no camping”, maar t was pikdonker en met stormende wind vonden wij dat we met de zelfvoorzienende mobilhome alvast wél mochten gaan klaarstaan voor de zonsopgang 🤪

Dag 15

6.15 stond er al ene in zijn shortje naar de zonsopgang te loeren aan onze mobilhome… prachtig. We genoten in stilte terwijl er nog 3 een uiltje lagen te knappen. Rond 7u was t hoog tijd om de nog slapende kids in de autostoelen te laden en t laatste dik kwartiertje richting t Canyonlands National Park af te leggen… hoe vroeger we aankwamen, des te meer kans immers op wandelingen in aangename temperaturen. 

De barelen stonden nog open en aan het visitor centre nog niemand te bekennen (buiten wat toeristen die op zoek waren naar free wifi en een kaart). 

We reden naar Grand View Point Overlook, t startpunt van onze eerste wandeling achterin t park voor ons ontbijtbuffetje. De kids moesten t stellen met cornflakes vandaag, ik at een noodgevallen havermoutpot en Christoph nam de laatste 2 boterhammekes uit t zicht van de kids.🤫

We waren ons aan t klaarmaken met zonnecrème en draagzakken en…. toen er ineens gegil klonk. Lia had gepoogd thee te drinken van mn thermos en zich natuurlijk verbrand. Gelukkig (of spijtig genoeg) had ik de afgelopen maanden door mijn brandwondenincident al ervaring met t verzorgen van brandwondes… koud stromend water hadden we niet maar we wel sneeuwballen in de diepvries! Dus meteen Lia uitgekleed, laten afkoelen en troosten… gelukkig geen blaasjes ofzo… daarna onze tube flamigel boven gehaald, andere kleren aan en een extra buff zodat er zeker geen zon op kon vandaag… pfff effe spannend. (Voor jullie ongerust zijn, na de wandeling was er zelfs geen rood puntje meer te zien… oef!)

We wandelden een pad af richting 2 viewpoints (50min heen / 30 min terug). De kids deden t opnieuw super! Onderweg zochten ze weer cactussen (en Lia blijft ze kajaks noemen) en bestoeften ze zichzelf en hun klimmerscapaciteiten. Euhm dat hebben ze van de papa 🤣

Erna reden we verder naar de “Whale Rock”. De wandeling stond op t einde niet super aangegeven dus we weten niet 100% of we onze strepen wel verdiend hebben… maar bon, weer een prachtig zicht op t park.

We haalden nadien onze laatste waterijsjes boven als beloning (aka afkoelmoment). T was zo warm dat de ijsjes sneller smolten dan wij lekken konden.

Lia dutje deed meteen een dutje na de inspanning van vanochtend en Ava luisterde muziek. Om de beurt deden Christoph en ik nog wat prachtige viewpoints waar je duidelijk de 2 rivieren in de dieperik kon zien. Echt prachtig om te zien hoe grillig de natuur kan zijn.

We stopten nog even in het visitor centre om te kijken of ze eventueel bereid waren Ava en Lia een badge te geven voor hun ingevulde boekje van het vorige park. We hadden geluk! De ranger liet hen hun “junior ranger eed” afleggen en ze verdienden de badge van Arches. Die van Canyonlands gaf hij samen met de ranger boekjes ook mee… yes, die kon ik dan als omkoop-materiaal achter de hand houden. Ava liep trots als wat rond met haar badge! Lia deed ze meteen af uit schrik voor een gaatje in haar prachtige kleedje.

We reden terug naar Moab om onze was op te pikken. Het wassalon was schuin over het Food Truck festival, dus we besloten daar halt te houden en eventjes zot te doen en wat kraampjes te testen. Moab heeft echt zo een gezellige vibe van mensen die allemaal van tours komen en dagen in de “wildernis” gezeten hebben en dan eindelijk in de beschaving komen. Ik heb zelfs een beetje spijt dat we er niet langer bleven… deed ons den beetje denken aan ons backpackers bestaan pre-kids. Er waren ook deftige resto’s en wat souveniertjes te scoren, al doken wij de winkelstraatjes vol streetart niet in. We staken een kort wolwas-programma in met alles wat we eerder niet hadden durven afgeven en ondertussen vuil gemaakt hadden. En ter info… wat je zelf doet, doe je beter. De mouwen van Christoph zn sweater zijn sindsdien 10cm korter en de t shirts spannen verdorie nogal wat rond die afgetrainde borstkas.. woeps! Ik heb ook wel wat kledingstukken die duidelijk niet op 30gr gewassen en gedroogd zijn… 😞 wash and fold betekent trouwens ook niet dat ze de kleren binnenstebuiten trekken terug, weten we ook weeral 😅

We doken nog even de supermarkt in voor een volle winkelkar en sjeesden snel voor de zonsondergang naar Dead Horse Point State Park. Het park waar de eind scene van Thelma & Louise opgenomen is & een beroemde scène uit Mission Impossible II.

Klein tegenvallerke, ze vroegen 20$ om nog binnen te rijden. Dat vonden we nu wel dat veel voor een zonsondergang die we misschien net gingen missen…

De BLM betaal campings stonden vol, dus we namen een gratis plekje bij t begin van de dirtroad dat we eerder die dag al gespot hadden…

Overnachting: op de parking bij de start van de Mineral Road (Horsethief Trail)

Op de zoutvlakte in Nevada, bisons spotten op Antilope Island en in de mijn in Utah

Geplaatst in Roadtrip, USAGetagd , , , Een reactie plaatsen

Dag 11

Opgestaan op de parking bij de truckers naast t casino, bakske snel volgetankt en dan toch maar eens gaan kijken op de Salmon Creek Rest Area of we veel gemist hadden door vroegtijdig af te haken op onze laatavond slaapplaats speurtocht… Een pak stiller en in de natuur, maar…geen free wifi.. dus stiekem toch ook wel een beetje blij dat onze 1000den fotos nu in de cloud staan, de rekeningen betaald zijn en onze mailtjes beantwoord zijn… 🫣 alleen dat vervelend geluid van de generators van zo een koelvrachtwagen, we waren rats vergeten hoe on-slaapverwekkend dat is🙄 dus volgende keer, absoluut volmondig de natuurplek!

We zetten koers richting de Bonneville Zoutvlakte. De kids kregen de bluetooth muziek box en konden zo achteraan in de mobilhome luisteren naar Mega Mindy & Nachtwacht luisterverhalen die ik thuis op Spotify gedownload had. Ze keken die tv programma’s nog nooit maar luisterden wel geboeid! Yes, missie geslaagd! En t voordeel is dat zo niet de hele mobilhome hoeft mee te luisteren. Want door t gekletter en gerammel van onze halve camion moet t anders vooraan veel te luid staan voor de kids achteraan iets horen…. Dus die box, 14$ meer dan waard!

Om een of andere reden vloog de tijd weer (en in principe was t oversteken van de tijdsgrens naar Pacific Time zelfs in ons voordeel 🙃) en we hielden ‘s middags even halt in West-Wendover voor “de frituur met de gele M van mama”. Dolblije kids!

Ondertussen is t hier broeiheet… echt om weg te smelten. Dus niet meteen weten waar naartoe bij t uitrijden van t stadje, een echtelijke discussie over t reisschema na een klein co-piloot errorke… I blame it on the heat. Oververhit-modus on 🥵

We wilden op de zoutvlakte foto’s met gezichtsbedrog maken zoals we ook op de Salar de Uyuni deden in Bolivië. Alleen, dat was buiten onze kroost gerekend. (I) Lia snapte niks van de orders, ze riep alleen maar dat ze niet opgegeten wilde worden… (II) Ava wilde zelf fotograferen, maar moeder maakte tijdens t liggen voor de shoot venijnige zoutvlekken op haar spiksplinternieuwe en laatste propere broek en wilde ten alle koste vermijden dat Ava haar mooie lievelingskleedje hetzelfde lot zou toebedelen… Ondertussen smolt vader van de hitte, lag broer in z’n schone fotoshoot kleren te maffen… allee, t was dus een beetje anders dan gepland 🫠

Er zijn op de zoutvlakte 2 plaatsen waar je ze kan bewonderen. Wij opteerden voor de racebaan (no worries, wij waagden ons niet met de mobilhome op de vlakte… we willen dit beestje immers nog tot in Alaska krijgen). Achteraf bekeken super keuze want het “rest area viewpoint” langs de autoroute stelde echt niets voor! En eenmaal je daar bent kan je niet meer rechtsomkeer maken…

Op deze zoutvlakte wordt elk jaar in augustus geracet, je mag er niet aan denken bij welke temperaturen dat dan is. Het snelheidsrecord op land is blijkbaar hier genoteerd, maar wij zagen vandaag vooral een paar wannabes (die nu veel werk hebben om dat vervelende zout weer van hun auto te krijgen!) 😝

Half weggesmolten genoten we van een heerlijk waterijsje uit onze diepvries terwijl we nog wat mensen staarden. Tijd om door te rijden…. Onderweg passeerden we nog de beroemde “Tree of Utah”… oftewel kunst met een grote K. Deed me een beetje denken aan Australië waar de afstanden ook zo groot zijn en ze daarom onderweg grote standbeelden maakten om de mensen een bezigheid te geven tijdens t roadtrippen…

De kids luisterden muziek, deden een dutje en wij zochten de beste manier om naar Stansbury Island te geraken. Christoph had op google gelezen dat er een roos zoutmeer zou zijn, wij dus op zoek. Er was 1 publieke weg op t eiland, de rest is privé eigendom en werd begraazd door zwarte koeien OF stond vol met mijnbouw machines. Hier en daar eens een achtergelaten overblijfsel van een ex-mijn site, maar verder prachtige natuur. De onverharde weg stretchte onze mobilhome en stalen zenuwen een beetje, maar we reden gans tot t einde naar t viewpoint. Links van ons Stansbury Bay, rechts van ons Salt Lake. Voor, achter en zijlings van ons vervelende kleine snertmuggen. Van t grote roze meer… geen spoor 🤪 Of toch? Allee… ik noem dat een roze plas…

Het bewonderen van de prachtige kleuren van de zonsondergang deden we vanuit de mobilhome, in ons ondergoed half wegsmeltend terwijl we kookten. Heel af en toe stopte er eens een auto voor foto’s, maar het gros van de tijd hadden we de plek voor ons alleen. En zeker na zonsondergang… ideale wildkampeerplek!

Overnachting: viewpoint area Stansbury Island. Halfweg de route kom je ook een plek tegen waar mobilhomes zich durven neerzwieren en er zelfs sommigen hun tentje opzetten ergens aan de bergwand tussen t vee… gezien er ook borden over “shooters” waren en wij geen al te grote fan zijn van koeien die onze mobilhome verkennen, bleven wij mooi op de route en plaatsten we ons op de view point parking

Dag 12

Toch nog naar Antilope Island! Yes. Sinds ik er over las intrigeerde het mij… een eiland tussen de bergen en zoutvlaktes waar er antilopes en bizons leven…

Eerst even onze dirtroad weer afrijden, korte pauze aan een gebouw dat uit de film van Alladin weggelopen leek, vervolgens een stuk 6baanvaks autostrade richting Salt Lake City en dan het eiland op. We waren al gauw weer een voormiddag kwijt, te meer omdat onze mobilhome aangaf een sanitaire checkup nodig te hebben (waarvoor we 10$ betaalden en dan constateerden dat t een sensor foutje moest geweest zijn – uiteraard rest van de dag gratis dumps tegengekomen nadien…)

Onze meisjes zagen t vandaag wel zitten zo in hunne zomertenu (uiteraard hebben we allemaal een snotvalling van sneeuw tot +30gr in een paar dagen tijd). Ava had 2dagen vlechten gewild en liep nu rond met haar golvende bekjes giechelend dat ze Emma1 was (haar kapster) of Camille van Like Me (omdat ik haar de tiedie pet in WallMart verkocht had als “kijk zo cool dat is van Like Me” ) 🤩

Fotomodellen klaar voor actie! Eerste stop bij t visitor centre waar we leerden over de dieren.

Zo weten we nu dat (i) een bison 40mph kan lopen (dus 60km per uur) en een antilope 110km per uur. (ii) een bison 1000kg weegt eenmaal volwassen, maar toch betrekkelijk hoog kan springen. (iii) Een antilope als eerste baby een eenling krijgt maar nadien steeds bevalt van tweelingetjes. (iv) De soort die hier leeft de enige ter wereld is die hun gewei jaarlijks afgooit. (V) Het water hier te zout is voor de dieren om van te drinken (er kan trouwens maar 1 soort mug/garnaal in overleven) en zij daarom hun vocht halen uit de plantjes. Een bison eet daarom wel 20kg gras per dag! Amaikes! (Vi) Bisons hier geen natuurlijke vijanden hebben (er werden er 12 geïntroduceerd in 1893 en sindsdien moet er af en toe gejaagd worden om de kudde ondertussen honderden te managen)

Aan het visitor centre besloten we om toch een nachtje te boeken op t eiland en we gingen snel 15$ bijbetalen bovenop de 15$ entrance fee van t eiland. Ondertussen was t ergens tussen de 30 en 35graden en leek t ons niet opportuun om te gaan wandelen met onze kroost. Zwemmen in t zoute water vonden we dan weer iets te zomers… We reden daarom de enige route van t eiland af richting Unicorn Point. Het ene prachtige uitzicht na t andere volgde elkaar op. En al snel zagen we een paar mannetjes bizons eenzaam grazen. We stelden ons enkel de vraag waarom ze t hier Antilope Island noemen aangezien t toch vooral gekend is voor de gigantische kudde bizons die hier leven…

Een van de gekende stops onderweg naar Unicorn Point is een oude boerderij. Daar stond een hele kudde! We gingen even kijken aangezien ik op visitor centre een gesprek had gehoord over uilen die er daar woonden. Lia en Noah waren aan t dutten dus Christoph ging eerst, daarna mijn beurt… ik vond ze (het helpt als ge de mensen met grote telelenzen en verrekijkers volgt 😂). Draaaaaaama want Lia was ondertussen wakker en wilde ze ook zien. Alle hup, hele kroost ne frisco en samen die broeiende hitte in op zoek naar de uilen. Dikke pluim voor Christoph die duidelijk super allergisch is voor berkenpollen die hier in pakken op de grond bijeengepakt lagen. Hij paste daarom wel voor een tweede maal door t hoge gras tot bij de bizons… En de meisjes die eerst schrik hadden opgegeten te worden door bizons, waren nu niet meer weg te slaan aan het hek waar we ze gingen bezichtigen… vonden ze veel impressionanter dan de 2 baby uiltjes…

Op de boerderij kon je veel oude gebouwen en werk stallen bezoeken. Wegens weinig interesse van de kleuters hielden we t op leren lasso werpen. Insert huilende Ava want “Lia staat dichter” “Lia heeft hulp gehad van mama”. Als ze afgetroefd wordt door haar jongere zus, is t drame nationale zenne 😂

Terug naar de mobilhome en de luisterverhalen. Onze meisjes zijn ondertussen helemaal in de ban en doen enthousiast mee of zitten met fonkelende pretoogjes te luisteren naar de grappen en grollen… Voor wie nog lange autoritten op t programma heeft deze zomer, check spotify. De favorieten hier zijn: de reeks van Ridder Muis, de geluidskluis (gratis verhalen van Geluidshuis, momenteel Kabouter Korsakov in de metro), Studio 100 luisterverhalen (Mega Mindy doet t vooral goed), Kaatje luisterverhalen. Maar tips over andere leuke altijd welkom, wij zijn immers helemaal bleukes in de podcast wereld 😂

Ons plan om naar Unicorn Point te rijden, mislukte. Op de baan stond namelijk een groot bord na de boerderij dat mobilhomes verboden waren verderop. Grrrrrr hadden ze wel eens mogen vertellen. Om niet een hele middag op dezelfde 4km heen en weer te rijden, deden we nog een paar kleine lusjes en gingen we extra vroeg naar de camping. Voor wandelen was t echt veeeeel te warm…

De meisjes kleurden en werkten wat in hun boekjes, ik waste wat onderbroekjes en body’s uit. En… we genoten van de vreselijk irritante snertmuggetjes (die ze hier “jezietzenietjes” noemen). Onwetend hadden we Noah buiten in de schaduw wat laten spelen. T arm kind stond binnen de kortste keren vol. Snel zn Deryan tentje in! Ideaal zo een babytentje met muggengaas… helaas is een goed muggenproduct voor kids niet simpel te vinden, want Deet is toch niet bepaald gezond en helaas wel t enige dat écht helpt hier…

We kookten lekkere spinaziepuree met een vleugje mug voor extra proteïnen, een lekker warme douche met een optie van mosquito-scrub en hupsakee ons bedje in na t doodmeppen van een paar extra prikbeestjes die binnengeglipt waren!

Overnachting: Bridge Bay Campground – elke site heeft een overdekt prieeltje met picknickbank en een extra tafel aan de BBQ-put. Onze site nr 1 keek uit op t strand (en op die ene grote steen die verdacht veel op een bizon lijkt 😂). Proper sanitair en helemaal niet druk toen wij er waren, in t hoogseizoen als ook de dagjesmensen komen douchen vermoedelijk lange wachtrijen…

Dag 13 

Naar vandaag had Christoph vooral uitgekeken… de Bingham Canyon Mine. 

Lia leek t weinig te kunnen deren, die stond pas op nadat Ava en ik al een ganse ochtendwandeling naar t sanitair gedaan hadden (en heel enthousiast gillend over de bizon dichtbij kwamen vertellen). 

Tijd om Antilope Island te verlaten en de bewoonde wereld in te trekken… de kids hun luisterverhalen draaiden weer overuren en na een stopje op de personeelsparking van de mijn, hadden we t visitor centre dan eindelijk gevonden. Snel even tickets fixen (worden in principe enkel online verkocht, maar een glimlach doet wonderen) en voor 18$ mocht ons gezin de bus op hoppen… Grappig detail… onze magere pannelatten pasten wel 6x in de “Amerikaanse blubberbuik formaat” gordels.

Over de mijn zou Christoph ongetwijfeld nog wel een uur kunnen namijmeren. Ik onthield alleen 4 verdiepen diep, 119 camions die non stop elk uur van de dag elke dag van t jaar ontgonnen grond afvoerden… De mijn staat vooral gekend om koper (20% van Amerikaanse productie), maar ook goud en zilver werden gewonnen… en één van de grootste werkgevers in de regio die historisch ook veel koolmijn-winning had… 

Na een uurtje toestellen kijken voor papa & filmpjes voor de vriendjes opnemen voor Ava en Lia, namen we de bus terug en hopten we nog eventjes de souvenirwinkel binnen. Die vrouw was zooooo content na 2jaar weer volk te zien dat ze onze meisjes gratis een penny liet draaien voor hun collectie. Lia zelfs 2x want de eerste kwam eruit met de foute figuur … we kochten uit dankbaarheid nog 2 kleurboeken (1$ voor een stil kind.. zeg nu zelf… die 2$ was very well spent!) 

Daarna reden we opnieuw richting bewoonde wereld. Ik mijmerde over alle soorten fastfood ketens die wij niet kennen en Christoph wilde mij een plezier doen door de Taco Bell op te draaien in t stadje… Alleen, ineens vloog de keukenkast open en werd onze kroost getrakteerd op een oorverdovend geluid van borden, glazen en soepkommen die de dieperik in vlogen. We zitten nu officieel zonder wijnglazen 🤭. Eventjes mobilhome opkuisen en schade opmeten en hupsakee wij die Taco Bell binnen… de meisjes vonden t maar niks, enkel de nacho frietjes een inieminiebeetje… dus moeder offerde zich op om ook nog extra kip enchilladas te boeffen. Soit, gaan ze toch nog moeten leren eten hoor als ze ooit met mama en papa naar Mexico meewillen 😎.

Na de scherven van geluk – lunch trokken we naar de Nebo Scenic Route… haarspeldbochten, smalle baantjes en dan na 40min een bareel midden op de weg met “Road Closed”… Sympathiek 😮. Een visser vertelde ons later dat er daar geen sneeuw geruimd wordt en dat de sneeuw dit jaar gewoon nog niet gesmolten was op de trail.. jammer! 

We besloten dan maar om onze route wat aan te passen en te proberen nog een 2e stuk scenic route mee te pikken onderweg naar Huntington. We kwamen opnieuw op een route vol bergpassen en prachtige sneeuw terecht. Beetje absurd zo met uw shortje en t shirt zonder mouwen in de mobilhome. We stopten eventjes op Black Point. Zot trouwens hoe op amper 2 rijden we opnieuw van “wegsmelten bij 35graden” naar “sneeuwballen gevecht in de smeltende diepsneeuw” gingen.

Huntington hebben we niet gehaald, daarvoor was de canyon te prachtig… we besloten wild te kamperen met zicht op de rotsen… tussen de hertjes. Beetje later dan verwacht maakten we nog snel ravioli voor de uitgehongerde kids… tijd voor ons bedje! Morgen vroeg dag!

Overnachting: zelfverzonnen kampeerplek net na Manti-La Sal National Forest, niet zo ver van Little Bear Creek Campground… 20$ voor een kampeerplek zonder charme… niks voor ons. Super veel plekjes trouwens die we passeerden doorheen het bos… de Huntington canyon was iets verderop en iets dichter bij ons einddoel…maar een volgende keer sowieso in t National Forest!

Idaho avonturen – over winkelen, sandboarden en zwemmen in de woestijn

Geplaatst in USAGetagd , , 1 reactie

Dag 8

  • We werden wakker in de sneeuw en gingen slapen in de stralende zon!
  • We stonden op in Oregon en gingen slapen in Idaho.
  • We ontwaakten in de Pacific Time Zone en gingen slapen in de Mountain Time Zone (+1 dus 8u verschil met het thuisfront)

In alle eerlijkheid, vandaag hebben we niet veel gedaan… bedoeling was om onze mobilhome te upgraden en wat praktische inkopen te doen. Alleen, we hadden nooooooit gedacht dat we bijna 4u zoet zouden zijn op de WallMart site van Ontario.

We begonnen met gewone inkopen, maar al snel waren we ook nog een uurtje zoet met t kiezen van een nieuwe autostoel voor Noah, knutselgerief voor de meisjes, een lokale simkaart, wat extra uitzet voor de mobilhome keuken, bluetooth speakertje voor muziek etc. En dan alles in de kasten krijgen, de koffer vullen, extreem late lunch fixen… t was al snel 16u voor we de parking af bolden…

Byebye voorbereide dagplanning. Geen murals en discovery centre in Boise, geen canyon met waterval en ook geen langverwachte hotsprings…

Maar bon, Ava haar maag sputtert tegen achterwaarts in de mobilhome dus we moesten wel een oplossing zoeken zodat zij Noah’s plaats kon adopteren; onze mastercard is geblokkeerd sinds de laatste tankbeurt dus we moeten eens kunnen bellen met de vrienden van Cardstop; en nu onze laatste fiscale attesten eindelijk binnen zijn willen we ook graag een eigen wifi oplossing (of zie je ons de belastingsaangifte al doen ergens tussen de conserven profiterend van t gratis internet van de lokale supermarktketen 🤪) Dus winkelen was nu eenmaal een noodzakelijk kwaad!

Tegen de late namiddag reden we verder door richting Bruneau. We doorkruisten uitgestrekte velden met links van ons de Cascades… prachtige bergen met besneeuwde toppen…

Ergens in de middle of nowhere op een 10tal kilometer van de eindmeet vonden we nog een dumpstation (CJ Strike WMA Headquarters in een vogelreservaat) om ons afvalwater te lozen en t drinkwater terug aan t vullen. En dat was t… mobilhome spik en span, frigo en diepvriezers volgestoempt, keukenkasten afgeladen vol met toekomstige 3sterren maaltijden (en zakken van 1,6 kg gummiebeertjes 🤪) en kids voorzien van bezigheidstherapie.

Nog snel spaghetti klaargemaakt onder luid gebrul van Noah (die vandaag toch wel wat te veel indrukken had opgedaan – in zn nieuwe autostoel kon ie natuurlijk alle gekheid van zn 2 zusjes volgen… dus tieren en brullen helaas), een gezond dessertje, verhaaltje voorgelezen van Wilma Wonder (de gefotografeerde boeken op onze Google Drive doen goed dienst) en meteen knapten er daar 2 een uiltje in de alkloof…

Overnachting: Cottonwood Park Camping – de eerste betalende campsite aan de Bruneau Pool (20$ via gratuity enveloppe // van de korting voor online boeken konden we niet profiteren want je raadt t nooit… de gekochte simkaart werkt niet en zou mogelijks werken na activeren op de wifi… alle gekheid op een stokje… wifi nodig om wifi te maken)

Dag 9

De dag dat wij ontdekten dat op “Hot Springs Road” in t gehucht “Hot Springs” helemaal geen “hot springs” te vinden waren… Klaarblijkelijk staat vandaag dus in de reis-annalen als de dag dat wij met onze zwemzak klaarstonden in de woestijn op zoek naar warm water bronnen 🤣😎. De Lava Hot Springs die we in ons uberfantatische reisschema hadden opgenomen, bleken 4u rijden verder… die Amerikanen toch… steden in elke staat met dezelfde naam 😔

Zwaar teleurgestelde kinderen moesten t dan maar stellen met een canyon lookout. Eventjes eerst gaan tanken aan zeer ondemocratische prijzen (5.49$ amai dat was een dollar per gallon extra!) en dan verder op pad…

Al snel werd de geasfalteerde weg onverhard en deden we een schietgebedje dat ons servies niet meteen in scherven uit de kast zou totteren. We twijfelden eventjes om terug te keren, maar de routes in Alaska zijn vast erger. Beetje oefenen dus….

Op het laatste kruispunt hielden we even halt omdat Ava dringend pipi moest doen. Op dat ogenblik is t echt leve de mobilhome en vooral… leve niemand op de baan en effe met vier pinkers op temidden van een T splitsing…we kwamen vandaag amper 2(!) tegenliggers tegen… Ha, meteen spektakel. Een groep cowboys was er net runderen aan het bijeendrijven richting de kraal. 1 kalfje pakte zo een schrik toen de mama weggeloodst werd en hij/zij in de veewagen gestuurd werd dat het wegglipte, door de prikkeldraad rende en weliswaar ontsnapte. Een “educatief” lesje over de vriendelijke cowboy die t baby’tje met de mama ging herenigen volgde… nee, dat kalfje moest nu niet naar de markt, het mocht vast eerst genezen en aansterken bij de mama… Lia vertelde nog een hele dag over t kalfje dat zn mama zo miste en ging weglopen en nu niet meer naar de supermarkt moest…

De canyon was prachtig alleen kan je t je absoluut niet voorstellen hoe diep en ver t echt was op basis van onze gsm-foto’s. Noah ontdekte zijn nieuw gefabriceerde speelruimte in de mobilhome en skipte het sightseeing gebeuren terwijl hij beurtelings companie kreeg van mama of papa… en t was Lia haar geluksdag, zij vond een doodle stone!

Na een lunch onder gemopper van Lia die deze reis enkel aardbeien en patatten wilt eten & Ava die ineens niks van beleg meer lust, reden we door naar Bruneau Dunes State Park. Een park met een suuuuuper hoge zandduin (Mama, Dune de Pilat is er niks tegen 🤪).

3x raden wat wij voor onze kroost in petto hadden… zand vreten 🤓. Snel de ducksday regenpakjes overaan (want zand kruipt echt ooooveral, nietwaar) en met ons gehuurde bord, helmen en potteke wax de duinen in.

Wat een helden zijn die kids. Na t nodige drama van de kuiten-bijter nr boven, hadden ze de smaak echt te pakken. Eerst veilig samen met papa en nadien helemaal alleen… we kozen wel voor de veilige “Small Dunes” en lieten de steile van 140m links liggen. Eerlijk, ik vond deze zelf al reuze spannend 🤪 Maar die kids, nul schrik! Vooral Lia… die kwam naar beneden alsof ze bakken ervaring had!

We brachten het bord netjes op tijd (zo een dik minuutje voor 16u) terug en besloten in t park te overnachten. Er was immers een deftige camping met douches en om Ava te quoten “zo worden we dan toch nog nat vandaag eh, mama”

De kids tekenden over t kalfje en de koeiboeis (kleutertaal, love it!), Noah deed een dutje in de schaduw van onze picknickbank, we douchten uitgebreid, maakten parelkettingen, kookten varkenslapjes met wortelpuree (sjuuut niet vertellen dat de sneeuwman zijn neus, aka de zoete patat, nu in onze buikjes verdween als zogenaamde “wortelpuree”), deden een vruchteloze poging om de nieuwe simkaart te gaan installeren nadat de parkverantwoordelijke zijn wifi bakje had afgezet (en ja, helaas had ik Noah in zijn buggy daar wel een giga duinpad voor door gezeuld)… een rustige avond, meer dan verdiend! Nog even verhaaltje lezen en bedtijd voor de kroost!

Overnachting: Eagle Cove Campground in Bruneau Dunes State Park ($29 bovenop de $7 entrance fee van t park via gratuity enveloppe). Elke site heeft een mooie picknickbank en vuurput, wel amper schaduw. Er is tevens een dumpstation (naast de iets grotere Broken Wheel Campground) en de site ligt op amper 0.3mijl van t observatory waar in principe wifi zou zijn. Gezien geen lichtpollutie kan je prachtig sterren kijken hier. Helaas was de “star gazing” tour enkel op vrijdag en zaterdag… en zijn wij hier op een bewolkte stormachtige donderdagnacht… de handdoeken kon ik nog net op tijd redden van onze waslijn toen ik eindelijk de moed verzameld had om uit mn warme bedje te strompelen…

Dag 10

Welgekende ochtendrill en om 8.30 stonden we klaar op de picknick area van de grote duin. Onweer in de verte en minder spectaculair dan we dachten (oftewel wilden we niet echt weten hoe hoog ze was zodat we in eer en geweten konden blijven volhouden dat we gingen sandboarden van “een kei grote, mega enorm hoge zandduin” 🤪)

We reden terug naar het eerste visitor centre en deden nogmaals een poging om onze Amerikaanse simkaart te installeren op de gratis wifi. Wat een gedoe. Je koopt een prepaid kaart om mobiele data te kunnen hebben, moet langs een website je simnr opgeven en een provider kiezen, je IMEI code van je gsm opgeven (want bijna alles is hier koppelverkoop simkaart/abonnement/toestel dus zelf een toestel meebrengen is bizar volgens Amerikaanse providers) en dan je gsm nr aanvragen via een andere sms applicatie en soit… ik was al snel weer 40min zoet op de super trage gratis wifi, maar jochei…het werkte! Je kan ons whatsapp’en en bellen op +1 208 598 05 22… 

Oef zeg want de meisjes blijven maar vragen wanneer ze eens met t klasje kunnen video bellen… zij zijn t voorstel van Juf Ann en Juf Winnie duidelijk niet vergeten! Ikzelf paste wel vriendelijk voor HOGENT die me via sms vroeg of ik deze week een uurtje tijd had voor een MS teams-functioneringsgesprek en bijhorend papierwerk 🤪 

Soit, nu kunnen we dus een maand lang af en toe een hotspot boven toveren en data gebruiken in noodgevalletjes. Want helemaal zonder wifi en 4G is dus duidelijk niet meer van deze tijd. Zelfs in t kleinste gehucht willen ze door Covid reservaties & bordjes naar toeristische dingen zoals hot springs enzo (remember gisteren) vind je een pak minder versus vroeger, want google heeft toch iedereen 😉 We ontdekten trouwens vanavond ook dat onze gehuurde tomtom gps de zuidelijkere staten van de USA waarheen we nu trekken helemaal niet kent 😩, dus die mobiele data gaat van pas komen als gps!

We reden het park uit, klaar voor watervallen vandaag. De kids begonnen spontaan weer K3 te zingen en snapten t denk ik niet helemaal dat er meer dan 1 waterval was… We kozen in t dorpje Bliss voor de “Thousand Springs Scenic Byway” we hadden namelijk een bordje “hot springs” gezien… zou het? Toch maar niks vertellen aan de kids! Terwijl Christoph eventjes het visitor centre van Hagerman binnenwipte en fossielen ging bekijken, maakte ik een vroege lunch klaar… just in case want met een lege maag in de hotsprings is ook niet al te snugger! 

De eerste hotsprings moeten we loss voorbij gereden zijn, de 2e waren piepklein en wel 75€ voor ons 5… jammer maar te duur vonden we, ookal was er zeker en vast wel wat Magie daar in de “Magic Hot Springs”… Snel eventjes aan de overkant van de straat proberen en BINGO… bijna waren we teruggedraaid omdat het een prive oprit leek & wilden we forfait blazen toen we de gele schoolbus zagen maar…. Een verwarmd buitenzwembad, de Banbury Hot Springs ! En betaalbaar… 20€ voor t ganse gezin, zwembanden, zwemvestjes/gordels en zwempamper inclusief! Go… er blonken daar wat kinderoogjes toen we vertelden waarom we daar geparkeerd stonden naast de gele bus (al riep Lia… “om naar juf Ann te gaan” wat ze toch the next best thing vond precies). We zaten bijna 2u in het heerlijk warme bad. Durfal Lia leefde zich uit en Ava moest wat loskomen maar toonde daarna trots hoe ze kopje onder durfde en kon zwemmen met een poolnoodle…

Ok, t zag er voor t kritische oog uit als een half vervallen zwembad en een pak minder idyllisch dan de Ijslandse hotsprings temidden van de natuur, maar gelukkig ook wel minder rotte eieren geur… Ook Noah genoot echt van zn eerste zwembeurt! En toen de schoolreis-kids gingen lunchen hadden we – samen met 1 ander gezin- t zwembad voor ons alleeeeeeeeeen 🤪 woehoew!

Nadien reden we moe en beetje suffer dan gepland door naar Twin Falls voor de watervallen. Die misten we ergens op ons traject maar we vonden wel de Perrine Bridge aan het visitor centre… Bouwkundig ingenieur Christoph keek zn ogen uit…ik genoot al van de kloof op zich (en de free wifi van t visitor centre). Net toen we wilden vertrekken maakte een groep basejumpers zich klaar naast onze mobilhome… Perrine bridge is namelijk de enige brug in de wereld waar je zonder vergunning legaal mag vanaf springen… we zagen een 10tal durfals de sprong wagen… zotjes. De kids checkten zeer zorgvuldig of ze niet in t water belandden…

Veeeel te laat weeral gingen we op zoek naar de Shoshone Falls die minder indrukwekkend waren dan gedacht. Kleine miscommunicatie tussen de ouders, broeiende hitte, kinderen met honger… soit, niet onze beste zet en we deden blijkbaar maar deels het viewpoint en dropen nadien af. Dus eigenlijk maar half de planning van reisbegeleider Christoph afgewerkt vandaag… woeps!

Gezien t illegaal was om in t park te blijven na sluitingstijd (22u) reden we terug naar Twin Falls om daar iets verderop richting t zuiden door te rijden… Goede overnachtingsplaatsen waren er helaas niet bepaald dus we eindigden bij de truckers op een parking in t midden van Jackpot, net over de grens in Nevada! Ava sliep al, Noah meteen na t instoppen en Lia at nog mee een midnight snackske en lag dan ook snel te ronken… terwijl wij ontdekten dat amper 500m verder een idyllische rest area was 😣Grrrr altijd eh!!

Overnachting: parking iets voorbij Chevron tankstation. Stomme asfalt, lawaai van de camions, maar wel gratis wifi van de supermarkt 🫢

Avonturen uit Washington en Oregon

Geplaatst in USAGetagd , , , 2 reacties

Dag 4

Onze eerste dag in Amerika startte in de gietende regen. Oef, dan heb ik die nieuwe regenjas toch niet voor niks gekocht. De kindjes trokken hun ducksday pakje aan, Noah in de draagzak en Christoph in de poncho… klaar voor de watervallen van Snoqualmie!

Je moet weten, t is hier altijd een beetje drama als modebewuste Ava niet in een rokje kan rondhuppelen of als er gesproken wordt over een “losse haren” verbod… maar bon; dat regenpakje en een fleece kreeg ik dan toch -tijdelijk- verkocht. Laarzen niet, maar met bergbotinnen was moeder ook al laaaaang content. 😀

De meeste toeristen deden in totaaaaaal ongepaste tenu’s enkel het bovenste viewpoint, maar wij opteerden voor de aansluitende trail naar het hydrostation onderaan de waterval. Vandaag stond er dus een lesje waterkrachtcentrale op t programma van de outdoorkids 😅. Het was eigenlijk reuze interessant en ze waren echt geïnteresseerd om dingen te leren via alle bordjes op de wandeling. Lia maakte er een sport van om telkens maar t volgende bordje te spurten & Ava maakte je snel attent als je t een en t ander van de uitleg probeerde te skippen… Achteraf is er duchtig getekend over wat we onderweg gezien hadden… zelfs de details van wat we aanhadden werden minutieus overgenomen… ik stond erbij en keek ernaar… ze zijn zo groot geworden ineens!

Doordat je veel etenswaren niet over de grens mag importeren, reden we met nog lege maagjes snel door na ons regenavontuur. We passeerden prachtige landschappen op de scenic route: skigebieden waar de kids nog aan t sleeen waren, bergpassen waar je mooi de sneeuwlijn kon zien en nog een metertje wit poeder langs de route lag… machtig gewoon. De allergrootste wildlife brug van Noord Amerika kunnen we ook afvinken… helaas had t geen zin om onderweg halt te houden om te picknicken vanwege onze helaas nog lege voorraadkasten… Maar wat had ik graag met de kids op die skipiste gaan glijden…

Dus, tijd om verandering te brengen in de voedselschaarste. We vonden een Safeway supermarkt in Cle Elum. En al snel waren we 2u zoet met rayon per rayon onze winkelkar te vullen en het vooraf uitgekiende winkellijstje bijen te zoeken. Zo druk dat we vergaten te profiteren van de gratis wifi. De gratis toiletten werden door de kroost wel meermaals getest… wel even toevoegen dat die 2u inclusief de tergend langzame kassierster was die na het scannen van elk stuk effe een pauze nodig had, serieus dat heb ik nu nog nooit meegemaakt. En de tassenvuller op t einde was ook niet al te snugger… ze zijn hier mega geaffronteerd als je zelf je zakken wilt inpakken maar aardbeien onder conserven…bier bovenop chips? Ons geduld werd getest (en nog meer toen de visa tijdelijk dienst weigerde omdat de kassierster aan een knopke gepruld had). Bon, 13 zakken later stonden we aan de mobilhome (ons duchtig af te vragen waarom we dan toch vuilzakken kochten… milieu bewust zijn ze hier nog niet echt)

Na een echtelijke discussie bij t tanken… “Regular” had Christoph van tijdens de briefing onthouden maar wat is dat hier in de USA waar alles anders heet in t tankstation & er bovendien naft opties zijn die wij niet kennen? En hoeveel gallon is onze naftbak? Prepaid cash tanken was immers een pak goedkoper, maar dan moet je uiteraard wel weten voor hoeveel dollar je wilt tanken… vertrokken we met een vol maagje naar scenic route 821. Werkelijk prachtige uitzichten volgende elkaar op! Alleen, zo goed als onmogelijk om op foto te zetten!

Ondertussen bevonden we ons in BLM (Bureau of Land Management) gebied en waren er telkens zeer gezellige mini campings langs de rivierbedding die we volgden. Dat zijn heel goedkope voorzieningen (5$ day pass parkeren of 15$ voor een nachtje) waar je enkel een wc kotteke ter beschikking hebt, soms een bbq en picnicbank als bonus! Ideaal vinden wij die overnachtingsplaatsen, maar we deden de 5 opeenvolgende sites en telkens was alles volzet of gereserveerd…. Super jammer! We lazen voor onze reis al veel over t Covid effect (nl Amerikanen die eigen land ontdekken) maar toch wel serieus “bummer” momentje want met onbetaalbare 4G konden wij ook niet eventjes opzoeken waar er alternatieven waren…

De meisjes waren opnieuw in slaap gesukkeld en Toppenish bleek maar een rare vibe te hebben in onze “doodmoe-ik-wil-slapen” modus. We vonden geen gratis plekje en er was ook geen betalend RV park aangeduid op de straatborden. We reden nog wat verder in de regio maar een half uur later nog steeds noppes. Dus… helemaal terug naar t stadje op zoek naar gratis wifi voor wat opzoekwerk.… We eindigden op de Mc Donalds parking, altijd wifi daar! 🙏🏻

Ondertussen vond ik in mn emails een onaangename verrassing (later meer!) en bleek t RV park waarheen Christoph ons loodste momenteel een ontoegankelijke bouwwerf. Grrrrr….. Maar, de vriendelijke mevrouw die er wandelde, wist te vertellen dat het casino truckers liet overnachten. Nog steeds van mn melk door de email had ik niet goed onthouden hoe we dat casino konden vinden 🥺 Dus, opnieuw naar de Mc Donalds wifi bijtanken en ontdekt dat t casino vlak naast die camping lag 🫣… pffffff wat een avond!

Overnachting: Yakama Nation Legends casino in Toppenish – Even laten weten aan de patrouillerende security waar je staat en ze laten je met rust.

Dag 5

Gisteren kreeg ik een reminder mailtje dat ik door de grenscontrole random uitgekozen was als volledig gevaccineerde om op dag 1 in Canada een Covid test af te leggen… en dat ik daar geen gevolg aan had gegeven…. Uiteraard niet, ik wist helemaal van niets. Geen telefoontje gehad, geen email, niets in de ArriveCan app… en wat nu? We zijn al in Amerika en dag 1 is nu toch ook al wel 3d geleden 😬 maar een boete van 5000$ wil je nu ook niet riskeren. Je kan dus wel begrijpen dat ik een beetje van mn melk was en amper sliep. Eerste werk, terug nr de freewifi… terwijl de kids zich verlekkerden op de frietjes (toch niet om 7.30 frietjes 🤪) maakte ik een plechtig emailtje met paspoort stempel enzo om te bewijzen dat ik Canada al uit was… Alleen, t bleek een emailadres waarnaar je niet kan mailen. Dan maar rechtstreeks naar het Department van Gezondheid. Op zondag krijg je uiteraard geen antwoord dus er zat niet veel meer op dan verder te gaan met t reisschema in afwachting van een winkel waar we een simkaart kunnen kopen om betaalbaar te telefoneren… (Ik doe liefst via email dan heb ik “bewijs” we moeten hier namelijk nog een paar keer de grenzen over…)

We gingen terug t stadcentrum van Toppenish in voor een stadwandeling vol muurschilderingen. Die murals gingen vooral over het leven vroeger hier in het Yakama indianengebied. Je merkt ook aan alles in t stadje dat het vooral “native americans” zijn die hier wonen. Super vriendelijke mensen in de winkels met Spaans als voertaal. Maar, cliché genoeg was t dat net ook dat ons gisterenavond een eerder onveilig gevoel toen we t stadje langs de buitenwijken binnenreden…

Na een dik uur wandelen onder nogal wat gezeur van de kids vertrokken we verder. Onderweg hielden we spontaan halt bij t Goldendale Observatory. Prachtige lupines en mini zonnebloemen rond de parking, een intrigerend gebouw voor de bouwkundig ingenieur en het vooruitzicht van een “show” van 15-17u (ja, zelfs op zondag) maakte dat we hier iets langer stopten dan enkel voor t strekken van onze beentjes.

We besloten te koken (ravioli stond sinds t winkelen op kids hun verlanglijst al aten ze net iets meer van mama en papa hun homemade burgers) en maakten er een rustige middagje met een ijsje van in afwachting van de openingsuren. Toen t duidelijk was dat er om 15u echtig echt iets ging gebeuren, betaalden we snel de 10$ dayparking en gingen mee op tour met de gids… en zo konden wij dus… tromgeroffel… door 1 van de grootste niet-onderzoek telescopen naar de zon kijken. Vooral Ava vond t super cool en eiste dat we ALLES tolkten voor haar… ze leerde immers bij juf Winnie ook over de planeten en die kennis kwam nu goed van pas!

De overenthousiaste medewerker babbelde al gauw 2u vol wat misschien toch een inieminiebeetje overdreven was voor onze kroost (vooral Noah liet zn ongenoegen blijken waardoor Christoph een solo momentje met 2kleuters in t planeten-klaslokaal had 🤭). Nuja, effe blog bijtypen en borstvoedingsmoment, ik denk dat ik t gemakkelijke stuk van de middag had 🤣

Veel later dan gepland sjeesden we verder. We kwamen al snel aan de Colombia rivier. Meteen ook de grens tussen de staat Washington en Oregon. Het landschap was ineens ook weer heel anders. Denk aan grassige heuvelruggen en heel veel windmolens. Verderop ook een dam (die we skipten gezien we te veel tijd verloren aan t observatory om nog een ommetje te doen).

We begonnen enthousiast aan de Scenic Byway “A Journey through time” op route 97 op zoek naar een overnachtingsplaatsje. We strandden na een vruchteloze poging in Wasco uiteindelijk in Grass Valley op een zelfverzonnen campingplaatsje aan een vervallen kerkje.

We kookten snel nog kip met rijst en appelmoes en om 21u sliep de ganse mobilhome onder 3 lagen dekens & donzen (want terwijl jullie stralende zon hebben, starten wij de dag met aangedampte ramen, dikke sokken, lange broeken en 2 lagen fleece boven elkaar. Snachts is t ferm bibberen als uwe bedpartner er met t fleeceke vandoor is 🙈)

Overnachting: Grass Valley aan de kerkjes. als je vanuit Moro komt op je rechterkant aan een plein eenmaal je t stadje al weer bijna uit bent. Je kijkt dan uit op een vervallen kerkje in de zijstraatje, en staat net ver genoeg van de weg voor een zalig stille nacht! En meneer pastoor vindt t vast goed 🤭 De hertjes tussen de bomen aan t vervallen kerkje krijg je er gratis bij.

Dag 6

Opnieuw prachtige zijsprongetjes vandaag langs kleine baantjes. Je vraagt je af waarvan de mensen hier leven zo in the middle of nowhere… meer dan hier en daar wat vee zie je hier niet… of nee wacht, aan t halve containerpark gestapeld rond hun huis te oordelen, doen er hier ook velen in oud ijzer 🤔

Als eerste stop van de dag reden we naar de dichtsbijzijnde site van “John Day Fossil Beds National Monument”… een mondjevol om een gebied aan te duiden (waar John Day zelfs nooit kwam) met oude vulkanen en prachtige rotsen met fosielen. Clarno Unit, waar we halt hielden, stelde alvast niet teleur…

Snel warme truien, muts en sjaal aan en als eerste op de parking waren we weg!

Na de aaneenschakeling van korte wandelingetjes hadden we volgens tour guide Lia watermeloen verdiend. Gelukkig kwam t zonnetje ondertussen piepen…

Nadien nog een paar boterhammetjes en on the road again naar site 2. Gelukkig kwamen we onderweg een tankstation tegen in Fossil en mochten we ook gratis ons water aanvullen. De oenen van t verhuurkantoor hadden namelijk de buitenkraan laten opstaan dus onwetend had ik gisteren tijdens t doen van de “2dagen lang opgestapelde” afwas de tank laten leeglopen. We vonden t al raar dat die waterknop telkens een pompend geluid maakte 😬. Nog even t sanitair opzoeken en een Frozen boek en enkele crimis uit de uitleenbib en hupsakee voort maken naar t vervolg van ons dagprogramma.

De co-piloot positie ben ik ondertussen kwijt aan Ava. Haar maag blijkt vandaag niet bestand tegen t achterwaarts haarspeldbochten rijden. En helaas door de vrij korte riemen kunnen Noah en Lia als enige op de stoelen die voorwaarts kijken. Toch eens kijken zodra we in een groter stadje met supermarkt komen of we ergens een baby autostoel voor Noah of een booster voor Lia kunnen aanschaffen, want het zitplaatsen arrangement is toch nog niet helemaal zoals we t zouden willen.

In de late namiddag arriveerden we dan op deel 2 van t park… de Painted Hills. 4 viewpoint stops met een mini wandelingetje waar je telkens prachtige kleurschakeringen kon zien op de rotsen… de wandelbeentjes wilden niet meer mee dus we werden een beetje creatief om de kids enthousiast te krijgen… Misschien denken de meisjes nu een heel klein beetje dat die kleurrijke rotsen komen doordat unicorns eraan likken (rode kleur door ijzeroxide is volgens Lia aardbeismaak 🤭). En heeeeel misschien was er een kindje doodongelukkig omdat papa iets te ver ging in z’n verzinsel en een unicorn sprak toen hij als eerste bovenaan t viewpoint was… gelukkig nam Lia vrede met t goedmaak-kadotje van de unicorn en was ze ook een mini beetje blij met een regenboog en roze wolken na zonsondergang… al wilde ze niet gaan slapen, stel dat de unicorn terugkwam… foei, stoute papa!

Overnachting: aan heuvelrug numero X in the middle of nowhere – Hoewel er enkel op de rest area en t laatste viewpoint uitdrukkelijk stond dat kamperen verboden was, durfden we t er niet op wagen en logeerden we iets buiten t park op een brede keerstrook temidden van de natuur (springende hertjes check!). We zagen ook andere kampeerders met kampvuur iets verderop dus t mocht vast 🤭… een alternatief was de openbare parkeerplaats in Mitchell (25$). Maar daar heb je s morgens vast niet zo een prachtige zonsopgang…

Dag 7

Je moet weten, er is hier in de verste verte niemand te bekennen in t nationaal park. Het feit dat vele parken pas opengaan rond 15/5 en mensen vermoedelijk nog aan t bekomen zijn van de winterse sneeuwbuien in deze staten speelt natuurlijk mee… 

Heel af en toe komen we eens een auto op een viewpoint tegen, maar meestal zijn we gans alleen en ook op de wegen lijkt t alsof we ze prive afgehuurd hebben… zaaaaaaaaaalig! Maakt parkeren met zo een mobilhome op een scenic lookout met amper enkele plaatsjes meteen ook een pak makkelijker! 

De kids waren weer wakker rond 6.30 dus na geroosterde boterhammekes met bevroren confituur was t tijd om naar het laatste stuk van het John Day park te rijden, nl “Sheep Rock Unit”. Nog snel wat hout sprokkelen voor een toekomstig kampvuurtje en daarna een klein uurtje verderop sjeezen.

We startten bij het verste deel “Foree”. Een plaatsje waar we ook perfect hadden kunnen kamperen. 

De mini wandelingetjes waren onder gemopper want onze kroost was een beetje hangry. Dus na nog wat extra cornflakes en watermeloen reden we door naar t volgende stukje, Blue Basin. Een wandeling met 13 ijzeren bruggetjes in geologisch gesteente vol fossielen. We verzonnen een spel waarbij elke brug 10 punten waard was. Bij 130 punten mocht je op papa’s rug op de terugweg… oef zeg, beide kids hebben t gehaald 🤭. Gelukkig is papa beresterk en had Noah de draagzak bij mama gekozen.

Uitgehongerd kwamen we terug aan de mobilhome. Ondertussen was t lunchtijd dus we bakten hotdogs voor de kroost. Contente kids en volle buikjes. Yes, mission accomplished!

Tijd om t laatste af te vinken in t park, het Thomas Condon Paleontology center… in bijna elk nationaal park in Amerika kan je voor de kids wel iets van activiteiten vinden. We roofden meteen de kleurplaten stand half leeg (Amai Ava haar oogjes blonken nogal) en gingen op onderzoek tussen de tentoongestelde fossielen. De interactieve tentoonstelling was best wel OK maar t allerleukste was toch wel de ranger die aan de kassa nog een paleontologie werkboek boventoverde en ons stiekem de badge al meegaf voor als de kids de opdrachten afgewerkt hadden… wauw, meteen gingen ze aan de slag! Dat alles in t Engels was en voor 5-12jarigen deerde niet.

Nadien was t tijd om t park uit te zwaaien en vaart te zetten richting Boise. Dat we daar niet meer gingen geraken was al snel duidelijk. Wegenwerken, hongerige Noah en… sneeuw onderweg! Dikke pret!

Overnachting: Wallowa Whitman National Forest Campground Oregon (10$ als er gratuity enveloppes zijn… gratis dus 🤘🏻Tenzij je de eekhoorntjes rond de brievenbus een 10$ briefje voor hun warme winternestje gunt) – je vindt op Highway26 de ene na de andere camping met picknickbanken en vuurputten. Prachtig in het dennenbos met een laagje sneeuw… we stond gans alleen, ideaal als je t brandalarm even wilt testen bij t bakken van ochtend pannenkoekjes

Met de mobilhome naar Amerika

Geplaatst in Canada, Roadtrip, USAGetagd , , 1 reactie

Dag 3 begon voor de gejetlagde kids al rond 2u. Dat vonden we iiiiiietske te vroeg om op te staan. Dus tijd voor een actieplan! Christoph werd uitgezonden naar de slaapkamer van de 2 tamboerende bengels en ging ertussen liggen in een poging hen stil te krijgen. Rond 7u ging de wekker dan echt… net toen die 3 weer in een diepe slaap verzeild waren, kendet?

De chef kok bakte omeletjes en toastte brood voor wat extra energie. Op t programma stond immers diezelfde wandeling als bij aankomst in Vancouver… 🙈 Nog even bedden aftrekken, opruimen en dubbel checken of alles er weer Instagramwaardig bijlag in ons appartementje en we konden vertrekken.

Bij daglicht was de wandeling gelukkig een pak minder ver 🫣 en kwamen we een heleboel bussen tegen (die we niet namen, zo wrokkig en stoer zijn we wel). We gingen voor een optimalisatie in t sleurproces en fabriceerden een valiezentrein & probeerden de meisjes af te leiden en hun stappersbeentjes te trainen 😁

Prachtig op tijd -na 40min zeulen- arriveerden we op t dichtstbijzijnde metrostation en na amper 3 minuten konden we de Skytrain al op richting luchthaven. Wij boekten namelijk de transfer naar ons verhuurkantoor in Abbotsford. Maar die pickup bleek enkel in dure airport hotels (700€ of meer voor 2 nachtjes) of de luchthaven zelf (en je mag als toerist helemaal nog niet huren de dag dat je aankomt na een internationale vlucht….) Op de halte Templeton (YVR parking) stond al een tof Nederlands koppel te wachten dus we waren gerustgesteld dat we juist zaten. Even later kwam onze bus… voertaal Nederlands, we reden dan ook naar een mobilhome pickup kantoor 🤣

Ik was een beetje teleurgesteld dat t best onpersoonlijk was. Vorige keer bij Ambassador RV was t echt een heel hartelijk ontvangst, stonden er knuffeltjes te wachten op de meisjes, werd schattige Lia platgeknuffeld en kregen we gratis add-ons zoals een gps, stond er een weggeef-spullenhoek waaruit we berenspray, folie, kruiden, kinderspeelgoed konden mee nemen. Maar hier helemaal niets…. Wachten en veel papieren aftekenen over verantwoordelijkheid voor dit en dat… soit, voor 3maand en de rib uit ons lijf die we hiervoor ophoesten, hadden ze wel wat meer mogen doen dan de slappe koffie voor Christoph 😂

Het eerste probleem dook meteen op! Lia kreeg een baby autostoel tot 18kg (waar ze toch al wel enige tijd ver boven zit 🙈). Dus ik greep in en ze toverden een groter spiksplinternieuw exemplaar boven. Lia was meer geïnteresseerd in de grote doos dan de stoel – stiekem heel jaloers dat Ava geen autostoel meer hoeft hier. Ava haar verhoogzitje zat ook nog in de verpakking. Oef, toch een veilig gevoel wetende dat die stoelen niet mogelijks al t een en t ander hebben meegemaakt (Tip: nooit forum verhalen lezen over verhuur van autostoelen 😵‍💫)

Even nog wat uitleg over het afvalwater dumpen, de zonnepanelen, generator en hups we konden vertrekken… Alleen, het gordelsysteem en de autostoelen wilden niet meewerken. Het verhuurbedrijf liet ons papieren aftekenen dat zij niet aansprakelijk zijn voor eventuele foutieve installatie en t was een “tirez votre plan” momentje. Maar, gelukkig konden we toch een medewerker strikken die even wilde meekijken met mijne ingenieur… 1,5u later… ready to go!

Ondertussen was t al late middag en hadden wij nog niet geluncht…. Honger, zagende moeder, tijd voor iets lekkers. We sprongen er bijgevolg na amper een kilometer al weer uit voor een welverdiende frietjesstop… de eerste Mc Donalds is een feit!

Ons plan was zo snel mogelijk de grens over te steken naar Amerika zodat we aan reisbegeleider Christoph’s reisbundel van 150blz konden starten. 😆

In Abbotsford zit je praktisch aan de grens… we zagen dan ook snel de “Welcome in America” borden. De norse agent aan t grenslokket begon instant te mopperen en kreunen bij de aanblik van onze paspoorten. We kregen van Mr Knorpot de melding om binnen naar t kantoortje te gaan met ons fluogeel papier “NO ESTA”.

Ik had de website van de doune tevoren goed uitgeplozen en wist dat we voor 6$ pp de grens overland over konden mits t invullen van het I-94 formulier. Ze hebben stiekem graag dat ze lui hun spelletje patience kunnen afwerken en jij thuis al het papierwerk via de app regelt, alleen, daar heb je dus een ESTA (electronisch visum) voor nodig net zoals iedereen die vliegt naar de USA… en dat grapje was iets van een 30$ pp dus reken keertje uit… die formulieren aan de grens pas invullen bespaarde ons lekker veel geld…

Binnen in t kantoor stond al een nieuwe knorpot klaar die wilde weten waarom we dan niet rechtstreeks op de USA vlogen, of we van onze baas wel zo lang verlof kregen, en waarom we in hemelsnsam geen ESTA genomen hadden… Na zijn moeilijke vragen-rondje nam ie mopperend 5 formulieren uit de schuif en riep zuur dat ie me succes wenste met een uurtje invulwerk… ha, uitdaging aanvaard… Robot Tine in actie en op een minder dan een half uurtje had ik 120$ verdiend 😎

We reden nog even verder en besloten de nacht door te brengen op een autostrade rustplek van de Park4Night app (die we deze zomer ook vaak gebruikten in Zweden om gratis overnachtingsplaatsen te vinden). Totaal niet scenic en misschien iets te veel snelweg lawaai op de achtergrond maar we waren moe en de kids waren om 17u al als een blok in slaap gevallen… dus goed genoeg met een mobilhome.

Overnachting: Smokey Point Rest Area – sanitair, snoepautomaten, picnicbanken, bbq, dumpstation, afvalcontainers

Hallo Vancouver

Geplaatst in Canada, RoadtripGetagd , , , , , 8 reacties

Voila we zijn er!

Eigenlijk zijn we serieus met ons gat in de boter gevallen. Amaaaaai dat zijn nogal flinke kids geweest! Noah sliep super flink en weende amper, de meisjes zeurden enkel wat toen de 5u wachttijd op Heatrow pokkesaai werd & den grote Bauwens scheurde uit zn broek maar mopperde enkel maar toen ik de luchthaven moest doorspurten voor een zak die hij (ja niet ik!) achterliet in de babyruimte. 😂

Hoe die dag er dan uitzag?

5.30 opstaan – oké mss werd er net 10min te lang gesnoozed om ook nog de was op te hangen, afwasmachine leeg te maken en t huis netjes achter te laten voor onze housesitters

6.45 klaar voor vertrek. Nog even de lieve buurman Jean bedanken die onze autoruiten al ging opdrogen voor dag en dauw. En zijn vrouw Frida die onze kids even in t oog hield terwijl wij als een kip zonder kop nog t laatste aan t wegmoffelen waren. Want kent ge dat, ineens toch niet vertrekken met bergbotinnen of toch nog nen oplader extra zoeken…

8.44 eindelijk parkeerplaats op Zaventem… dit was denk ik t meest stressy deel van de ganse dag… P2 stond boemvol en auto’s werden gewoon al achtergelaten bij geïmproviseerde parkeerplekken, maar bon… 25min later hadden wij er ook eentje. Met de buit uit onze koffer (1 buggy incl maxicosi, 1 reistas op wieltjes, 1 flightbag met popup babytent en reistas, 2 trekkersrugzakken, 1 handbagage trolley en 1 dagrugzak) konden we gepakt en gezakt aan t avontuur starten. Inchecken – security – naar de gate… de 2,5u extra die we nog over hadden na dat parkeerfiasco smolt als sneeuw voor de zon…

11.20 vertrek naar Heathrow amper een klein uurtje vliegen… maar toch genoeg voor die Britten om ons een “mini middagmaal” te serveren, nl een zakje zoute chips met flesje water. En content dat die kids waren!

11.15 (+1) aankomst in terminal 5 van waar we ook weer vertrokken. Uiteraard eerst weer door de paspoortcontrole en douane… Gezien de kids hun bodyscan niet lukte omdat hun spreidstand yogapose net te spastisch bleek voor de machine, kregen zij de oldschool “betasten en drugsswap” check. Nadien werd onze zak er uiteraard uit gepikt voor een extra test… bleken de dobble spelkaarten in het metalen opbergdoosje de boosdoener. En zo vinden ze telkens wat in onze zak… maar altijd braaf in ons recht 🤭

Heathrow is echt een wirwar van roltrappen, metro, gangen, liften en was gewoonweg suuuuper druk. Elk restaurant zat boemvol dus die beloofde frietjes (niks van fastfoodketen te vinden) moesten we vervangen door de 5£ deal van “driehoek sandwich met drankje énnnnn weeral verplichte chips” uit de dagbladhandel. We kozen ons een rustige gate in afwachting van info over de onze en speelden wat dobble en uno om de tijd te doden. We whatsapp-belden ook eventjes met nichtje Nore en zelfs oma moest even gestoord worden met een laatste update. Tegen dat onze gate op t scherm kwam was t weer spurten door de luchthaven maar gelukkig mochten deze buggylozen als eerste t vliegtuig op…. Rust!

17.15 (+1) vertrokken we dan voor 9u op vliegtuig 2. Lia sliep al voor we in de lucht hingen… het in flight entertainment had niets Nederlandstalig dus Ava keek wat ipad en entertainde de rijen rondom met onbewust meezingen met Like Me liedjes, maar al bij al ging dat wel weer heel vlot… na het eten sliep de volledige kroost zelfs even gelijktijdig… chilllll. Nu hopen dat Noah niet te hard groeit zodat hij op de terugrit nog in dat babybedje past 🙈

En het prachtige zicht op Groenland kregen we er onderweg gratis bij!

19.10 (+9) aankomst in Vancouver. Het duurde een hele tijd voor we doorheen de douane konden. Er moest immers eerst een computer onze paspoorten screenen (en een niet nader genoemde Bauwens dacht dat de onze niet werkten terwijl hij ze in werkelijkheid gewoon ondersteboven scande) daarna ons ETA (electronisch visum) controleren. Zelfs de gebruikelijke grensvragen stellen gebeurt tegenwoordig ook gewoon op t touchscreen en een toegangsfoto nemen doet zo een kiosk nu uiteraard ook al… douanier is duidelijk een uitstervend beroep.

Van een familie-wachtrij hadden ze nog nooit gehoord op t stuk dat daarna nog stond tussen ons en de uitgang van de luchthaven. Maar een pitske in Noah zn billen deed wonderen. (Nee, niet echt 🤭) We werden uit de rij gehaald en mochten meteen door zonder extra controle van onze covid formulieren… Dus al dat registreren thuis in allerlei apps deed dan toch zn werk… aan ons printticket en regenboog (kind)mondmaskers konden ze zien dat wij duidelijk doodbrave mensen waren… Dus next, op zoek naar de bagage en buggy (die ze in Heathrow reeds hadden doorgestuurd en in Canada mysterieus genoeg naar de oversized bagageband gestuurd was ipv bij t uitstappen klaar te staan zoals beloofd werd)

20.20 (+9) Eindelijk de luchthaven uit en naar t AirBnb appartementje! De buggy werd volgeladen, trekkersrugzakken op de rug, wat gevloek op een kleuter die aan t metrostation ineens toch nog terug nr de wc in de luchthaven moest, bijkomend gevloek op doodmoe-kleuter die trolley achterliet en doorhuppelde met haar zak snoep… haha, met ons bioritme op “nachtje door” wisten we op voorhand dat dit stukje voor uitdagingen ging zorgen 🙈

Waar we echter geen rekening mee hielden, was dat de bus nooit zou opdagen 🙈Dus na onze rit met de Skytrain werd t 2,1km stappen met slenterende kleuters & elk iets van een 20-30kg bagage versleuren door de miezerregen … allee jah, beetje afzien. Er zijn dan ook geen foto’s van dat laatste gedeelte “fitness” doorheen t donkere Vancouver… laat ons gewoon zeggen dat we enorm blij waren toen we de rode deur van onze AirBnb uiteindelijk zagen… t duurde niet lang voor iedereen zich in zn bedje nestelde… rond 23u was t muisstil!

Over dag 2 kunnen we kort zijn. We kregen s nachts een paar keer een kleuter op bezoek maar stonden pas echt op rond 8u lokale tijd… Ava en Christoph wandelden naar de supermarkt, we deden een wasje met alles dat stonk naar “vliegtuig”, we regelden via onze gastvrouw haar gsm de mobilhome pickup, de kids tekenden en knutselden en we deden een dutje (en iedereen was zo diep weg dat we rond 18u pas wakker schoten)… dus de regenachtige dag in Vancouver was gepasseerd voor we t wisten… woeps! Totaal tegen de regeltjes van t jetlag-verteren, maar dat t verdorie deugd deed!

Overnachting: appartementje van Monica en Samuel via AirBnb. Niet goedkoop, maar veruit een van de goedkopere opties in Vancouver. Bovendien herinnerde ik me van vorige keer hoe zalig een wasmachine is na een lange vlucht en hoe tof t is om kot van de nacht te kunnen koken met kids die jetlag hebben… (en dus reuze honger)

Transport: leve wireless visa/mastercard. Terwijl we de compass card probeerden uit te dokteren (mobiele data kost 10€/MB en is dus geen optie hier, Christoph betaalt zelfs 15€/MB) kreeg ik in t snotje dat er sinds 2018 een optie bijkwam om de Skytrain rechtstreeks te betalen met visa/mastercard. En gezien de compass card precies nog steeeeeds niet te koop is bij de luchthaven automaten, gingen we voor de iets duurdere ritjes met de wireless bankkaart. Leuke bonus was anderzijds wel dat kids onder 12j gratis meemogen tegenwoordig. Dus met een wireless visa en mastercard had t hele gezin ineens een “vervoersbewijs”… en moest de bus gekomen zijn, t ticket is steeds 90min geldig vanaf de eerste scan dus we hadden perfect kunnen overstappen met dezelfde betaling.

Wilde reisplannen

Geplaatst in Canada, Roadtrip, USA, VoorbereidingenGetagd , , , , , , 8 reacties

Zwangerschapsverlof is om uit te rusten, nietwaar? Euhm… insert een krijsende baby, verdacht veel pedagogische studiedagen, leuke babyborrel bezoekjes, eerste voorzichtige uitstapjes als gezin van 5, grieperige kids gevolgd door een episode van de windpokken-thuisblijfkids… Conclusie, veel is er hier eigenlijk nog niet gerust… bovendien dwaalden elk vrij moment (en die waren dus echt schaars zoals je wel begreep uit bovenstaand lijstje ) onze gedachten af naar onze sabbatical aka “once in a lifetime” roadtrip #slapendoenwewelopdevlieger 😂

Naar waar? Wel, dat was een zware bevalling… Het Transsiberische spoorlijn verhaal werd omwille van Poetin z’n rare uitspattingen tot nader order uitgesteld. Hoewel Mongolië prachtig moet zijn, leek t ons niet bepaald slim daar in de buurt te vertoeven. Droombestemming Australië deed dan wel weer ein-de-lijk z’n grenzen open maar helaas zijn onze kids nog net te klein voor sommige Westkust avonturen (4×4 rijden met een maxi cosi is blijkbaar not done 🫣) Mexico stond ook een tijdje hoog op de wishlist (maar helaas toch ook wel lastige chartervlucht zonder bedje voor Noah, wilde verhalen over drugskartels en het orkaanseizoen in de zomer… soit. we hebben dan wel een uitgestippelde reis klaar voor ooit…) Oman bleek te warm, Costa Rica te stormachtig en nat… Pfffff keuzestress.

We gingen uiteindelijk voor een British Airways vlucht naar Vancouver omdat we zo ons “Corona krediet van 2020” konden opsouperen. Nog een kleine opleg voor die extra gezinstelg en hupsakee met z’n 5’jes naar Canada. Daar bleken op t eerste zicht de mobilhomes namelijk ook betaalbaarder versus USA. Bovendien, we know the drill 🤪

Remember deze op Vancouver Airport (08/2018)?

De effectieve reisroute? Wel euhm, dat is een ander paar mouwen… mei blijkt te vroeg voor sommige nationale parken die nog ontoegankelijk zijn owv sneeuw of winterschade, anderen zijn meteen volgeboekt zodra 6maand tevoren t online boeking systeem van de campings opent… zucht, spontaan reizen (en zeker lastminute ingevingen) is duidelijk pre-covid 😬 Ik geloof dat Christoph ondertussen aan versie 8 ofzo zit van onze reis excel waar alles al een paar keer grondig door elkaar geschud werd… #missievanechternach

Hoe we reizen? Wel, wij konden dankzij vreeeeee veel sjans nog een mobilhome vinden via CU CAMPER voor t eerste stuk van onze reis. Wij vinden mobilhome-trippen voor onze kids nog altijd t leukste. Elke avond hetzelfde bed enkel een ander uitzicht… Alleen, je moet dat dus eigenlijk echt ruim een jaar tevoren boeken… Bijgevolg was t haast een onmogelijke opgave om nog iets te vinden met bovendien mogelijkheid tot 3 autostoelen. Wie gaat er nu ook zo lang weg met kleine kids? 🙈 De laatste 18 mobilhome-loze dagen bleven nog weken wazig… auto huren? Overpriced kleinere mobilhome toezeggen? Op de privemarkt huren bij particulieren iets verderweg? Elders heenvliegen? Een echt luxe probleem… Onlangs hakten we dan toch maar die spreekwoordelijke knoop door en boekten we via Sunny Cars een monovolume busje (ahja want 3 kids, buggy en bagage passen niet zomaar in een normale huurauto) en enkele hotel/motel/air bnb overnachtingen op Vancouver Island.

Heel benieuwd trouwens hoe dat gaat zijn na maanden in een mobilhome… om één of andere reden lacht Christoph mij nu al een ganse tijd uit omdat ik steeds “een wasmachine” optie wilde 🤫 Maar ik kan u zeggen, deze dame heeft graag op tijd en stond een proper onderbroekske zeker na zo weken buiten de bewoonde wereld. Bovendien lijkt de optie om onze kids eens te week te leggen in een warm hotel-badje na weken douche-gevecht met een te kleine boiler hemels & eens iets koken met een oven in onze studio na 3 maanden Christoph’s beroemde 1pansgerechten…. feest!

Terwijl de basics zoals vervoer en overnachting gefixt worden, moet je blijkbaar de dag van vandaag ook meedingen naar permits voor hikes, lotterijtickets om bepaalde canyons of Navajo domeinen te bezoeken, etc. T is echt te zot voor woorden… Eigenlijk heel jammer want wij dachten net dat we door de ruime 3 maanden on the road de luxe gingen hebben om “spontaan” rond ons plan te breien en te freewheelen… NOT

Verder is t in casa Bauwens een bijna eindeloos todolijstje dat afgewerkt wordt aan (i) pasfoto’s, (ii) internationale paspoorten (spannend, Lia en Noah zijn beiden 8weken oud op hun pasfoto’s 🤪 in principe mogen ze Lia niet weigeren want nog een dik jaar geldig maar ik peins toch dat ze daar aan de grens eens gaan lachen als ze de reus zien die we meebrachten 😎), (iii) internationale rijbewijzen (kan dan iemand t internet updaten zodat de mensheid weet of ge dat nog echt van doen hebt 🥺), (iv) housesitter zoeken voor de post en de moestuin (v) het volzetten van google drive met bookings, makkelijke recepten voor onderweg, voorleesboeken voor de kids (vi) het uitzoeken van ontdubbelde spotify accounts voor muziek, het gebruiken van 2 bluetooth koptelefoons op hetzelfde device (anyone een idee?), educatieve ipad spelletjes voor de kids, leuke mini gezelschapspelletjes voor onderweg (uno en dobble here we come!), etc

Lijstjes madam check! Zo ben ik dus ook non stop in mn gsm aan t noteren zodat we een kickass winkellijst hebben voor onze eerste WallMart hamster trip & een uitgekiende – zij t wel eindeloze – “inpaklijst” 🙈. Gelukkig had deze planner nog t overzicht van wat we vorige keer meenamen én kladbladje vanop t vliegtuig met wat we teveel en te weinig meezeulden… Nu enkel nog onszelf beloven ons daar dan ook daadwerkelijk aan te houden #rugzakvolstoempgedrag 😝

Ondertussen werd er ook geïnvesteerd in nieuwe bergbotinnen voor 3/4 van de stappers, stapsandalen voor de kids, nieuwe regenjassen en windstoppers, merino onderkleding, softshell kinderbroeken, warme fleeces, stapsokken, een nieuwe degelijke dagrugzak… de visa draait overuren 🤫

Maar… over 2 weken zitten we dan op de vlieger eh! De laatste werkdag van Christoph zit erop, onze Canadese visums zijn goedgekeurd, Noah moet nog 1x spuitjes krijgen (en van die vervelende windpokken af geraken) en dan…hiehaaaaaa…. Avontuur tegemoet!

Leuk dat jullie weer meelezen…

Bedrijfsbezoeken rond Avis

Geplaatst in Portugal, RoadtripGetagd , , , Een reactie plaatsen

Buiten netwerken en wat toeristische trekpleisters stonden er ook 2 bedrijfsbezoeken op t programma deze week!

Vanuit Avis namen we de bus naar een dorpje iets verderop waar we t Portugese zusterbedrijf van een diepvriesgroentjes bedrijf uit Ardooie gingen bezoeken.

De Portugees met t beste Engels werd afgevaardigd om ons in ons sexy plastieken jasje en rood haarnetje mee door de fabriek van D’Artico te nemen.

Amai, letterlijk grote ogen getrokken. We zagen de hele productielijn en leerden bij hoe gegrilde paprika’s en erwtjes in die zakken raken. Hetgeen mij t meeste bijblijft is hoe manueel ze de butternuts moesten verwerken… achteraf bleek de andere groep te weten dat dit te wijten was aan een kapotte machine, maar… toch… ze moeten t maar doen! Amper 650€ netto voor een 40u week in shiften. In België heeft een werkloze zelfs meer! En grappig waar dan de technische mensen op gelet hadden: waterbekkens met plastiek, afvalwater verwerking, de stadsinrichting versus de bedrijfsinplanting etc.

Tijdens de lunch werden we verwend in een restaurant dat duidelijk door de bedrijfsleiding gebriefd was om ons goed in de watten te leggen! Voor t eerst geen vis als hoofdmenu maar vlees met handgesneden frietjes 🥳. Na 2 dagen met telkens een 3 gangen menu en vooral vis en schaaldieren was dat na mijn voedselvergiftigingske van een fout schelpke meeeeer dan welgekomen!

De namiddag brachten we door op het wijndomein van Herdade Fonte Paredes waar een uitgebreide tasting op t menu stond na een rondleiding in de kelders. Uiteraard bleef t bij mij bij ruiken, maar Christoph kon dan extra proeven 🤭. We sloten de tour af in de wijngaard waar we net t geluk hadden om t snoeiproces te kunnen inspecteren. En misschien is er nu wel een wijnrank-takje in de valies meegesmokkeld. Misschien eh… nu hopen dat t wortel schiet! Wijn van 60€ de fles (1 rank is zodra ze volgroeid is blijkaar 1 fles) zou niet slecht zijn eh… nu enkel nog evenveel zon en even goede bodem zoeken👌🏻. Enkele mannen verdwaalden in de ogen van gids Monica en gingen nog met de quad door de wijngaard crossen… boys will be boys…

Na de rondleiding konden we even in t hotel bekomen voor we opnieuw in t restaurant verwacht werden. De infinity pool was helaas veel te koud om een zwemmeke te wagen (dus tja, dat zwangerschapsbadpak kocht ik voor piet snot ☹️) dan maar eventjes een badje en een dutje. Voor t eerst in 5j ongestoord in bad zonder een kind dat aan de deur staat te jengelen… puur genieten!

Na t diner sloten we de avond af met een -moeilijke- quiz… yes, gewonnen! Maar vooral goed gelachen! T werd weer veel te laat, al sloot ik de avond als eerste af 🤪

En ja we kochten wijn… de volgende camion diepvriesgroentjes richting Ardooie zal een palletje of 2 vol kistjes tellen 😎