Tag: Wandelen met kids

Mandelhoek Ingelmunster (Niet Provinciedomein Wallemote-Wolvenhof – Izegem)

Geplaatst in België, Natuurdomeinen, Natuurpunt, West-VlaanderenGetagd , , , , , , , Een reactie plaatsen

zo 22 nov. 2020 – door papa Christoph

  • Het kanaal Roeselare-Leie loopt dwars door Ingelmunster. Parallel met het kanaal kronkelt de oude Mandel. Die twee waterlopen vormen de ruggengraat waarlangs de groene long van Ingelmunster zich heeft ontwikkeld.
  • Natuurreservaat
  • Scheet groot (<10ha)

Vandaag zondag stond Provinciedomein Wallemote- Wolvenhof in Izegem op de planning. Een last minute beslissing omdat we zaterdag het bord passeerden langst de N36 toen we richting Nieuwpoort reden voor een zaterdagje motregen zee. Geënthousiasmeerd door de hemels blauwe lucht tijdens de rit richting zee contacteerden we nog een bevriend koppel om zondagnamiddag Coronaproof te gaan wandelen. Gefixed!

Zondagochtend echter na een dagje uitWAAAAIEN aan zee verliep de communicatie ten huize Bauwens wat…. stroef … laat ons zeggen. Toen om 10uur geopperd werd dat de kinderen aangekleed moesten worden, had ik met mijn slaapcoach inhaal-diepe zucht-oefeningen want de kinderen houden me wakker s’nachts, een lang vergeten (ik), niet vergeten (zij), opmerking om nog na 11 uur te vertrekken om te gaan stappen (?!), aangewakkerd.

Kinderen in #ducksday tenue inclusief de zelfgemaakte wollen mutsen van de trouwma, en Tine stonden klaar toen eigenste eigen gedoucht en opgeschoond de trap af kwam. Klaar om te vertrekken?!

Provinciedomein Wallemote – Wwolvenhof kon niet want daar gingen we ’s middags al naar toe samen met de wandelvrienden. Zoekterm ‘natuurpunt’ in de google maps en hopla ‘groene long Ingelmunster – de Mandelhoek’ we komen eraan!

Na 20 minuten rijden probeert de ‘keer-om’ dame van de gps me alsnog te overtuigen om richting ‘in’ het water te rijden en niet over de recente (= in de niet-geupdate gps afwezige) brug te rijden.

Yes! Leve het Seine-Schelde project van de Vlaamse Waterweg.

Een papa-ingenieurs- momentje wanneer (i) je kinderen vol bewondering de constructie aanschouwen (ii) je beseft dat de werken nog niet klaar zijn en die bengels er eigenlijk nog niet op mogen maar (iii) je toch toestaat dat ze voorbij de nadar kruipen als ze “ik wil naar boven” smeken met puppy-eyes om vervolgens een dansje te doen op de treden, van wat echt wel een mooie publieke trap genoemd mag worden. (iv) Ze laten schuiven in hun pakje dat 100% vuil mag worden … (moeder vult even aan… dat heeft niets met ingenieurs momentje te maken, vooral met vader die de was niet doet!)

Ze zeggen dat het moeilijkste van een wandeling altijd de start is…

Na het afdalen van de brugtrappen vonden we het knuffelcontact flexibel paaltje dat de start van de wandeling aanduidt.

Mandelhoek, hier zijn we. Eindelijk gestart met wandelen… kilometers vreten! Maar eerst… Lia ingespen want die wil niet bewegen, letterlijk in zitstaking en zelfs niet om te kopen met koekjes. Mama hier blijven… 17 kilo op de rug later… knibbbel knabbel knuisje… wie knabbelt er aan ons… Boem! De volkstuintjes van Ingelmunster op nog geen 20 meter voorbij de start van het parcours.

Na 4 rondjes heeft mama ons ingehaald en toont onze gids in wording Ava de vreugde van het poortljeppen (copyright). Ze zeggen dat de start het moeilijkste is. Ik zou willen zeggen dat de eerste 100 meter de moeilijkste zijn …

Maar eigenlijk werden de grote inspanningen pas geleverd toen we aan …

… de 200 meter waren. Op dat punt kwamen we de sporttoestellen van Ingelmunster in de publieke ruimte tegen en een troostvijver (+). Bij het bordje 500m werd duidelijk dat de Mandelhoek niet echt een hoek was. En ook niet echt in een lus liep, maar eigenlijk gewoon 700m rechtdoor…

..en 700m terug bleek… . Tijd voor KSA-leider papa en Scouts-leidster mama om opdrachten te verzinnen (knuffel een boom, klim over en onder een bank, …) voor ons oudste dochter. (Pacha Lia laat haar ondertussen gewillig ronddragen als prinses Cleopatra VII in de Romeinse tijd op papa olifant).

Een rustplek ingericht door Natuurpunt later…

waren we terug aan taverne ‘De fagot’ die met de fly-overbrug een attractie voor de deur kreeg en terug aan de wagen. De stappenteller klokte af op 1500m, de klok op 13u.

Het was misschien niet de langste wandeling of de best voorbereidde. En het was al zeker niet de droogste, maar naast de zoekterm provinciale domeinen en natuurpunt staat vanaf nu ook de Seine-Scheldeprojecten tussen de zoektermen om te gaan wandelen in eigen regio.

En o ja. Provinciedomein Wallemote- Wolvenhof in Izegem, …, ja dat komt later aan de beurt. De middagwandeling hebben we vervangen door pannenkoeken eten …

Vlaspark (Kuurne)

Geplaatst in Kinderwandeling, West-VlaanderenGetagd , , , , , , , , , , Een reactie plaatsen

Sommige weekends staat er zo niks op de planning. Maaaaaaaaar, is een mini uitstapje ideaal om de veel te lange week te doorbreken. Uitwaaien is the new black ofzoiets?!?

Per slot van rekening zit ik als thuiswerkende lector al weken tegen een computerscherm te babbelen, op diezelfde plek als waar ik op avondlijke uren een gehamsterd stofje knuffel en kinderkleren tevoorschijn tover vanonder de naaimachine & kinderen en vloeren van HelloFresh waardige maaltijden voorzie en noem zo maar op…

Soit, zondagmiddag moesten we nog even uitbreken. Buienradar gaf aan dat de late middag zou meevallen dus hup wij richting t Vlaspark in Kuurne. Naar Kempische normen echt maar een scheet groot, maar toevallig zijn wij de kleine dichtbij dingetjes gaan leren appreciëren in 2020!

Dus waarom je toch eens moet passeren?

1) stadsbbq’s: zeer gewoon in Australië waar de parken bijna allemaal picknicktafels en barbecue ruimtes ter beschikking stellen voor outdoor familie feestjes of spontane get togethers! Oooh zo een Zuid Afrikaans braaike met maten zou anders ook wel smaken! Niet getest maar in de zomer claimen wij dus zo een plaatsje!

2) een heerlijke plek om de kids te laten spelen in de natuurspeeltuin ondanks dat de oude koetswagen misschien hier en daar wat kraakte onder de houtwormpjes. Spreuken, mini doe opdrachten, houtsnijwerken en wat vlasbloem grafitti dabei… tof gedaan!

3) ideaal herfsttripje… talrijke paddenstoelen, een notenboom die maar al te blij is dat jij wilt smikkelen en met de notendoppen wilt knutselen nadien, plassen, bankjes om van te springen in nog meer modder, een wilgenhut om kampen te bouwen, enkele koeien en paarden in de buurt…

Meer moet dat voor onze kids niet zijn!

2 dagen Jasper National Park

Geplaatst in Geen categorieGetagd , , , , , , , , Een reactie plaatsen

Dag 1 – Jasper & Maligne canyon/lake

Vol verwachting startten we ons bezoek aan Jasper NP met een wandeling langs “de wildlife corridor”… t was een wandeling die via enkele trappen begon (jochei voor Ava die vlot de meer dan 60trappen naar boven klom en telkens Bravo Ava voor zichzelf riep). Daarna ging de route al snel heel steil naar boven over een smal pad op een soort van bergkam (en ja Ava wilde perse zelf stappen dus mama zat met de poepers en poogde steeds stiekem haar kap te pakken just in case 😳). Het ganse eerste stuk keek je prachtig uit over Jasper stad en de rivier (of in mijn geval de kap van mijn ondernemende peuter)… Nu, buiten enkele poserende vogels en eekhoorntjes hebben wij geen beest gezien… tot zover de “wildlife corridor”… jammer!

Daarna hebben we nog enkele van de tientallen meren rond Jasper bezocht voor we doorreden richting Maligne Canyon & Lake. De Maligne overlook was niet de moeite (Maligne canyon er vlak naast absoluut wel dus reken genoeg tijd om naar alle bruggen ge kunnen wandelen =50min) dus we sjeesden meteen een 50tal km verder tot aan het meer op zoek naar karibous en beren. Volgens Lonely Planet moest je op die route moeite doen er geen te zien… om de zoveel km stond er bovendien een bord van “opgepast karibous”. Wel, is me dat een beetje overroepen! In dit hele gebied van Jasper NP wonen er blijkbaar 8 en rond deze route aan het prachtige Medicine Lake slechts 4… dus voor elk beest zijn er ongeveer 10 verkeersborden gezet 😂 Dat moet al ne zeer grote pechvogel zijn die dat beest dan toch nog aanrijdt zenne. Nuja.

Bij Maligne Lake kozen wij voor de Moose loop. Een wandeling die zoals de naam het zelf zegt, naar een meertje leidt waar de elanden komen grazen (en echt een mega aanrader zou zijn). Alleen -mopje van Christoph- ons haar heeft deze vakantie evenveel “mo(o)(u)se” gezien als wij “moose” op de wandeling… niks noppes nada dus.

De enige “wilde” dieren die wij tegenkwamen vandaag waren de bronstige rendieren die op de autostrade aan de verkeerslichten op hun dooie gemakje stonden te grazen. En ja dan zijn er dus zotten die hun 4 pinkers opzetten en op de autostrade (is wel meer een 2vaks baan dan een echte autostrade zoals bij ons) een selfie gaan pakken… 🙄

Klokslag 20u kwamen we aan bij de camping… helaas alles vol tenzij we een plaatsje wilden zonder voorzieningen en zonder vuurkring. No problemo voor ons! Alleen, dat bleek het allersmalste toegangsweggetje ever met boomstompjes links en rechts te zijn. Maar als een echte pro slalomde Christoph die 7m lange mobilhome erin zonder brokken 🤷🏼‍♀️

Dag 2 – Jasper town

Er zijn zo van die dagen dat ge niet veel doet. Wel vandaag is er zo eentje. Lichtjes teleurgesteld dat beren hier in juni blijkbaar gewoon over t straat lopen en in september ver boven op de berg besjes aan het eten zijn ( tot 200.000 per dag ja watte!), beetje uitgekeken op al die bussen Aziaten en Duitsers die op elke viewpoint staan de wachten op ons & een beetje lastig dat we op al onze wandeling gevolgd worden door leden van de “Zilveren Passer” ipv de avontuurlijke trekkers die we gewend zijn (we nemen met de draagzakken dan ook de “veilige” en “kortere” wandelingen ipv uren af te zien op de “backcountry” hikes) , besloten we vandaag te starten met de was.

Helaas ging de waserette maar open om 11u (en t was van de moetes want den Bauwens had geen proper onderbroekske meer) en was de brunch/lunch te heerlijk om snel te vertrekken, dus toen we eenmaal terug aan de mobilhome waren was Ava klaar voor haar middagdut. En net NU koos ze uit om alle veel te korte nachten in te halen. Dus onze namiddag wandeling werd een kortere avondlijke stadswandeling. Want toen ze eindelijk klaar was met dutten, viel de regen met bakken uit de lucht…

Nuja, ondertussen zijn de postkaartjes bijna allemaal klaargezet voor het volgende wifi-momentje, de foto’s gesorteerd en is de was netjes geplooid weer in de camper kastjes geraakt. En tijdens de stadwandeling werd er een nieuwe favo reissweater geshopt (want ik realiseerde me dat mijn gletsjertrui al bijna 10j meegaat 🤔) , enkele souveniertjes gekocht en bezweken we voor een heerlijke pizza… dat heet dan retail therapie of zoiets! Dat en dessertjes tegen een down momentje, want ge dacht toch niet dat ik in nen Italiaan nee ging zeggen tegen tiramisu… ookal hadden Ava en ik al een cheesecake gedeeld eerder vandaag 😁

Sidenote/ waarom worden al die trekkersbroeken en truien en fleece gemaakt uit stof die niet in de droogkast mag? Onze mobilhome lijkt altijd 2 dagen op een rijdende droogkast met al die kapstokken aan alles wat er enigzins uitziet als een haak! Doet me denken aan mijn verzopen reis in Vietnam met Siegrid toen we op een gegeven moment hotelkamers screenden (is de gewoonte daar dat je de kamer eerst mag zien voor je toezegt en betaalt) op het aantal kaderkes dat we van de muur konden halen om wasdraad te spannen in een poging onze kleren te drogen met de chauffage.

Jasper NP met kids:

  • Omheinde speeltuin in het stadscentrum + Namaak treintje aan het postkantoor zijn tof kids entertainment. Onze camping had ook meerdere speeltuintjes
  • Jasper hot springs (deze deden we zelf niet – check tevoren openingsuren die verschillen doorheen het toeristisch seizoen)
  • Er zijn een pak korte hikes rond de meren in de buurt van het centrum. Het is daar ook leuk fietsen en alles is te doen vanuit het stadscentrum met fietsen, dus best fietsenverhuur eens uitpluizen. Je kan ook kayakken daar en we zagen enkele mensen met peuters zich daaraan wagen *stiekemjaloers*
  • Als je nog iets van kinderkleren mist. In de trekkerswinkels in de hoofdstraat waar ze North Face/Colombia kleren verkopen hebben ze zelfs mini skipakjes, fleece en windstoppers. De soevenierswinkels verkopen gebreide handschoenen en mutsen (en ook betaalbare tshirts, body’s, pantoffels en pyjamatjes etc)

Adresjes:

  • Famoso pizza in de hoofdstraat – lekker pizza, snelle bediening en ruime keuze. Alleen tegenvaller dat t bier uit blikjes kwam en ze van blond of amber bier nog nooit gehoord hadden 🙀
  • Earls in the Rockies in de hoofstraat (=Patricia Street) – minder gezellig als in Calgary maar even lekker eten. Op zaterdag 11-12u happy hour op brunch aan 9CAD en heerlijk Mountain breakfast (voor C) wafels met aardbeien en besjes (voor A) en kip teriyaki (voor T). Plus snelle wifi!
  • Wasserette: Beiden staan aangegeven op het toeristische stadsplannetje. Ofwel in de kelder naast/onder Famoso pizza oftewel bij 3sheets naast het postkantoor. Beiden in de hoofdstraat en wij konden vlot parkeren (2u limiet maar daar trokken we ons niets van aan). Bij 3sheets 4CAD voor 25min wasprogramma, 4 CAD voor 45min droogkast. Voor 5CAD kan je je was gewoon afgeven en nadien gewassen weer ophalen, hadden we dat gisteren geweten. wasproduct 1 CAD per scoop. Grappig concept, was een drukkerij met een knutsel/papierwaren achtig winkeltje dat duidelijk om rendabeler te zijn een deel opgeofferd had en wasmachines neerplofte. Ze deden ook storage van bagage voor 2,5 CAD per dag. Zeer vriendelijk personeel! Enkele zeteltjes om te wachten en wifi. De andere wasserette lag onder de koffiebar/pizzeria en had tevens zeteltjes en wifi voor de wachtenden.

Overnachting:

  • 1 nacht Wapiti campground (28.4 CAD zonder voorzieningen) – grote camping net buiten Jasper dorp aan de overkant van de nog grotete Whistlers.
  • 2 nachten Whistlers campground (28.4 CAD zonder voorzieningen) – grootste camping van Jasper met bijna 1000 plaatsen – douches en sanitair (niet heel veel) – camping wordt volledig hermaakt 2019 dus dan gesloten en een echt logeer issue bijgevolg in het NP (maar vast en zeker aanrader van 2020 – ook glamping concept O-TENT-ik)

Icefields Parkway & Colombia Icefields

Geplaatst in Geen categorieGetagd , , , , , , , , , , Een reactie plaatsen

Dag 1 – roadtrippen tot aan de Athabasca gletsjer

Druk programma vandaag. We verlieten Glacier NP en reden opnieuw door Yoho NP naar Lake Louise om van daaruit naar Jasper NP verder te trekken. Initieel hadden we een andere route voorzien ipv deze lus maar met de kindjes bleek dat echt een onhaalbare kaart. Je rijdt hier immers een pak trager dan google maps doet vermoeden. Dus we hebben helaas een stukje uit het programma moeten schrappen omdat het anders iets te veel mobilhome-zitten zou worden…

Weetje: De autostrade tussen Lake Louise en Jasper NP staat gekende om zn gletsjers. Vandaar de naam Icefield Parkway. De bergketen vormt de grens tussen de provincie Alberta en British Colombia, vandaar de naam Colombia Icefield. De eerste avonturiers die de gletsjer beklommen waren trouwens de mannekes die de grenspalen moesten inkloppen 💪🏻.

Bow Lake en Peyto Lake hadden we de vorige keer moeten overslaan omdat er echt te veel toeristen waren. Het voordeel van dit stukje nog eens te rijden was dat we nu dus wel kort konden stoppen om enkele foto’s te maken. Enneuh, kort mag je echt letterlijk nemen. De kindjes sliepen dus we gingen om de beurt snel kijken bij Peyto Lake. Maar, meneerke Bauwens werd door 2 vrouwelijke buschauffeurs met een middaghumeur weggejaagd toen hij me afzette op de busparking bovenaan de top van Peyto Lake. Resultaat, toen ik kwam terug gejogd na mn korte fotoshoot tussen de bejaarden, kon ik nog een gans stukske verder spurten op zoek naar “onze mobilhome”. En ik kan u zeggen dan trekken alle mobilhomes op je route op elkaar hoor! T was bovendien in berengebied maar gelukkig op een super drukke toeristen baan dus ben geen seconde bang geweest dat ik effectief een beer zou tegenkomen (al had ik wel de afweging al gemaakt dat ik liever mn iphone naar zn kop zou keilen dan mijn camera als ik dan toch echt moest kiezen bij gebrek aan berenspray 🤣)

We kwamen net na sluitingstijd aan bij het Glacier Discovery centrum dus de laatste bus op het ijs konden we helaas niet meer nemen. T was nochtans prachtig weer en dus ideaal licht voor foto’s. Maar geen nood, we zagen de gletsjertong liggen dus scoutsachtig als we zijn kozen we voor “een rechtendoortocht” om dan na een kwartier bergop stenen vreten te constateren dat er een rivier liep die we niet over konden, tenzij langs de grote weg aan de parking die we vanop onze moraine steenheuvel zagen liggen knal aan de voet van de gletsjer 😎. Soit, we hebben volhard in onze tocht maar op de terugweg is de pater familias toch maar de mobilhome gaan halen om zn kroost op de parking op te pikken!

Overnachting: Wilcox campground, selfservice (17.5CAD – visa strookje of enveloppe) basic campground met dumpstation en proper sanitair, overdekte shelters om te koken.

Dag 2 – op het ijs!

Meet mijn gletsjertrui!

Heli hike Fox Glacier Nov 2015

Trouwe kompaan op mijn eerste gletsjer in Ijsland, nadien zowat op elke reis meegeweest en dus ook toen we in Nieuw Zeeland gingen ijsklimmen met de helicopter. Zo ook vorig jaar toen we in Noorwegen tot aan de voet van de gletsjer klommen. En vandaag, zij het de kinderversie van gletsjer beklimmen op de Athabasca gletsjertong in Canada!

Wij hebben iets met gletsjers. Na ons helicopter avontuur in Nieuw Zeeland waarbij we voor een dag gedropt werden op het ijs om gewapend met ijsbijlen en crampons wanden op te klimmen of grotten te verkennen, staan gletsjers hoog op ons vakantie-todo-verlanglijstje.

Verwachtingen waren dan ook hoog toen we besloten Glacier NP te bezoeken deze reis. Iets teleurstellender was het feit dat je in het Amerikaanse Glacier NP helemaal niet tot bij het ijs kan. En ook in het Canadese Glacier NP geen ijswanden te beklimmen! Gelukkig was er nog het Icefield Centre, dé plaats in Canada waar je omgeven bent door 6 gletsjers.

Dus, opgestaan en rustig klaargemaakt voor het Gletsjer avontuur (met elk 2 lagen te veel zo bleek achteraf 😳 van die frisse gletsjer wind van gisteren viel vandaag niks meer te merken op de top). Effe rushen want toen we daar waren en de visakaart eindelijk mee wilde werken, mochten we al meteen op de 10.45 bus springen na de verplichte sanitaire stop (de komende uren immers geen WCs). Nu we kunnen beiden getuigen dat met een niet meewerkend kind in de draagzak naar de wc spurten een nogal onhandig avontuur is. 😜 soit, als laatsten glipten we op de bus.

Vandaag trouwens een hoogdag voor “buss busss” lover Ava. Eerst een gewone bus tot aan de ijsbus, dan een avontuur op een soort van 4×4 ijsbus, dan terug een gewone bus tot aan de skywalk (=glazen brug over de canyon) en nadien terug een bus naar de mobilhome! Vandaag beseften we eigenlijk pas hoe uitzonderlijk ons

Heli hike avontuur in Nieuw Zeeland was. Daar konden we echt op het pure gletsjerijs tussen de cracks en mini grotjes. En ook vorig jaar in Noorwegen konden we vanop onze wandeling met mini Ava in de draagzak gewoon tot bij de gletsjertong en het blauwige ijs aanraken. Nu -helaas- werden we door de ijsbus gedropt naast een 300tal andere toeristen op een stukje afgespannen met touwen ter grootte van een voetbalveld. Slechts 20minuutjes kregen we boven (en aangezien we helemaal achterop de ijsbus zaten schoot er amper een kwartiertje over nadat wij eindelijk van de bus konden klauteren). Zo spijtig. We hadden er stiekem veel meer van verwacht! Vooral wetende dat het toch een prijzig uitje was.

Nu was onze ijstijd net genoeg om een paar fotos te trekken met ons model dat niet echt wilde meewerken. Haar tweede gletsjeravontuur deed ze wel voorbeeldig! Na een ontdooifase tussen alle drukke wankelende toeristen volgde de “zelf stap fase” die betrekkelijk traag ging tot ze doorhad hoe ze haar evenwicht kon houden op t gladde ijs. En nadien ons Madammeke kennende vanzelfsprekend de exploratiefase waarbij ze over de boebels ijs wilde springen zich niks aantrekkend van afspan lint of familiefotos waarop ze zou terechtkomen 🤭 en nog minder van de 20minuutjes tijdslimiet… omgekocht met de iphone waarmee ze zelf fotos mocht maken, kregen we haar pas meegelokt naar de ijsbus.

Nuja, nadien verder nr de skywalk. Een constructie die op de bergflank gemonteerd is en waar je op een glazen platform de canyon onder je ziet! Ava vloog verplicht in de draagzak wat niet helemaal met de volle goesting was tot we haar konden sussen met de audioguide die we kregen.

Het bouwwerk was impressionant maar helaas moesten we t weer delen met een pak toeristen. Het was al ver lunchtijd gepasseerd toen we eindelijk weer aan de mobilhome aankwamen…en het namiddag programma was nog betrekkelijk druk… de ganse Icefields parkway verder afrijden tot in Jasper NP.

Vanzelfsprekend pikten we nog wel enkele highlights mee: de Sunwapta en Athabasca watervallen (helaas ondertussen al zoveel watervallen gedaan dat ik de fotos niet meer uit elkaar zou kunnen halen)

Nog net op tijd voor sluitingsuur ingecheckt in de Wapiti campground net buiten het stadje Jasper!