Dag 14 – Tot in Luleå

We wilden vanochtend net vertrekken op de parking toen de locals kwamen zwemmen… Mmm, toch ook maar snel een plonske wagen? T was immers al weer 25graden en we hebben al lang geen doucheke meer gezien 😂

Dus snel zwemgerief aan en een dipke gewaagd in dat prachtige meer voor we doorgingen. Shame on us maar t is de eerste keer dat we zelf kopje onder gingen hier in Zweden 🤭 (de kids hun duikbril was uiteraard voor de show… )

Nadien stond een eerste deel van de laatste 8u richting Kiruna op t programma. Onze map vol voorbereidingen had een pak info over de eerste grote stad op ons traject: Umeå. We kozen uiteidenlijk het Umedalens Skulpturpark 5km uit t stadcentrum.

Het was eventjes zoeken naar een parkeerplek (want no way ging ik weer werken met die app uit Uppsala die ons een parkeerboete opleverde) en na een korte lunchpauze waarbij we op de sandwichekes met smeerkaas/zweedse kaas en mozarella vlogen, waren we er klaar voor! Bij 28graden en vol zonnecreme begonnen we aan onze wandeltocht… we lieten de parkeerapp 2u lopen en t was amper genoeg. Er was zoooo veel te zien!

De plaats van t park was waar vroeger één van de eerste psychiatrische centra van Zweden stond. Sommige kunstenaren deden iets met die -soms bittere- geschiedenis, anderen waren gewoon creatief met alledaagse materialen zoals de giga waslijn van oude kleren, de boog van “stalen stoeltjes” of t oranje/groene huisje van “Duitse water-bakken” 🤭

De kids mochten hun fietsje mee, maar we weten allemaal hoe dat eindigt… 😂

Nadien vingen we de rit aan richting t hoge Noorden… Skellefteå lieten we links liggen (was initieel ons plan om daar te overnachten maar dan was morgen nog steeds een lange rij dag). En ook in Piteå deden we niet. We stopten wel net ervoor in Jävre aan een vuurtoren met gezellig visrokerijtje maar daar stond een giga wachtrij voor het resto en de staanplaatsen van de camping waren te betalen met Swish of na een wandelingtje in de plaatselijke supermarkt. Allemaal als sardientjes op t gras of asfalt zagen we minder zitten dus we reden verder… Achteraf bezien misschien niet het strakste plan gezien t toen al 18.30 was.

Ons plan was namelijk om langs de kust iets verderop zeewaarts te trekken voor een wildkampeerplek. Alleen, ik had al een hele tijd geen 4G op mn gsm dus t was echt op goed geluk zoeken… helaas viel de baan serieus tegen en was er weinig dat in aanmerking kwam.

We parkeerden aan een steigertje maar werden al meteen weggejaagd omdat t privegrond was. Daarna richting de camping van Vällen maar die was opnieuw enkel te boeken met Swish OF als ze open was van 11-16u (zeer toeristenvriendelijk uur 🤭). Dus wij 2 wielrenners aangesproken en de vrouw verwees ons naar een havenplaatsje in Alhalm. We reden een soort van Centerparcs achtig domein door en parkeerden ons uiteindelijk aan een geultje met prachtig zicht… Alleen, ik kon me niet ontdoen van t idee dat we bekeken werden…

Christoph startte aan de chipolata met appelmoes en patatjes en ik hield t visserke in de mot die maar hevig aan t telefoneren was. Zelfs zijn vrouw kwam mee kijken alsof we aapjes in de zoo waren aan de andere kant van t havengeultje. En ineens was t zo ver…. 3 pakweg 60’ers op hun fiets (zo iets van de plaatselijke crime watch) kwamen in t Engels vragen of wij daar wilden kamperen. Ik schakelde snel in t Zweeds over, Christoph stoempte de charmante kinderen met puppy eyes mee buiten en ondanks de vriendelijke babbel en pak complimenten over mn geweldig Zweeds met heel goede intonatie en uitspraak (zij gezegd eh, ik stoef hier niet, ik vertel gewoooooon na 😂) mocht t niet waar zijn. Vermoedelijk owv Chef Police aan de andere kant van t water vroegen ze toch of we na t eten wilden vertrekken. Mijn goesting om er te blijven was trouwens toch al lang over…

Op de weg vonden we niets anders en zo eindigden we toch nog in Luleå. Met het laatste beetje door Stad Waregem gesponsorde 4G van Christoph vonden we de weg richting Gammelstaden net buiten de ring. Hier staan we dan op een parking voor mobilhomes en grote voertuigen wat eigenlijk niet meer dan een open ruimte naast de spoorweg is. Benieuwd of we morgen gewekt gaan worden door geboemel…. Nuja, t gaat alvast niet door een rijke oude knorpot van de vakantiehuisjes in Alhamn zijn 😀

PS moest je ooit richting Umeå trekken. Zeker eens de Hägring glazen kerk rond Vännäs uitchecken die wij helaas voorbij sjeesden…

Dag 13 – Skuleskogen Nationaal Park

Toen we er gisteren voorbij reden wisten we eigenlijk al dat we een fout maakten…. En al helemaal toen we de foto’s zagen die mijn ex-collega Kim er maakte met haar kids vorig jaar.

Dus, vanochtend eerste werk terug naar Skuleskogen nationaal park. We kozen voor de noord ingang omdat die nu eenmaal het dichtste lag bij t dorpje waar we overnachtten. De baan er naartoe, was de laatste 2km zo eentje waar je steentjes tegen de carrosserie hoort ketsen en hoopt dat er geen steentje tegen de ruit vliegt 🤞🏻.

Aan de parking kregen we nog wat advies en plannetje van een Zweeds koppel, ik negotieerde met Ava over haar outfit (uiteindelijk liet ik haar de mooie rok en glitterkniekousen dragen in ruil voor deftige stapschoenen) en Christoph maakte de kindjes hun rugzakken (die ze amper 500m droegen en dan bij papa in de draagzak vlogen 😅)

De wandeling is 4km enkel en iedereen vertelde ons dat we toch wel een dagje weg gingen zijn. Daarvan geloofde Christoph dus geen snars. Hij lachte me bijna uit met al de drank en t zwemgerief die ik ging meezeulen 😅

De meisjes begonnen dapper aan het stappen wat al gauw klauteren en hindernissenparcours werd…

De eerste stop aan een meer met zandstrand beloofden we de kids om te zwemmen op de terugweg. Daarna klommen we tot aan de waterval waar we ons eventjes konden verfrissen.

Hier begon t pas echt steil naar boven. Het pad met boomwortels werd vervangen door mul zand vol stenen. Dapper gingen we verder. Op sommige plaatsen waren de “tredes” zelfs bijna te hoog voor onze kleuters maar ze gingen onverstoord verder.

We hielden een lange lunchpauze aan het meer op 1km van de kloof. Het zwemgerief kwam zelfs even boven.

De lunch zelf was niet veel soeps gezien we (lees: ik) t beleg vergeten waren… pistolekes met appel dus. Njomnjom 😄

Na de lunch lieten we de zonnebadende mensen achter en stapten we nog naar de top van de kloof. Pittig met Lia die tegen dan best al wel wat moe begon te worden. Afleiden werkt bij haar t best dus ik speelde mee met haar Paw Patrol fantasietjes.

Met losse stenen en een ongeleid projectiel naast me had ik niet veel tijd om foto’s te nemen. De plaatjes die ik wel schoot, doen de kloof ook helemaal geen eer aan…

Zoals altijd gaat de terugweg naar beneden een pak rapper. Je weet dan namelijk al welke punten je zal voorbij wandelen. Lia wandelde nog mee de kloof uit tot op t plateau waar we onze fotoshoot hielden met op de achtergrond t meer waar we gepicknickt hadden. Daarna stopten we haar in de draagzak. T bengeltje sliep nog geen minuutje later…

Ava stapte de ganse wandeling flink uit. De laatste km beloofde ik haar chipjes ipv zwemmen in het meer (dat ondertussen in de schaduw lag). We vlogen allemaal als wilde zwijntjes op ons aperitiefje. Meteen die stapschoenen uit en eventjes bekomen.

De kindjes kregen ook nog een verrassing uit het speelpakket (elk een boekje en nieuwe stempeltjes) en waren een half uurtje aan t knutselen voor we op zoek gingen naar een plaats waar we ons afvalwater en wc konden lozen.

De camping in Överhörnäs die ik uitkoos bleek vol te zitten, dus we reden naar de haven in Örnsköldsvik. Die betaalparking waren eigenlijk asfalten staanplaatsen op t dok hetgeen ons toch ook maar onveilig leek voor de kids ondanks t mooie uitzicht.

We gebruikten de gratis faciliteiten en reden terug naar onze wildkampeerplek aan het Lomsjön meer waar we gisteren ook de nacht doorbrachten.

Als echte Zweden sloten we de dag af met gegrill.

Overnachting: opnieuw aan de badplaats naast t Lomsjön meer. N 63° 20′ 0″ E 18° 40′ 0″

Dag 12 – Nog meer Arknat aan de Höga Kusten

Veeel te laat uit ons bed gerold, maar toch nog even spek met eieren als krachtontbijt want het eerstvolgend Arknat viewpoint (vervolg van de architectuur route van gisteren) begint met een stevige klim.

We moesten ons parkeren (20sek) aan de Frilyftsbyn in Docksta, een heel groot buitencentrum/camping aan de voet van de berg waar je ‘s winters de skilift neemt. Moedig begonnen we aan onze klim tussen de vele wandelaars die wél gans tot boven gingen. Ava haar prinsessenoutfit en onze sneakers verraadden waarschijnlijk dat wij ons niet gans in t zweet gingen werken. Lia zeulde zelfs een tas vol rommeltjes mee (dat kind is ongelooflijk, wil hele tijd “op reis gaan” spelen en heeft dan uiteraard een valiesje nodig).

Al gauw kwam de Forest Cradle in beeld. Een houten platform waar je kan op chillen, schuilen of gewoon genieten van t landschap. Althans, zo stond ‘t op internet beschreven. Ava en Lia zouden er nog aan willen toevoegen dat t een prima winkeltje is en een ideaal podium om op te dansen.



Het viewpoint van He sloegen we over omdat dat heel moeilijk te vinden zou zijn en er amper parkeerplaats was op t eiland. En als die er was… te betalen met… swish (hetgeen dus enkel gekoppeld kan worden aan een Zweeds rek nr)


We reden meteen door naar Komponerar eentje die vanaan de parking te zien is. Na een boze madam die maar bleef wijzen op het bord dat mobilhomes niet mochten overnachten op de parking, parkeerden we ons net buiten de parking en liepen we snel even over en weer.


En ook bij t derde viewpoint doken de borden voor verbod mobilhome en caravans weer op dus parkeerden we ons op t straat vlakbij. Heel idioot eigenlijk want de parkings zijn perfect ok voor mobilhomes. Skogsdunge lag vlak aan t strand en we maakten gebruik van de picknickbankjes om even te lunchen, al hadden de kinderen het voornamelijk druk met op stenen klauteren en twijfelen of ze nu al dan niet dat koud water durfden inrennen.


De namiddag hadden we gereserveerd voor en kunst-fietstocht maar die bleek 50km lang te zijn ofzo. Zelfs een iets kleinere lus was er 13km en Ava wilde persé zelf fietsen. Daarom parkeerden we ons in Köpmanholmen en deden daar het Herrgårdsparken. Een wandeling door het bos waar je vanalles tegenkwm van exposities: verstopte trollen (konden we al goed van in Boom), kabouterhuisjes, uitleg over dieren sporen, etc. De kids waren ondanks de fiets en loopfiets (en we weten allemaal dat dat eindigt met mama die dat ding sleurt) nogal lastig en de wandeling leek me eindeloos te duren… 🙈


We kochten hen om met een ijsje uit de diepvries en besloten op zoek te gaan naar het volgende Arknat uitkijkpunt “Off Centered”… en je leest t goed… op zoek gaan naar. De parkeerplaats vonden we vlot, maar we namen blijkbaar de verkeerde kant van het meer dus besloten dan maar als alternatieve activiteit te zorgen dat de kids frisgewassen weer in de mobilhome konden. (En hier vielen we dus door de mand als niet echten… een Zweed had uiteraard zijn hotdogs en worstjes bij om te grillen & een handdoek en zwemgerief). Nuja we waren alleen (uiteraard tot ik zelf me even ging dippen) en de kids hadden geen problemen om in hun blootje in het meer te spelen. Lia genoot zoooo van zandpateekes maken en rollenbollen door t zand & koukleum Ava stond ineens ook tot haar middel in t water te schateren dat t leuk was!


We sloten nog af met een allerlaatste Arknat punt om t af te leren, namelijk A-Maze-Thing. Een doolhof achtig iets bovenop de rotsen. Omdat de kids al moe waren en Lia al in pyjama zat liepen Christoph en ik even beurtelings over en weer door t bos.


Even later vonden we een pracht van een wildkampeerplek aan de badplaats van Lomsjön. Picknickbank om te koken, prachtig zicht op t meer én een speeltuin voor de bengels die ongeduldig wachtten tot de macaroni klaar was… en stil en rustig! Dat wordt hopelijk zalig slapen!

Dag 11 – Höga Kusten

Kleine stockup in Härnösand voor we hogerop de beschaving (?) achterlaten… of duurdere prijzen treffen (?) of gewoon omdat we honger hadden en een grote supermarkt zagen naast t tankstation??

Hoe dan ook, we hebben nog steeds diepgevroren vacuum vlees maar de diepvries was halfleeg en zo een supermarkt in Zweden is altijd eens een beleving. Het opvallendste is de giga rayon wasa smörrebröd en het feit dat ze letterlijk alles – gaande van erwtensoep tot mayonaise of gehakt – in een plastieken worst verkopen. De kids zorgden ook voor een extra voorraad frisco’s! Christoph kocht Marabou chocolade alsof zn leven er vanaf hing en de meisjes kozen Singoalla koekjes die ik op Erasmus ook steeds at (trouwe fans weten dat Ikea ook enkele varianten heeft)

Feest, 2 volle kinderwinkelkarretjes buiten voor minder geld dan ik in den Okay uitgeef en de mobilhome weer voorzien van vers brood en lekkernijen.

Vandaag stond de Arknat route op ons programma. De Höga kusten zijn op zich al zeer impressionant als kustroute, maar Christoph vond uiteraard iets online om t nog meer “ons” te maken. Een intiatief waarbij er op de mooiste uitkijkplaatsen tijdens die 130km lange route houten architecturale pareltjes gebouwd werden door vrijwillige architectuur en bouwkunde studenten. Moest hij zelf nog student zijn, ik was hem 14d kwijt volgende zomer om wat te timmeren en boomstammen te versleuren door t bos. 😂

Het eerste viewpoint “Stranded” was een korte wandeling door het bos vanop een plaatsje dat ons net breed genoeg leek om de mobilhome nadien weer uit weg te manoeuvreren. Het bleek een prachtige schuilhut aan een strandje waar we eventjes stenen gingen gooien en onze voetjes onderdompelden.

Het tweede viewpoint “Over the edge” konden we niet meteen vinden (ze staan nergens aangegeven en t is dus werkelijk op gps coordinaten zoeken in de buurt) maar gelukkig op wandeling 2 wél.

Over the edge was een constructie die met de helicopter ingevlogen was en ter plekke geassembleerd werd op de klif waar ooit een oude wandelhut stond. Ava en Lia noteerden ijverig hartjes en tekeningen in de wandellogboeken die teruggingen tot 2005. Christoph bestudeerde hoe het beter kon 😆

De derde was heel speciaal vond ik zelf. The tree cube was een toffe boomhut (met plaats voor zeker 3 volwassen slapers). Je moest het deurtje bovenaan openen door een steen naar beneden te trekken. Je had er een prachtig zicht en moesten we ons hotdog gerief bij gehad hebben, t was een ideale bbq plaats!

Nadien gingen we op zoek naar een idyllische slaapplek maar bijna alle inhammetjes waren privé aanlegsteigers of van vakantiehutjes. Dus, uiteindelijk hielden we een uur later halt in Docksta op een gratis kampeerparking langs de E4 met picknickbanken, bbq en verder enkele boten en aanlegsteigers die je de luide autostrade moeten doen vergeten.

We hadden de kids hotdogs beloofd en zo geschiedde… Zweedser dan dit wordt t niet (mini broodje en super lange worsten zijn hier namelijk dé way to go)

Morgen het vervolg van de route!

Dag 10 – Järvzoo

De afhaaluur van onze verse pistolekes hebben de kinderen niet gehaald. Nochtans, t was gisteren ruzie voor wie met mama mocht meegaan… Ronken dat ze deden, niet te doen. Ava en Lia slapen trouwens schattig zusterlijk verstrengeld in elkaar in een 2pers bed waarvan ze de helft benutten ( en mama en papa in t liftbed in de living op 50cm van de plafond 😂 lekker romantisch… not)

Gezien het dierenpark om 10u open ging en we ook niet te laat wilden starten aan de dag, maakte ik hen dan toch maar rond 8.30 wakker…stiekem was ik uiteraard eerst bij t krieken van de dag me-time gewijs nog een lekker warme douche gaan nemen.

Het dierenpark Järvzoo ligt in Järvsjö op 20min rijden van Ljusdal waar we de nacht doorbrachten. Die kleine detour hadden we er wel voor over om de “Big 5” van Zweden te zien.

Het park was gratis tot 5j en wij betaalden iets van een 22€ per volwassene, nog steeds een pak goedkoper dan een dagje zoo bij ons (parking gratis). En je kan er ook perfect een daguitstap van maken. De echten huurden in t park meteen voor 30kronen een bolderkar die ze vol laadden met kinderen en barbecuevlees. Halfweg kan je immers zelf grillen/picknicken en de Zweden zijn altijd wel in de mood voor een hotdogske.

Wij begonnen vol frisse moed aan de 3km lange wandeling doorheen t park. Alleen, Lia verklaarde al meteen dat ze eigenlijk alleen konijnen wilde zien of kippetjes. Juist ja, gelukkig waren er effectief konijnen (die ze volgens mij kweken om te voederen aan de andere dieren maar bon).

We zagen echt een heleboel dieren. De mooiste foto’s even op een rij.

Het enige echte nadeel aan t park vind ik persoonlijk dat ze alle betalingen via Swish (de Zweedse payconiq) willen doen en alle restaurants/cafetjes enkel werken via een app waarin je alles moet bestellen en… betalen via die Zweedse Swish. In principe gaat t ook met visa maar wederom had ik een bankkastje nodig om mn kaart te laten erkennen en dat lag uiteraard nog in de mobilhome… grr… dit keer geraakte ik wél op een optie om mobiel te betalen, maar bleef de app dan altijd hangen dus… noppes nougabollen kinkloppen.

De kids kregen een berenkoekje en drankzakje uit de rugzak & ik probeerde mn teleurstelling te verbergen (en goestingske in frisdrank te vergeten). Mede vermoedelijk door de honger en overgeslagen middagpauze waren de kids nogal redelijk zeurderig en aanwezig. Lia wilde liefst vanal gewoon als een hondje over de grond kruipen of steentjes verzamelen vanop t wandelpas, zo lekker voor de voeten van andere bezoekers. En Ava vond t plots niet eerlijk dat ze niet naar huis kon om naar haar lievelingstv te gaan kijken 🤣. Dus euhm, het laatste deel was nogal pittig.

Als een stel uitgehongerde wolven vlogen we nadien in de mobilhome op de boterhammekes. Smaken dat dat deed! En dan moet je weten, dat is gewoon zo toast-achtig brood uit een zak die je thuis enkel overweegt als de bakkers in staking zijn 😝

Lia dutte en Ava en ik luisterden voor de 100ste keer de Leeuwenkoning cd terwijl chauffeur Christoph ons richting Sundsvall loodste. We willen namelijk morgen iets hogerop de Höga Kusten zien. Christoph vond in die regio ook mooie architectuur viewpoints waar hij naar uitkijkt (maar daarover ongetwijfeld later meer).

De dag eindigde bij Y:et een niet te missen viewpoint in Timrå met een leuke speeltuin voor kids, picknickbanken en veel parkeerruimte om de nacht door te brengen. Eigenlijk ligt de parking dicht aan de luchthaven (maar geen vliegtuig gehoord of gezien). Ons stekje bleek s avonds wel nog wat lawaaieriger dan gedacht omdat je de auto’s van de autostrade blijft horen met alle duren en ramen toe 😟. Maar bon, moe zijn we dus slapen doen we toch!

Dag 9 – Dokters in Gävle en een stukje Jungfrukusten

Zoals ik eerder al schreef, had Lia sinds t begin van onze reis rare wondjes. Vandaag besloten we dan toch maar even een dokter op te zoeken in Gävle omdat ze steeds verder uitbreidden.

Het GPS adres leidde ons naar een apotheek maar bon… ik daar dus in mn beste Zweeds den parlée gaan doen (ik had tevoren nog wat opgezocht online 😅) maar zoals gedacht mochten ze niets meegeven. Ze mogen immers geen diagnose stellen. Toen ik dan vroeg waar we wél een dokter konden vinden (ahja want de GPS was fout dachten we) bleek de praktijk gewoon een verdiep hoger te zijn. Haha.

Ik deed weeral de ganse uitleg en we kregen een spoedafspraak waarbij een verpleegster zou komen kijken tussen de andere patiënten door… die super vriendelijke vrouw was danig onder de indruk (zowel van de huiduitslag als mijn roodsel inkleurkunsten van Lia haar lijfje) en riep er toch maar een dokter bij. Het bleek impetigo, hetgeen dokter google en een tip van het thuisfront ons ook al had doen vermoeden… Verdict 10dagen antibiotica

Dankzij t ingenieuze systeem van rijksregisternummers stond 10min later de antibiotica klaar in de apotheek waar t avontuur 1,5u eerder gestart was. Leve trouwens de world assistance kaart die je zogezegd niet nodig hebt, maar wel goed van pas kwam bovenop haar internationaal paspoort… Lia kreeg een pluche knuffeltje (en uiteraard ook eentje voor de zus), ik kocht nog extra muggenmelk en we konden verder.

Toch stiekem wel heel trots dat ik me redde in t Zweeds. Ze konden ook wel allemaal Engels maar t voelde gewoon alsof ze allemaal nog vriendelijker waren omdat ik t in t Zweeds probeerde met heel af en toe een engels woord ertussen.

Christoph had heel die tijd de mobilhome niet kunnen achterlaten aangezien de parkeerapp van Gävle eentje was waar we ons niet in de app konden registreren met ons Belgisch rijksregisternummer… Ik zocht wat online op maar nergens een antwoord… dus ik sprak op goed geluk een Duitser met een mobilhome aan op het dumpstation waar we ons water gingen vullen. Hij had de dag tevoren ook mega staan vloeken en uiteindelijk uitgedokterd dat je je op “Parkster” wel kan registreren als buitenlander maar op de website zelf en dus niet in de app waar je nadien je parkeerbeurt laat lopen. Gelukkig dat ik mn bankbakje meeheb want in al die applicaties moet je zo je bankkaart registreren. Bij ons kan dat vaak via mobiel betalen met een QR code maar hier dus net ietsje anders. Ondertussen telt mn gsm al 4 Zweedse parkeerapps!

Eind goed al goed. Volgetankt met extra parkeer-wijsheid, brochures van t toeristisch kantoor inclusief 2 werkboekjes voor de kids over afval sorteren (en zot content met de opdrachtjes dat ze waren 🤪), vers water en een naftbak vol benzine konden we weer op pad. De Junkfrukusten…

De kustlijn vol eilandjes is prachtig maar t was ondertussen 13u en wij waren hongerig Christoph had bovendien nog zijn ochtend-koffie tegoed… dus we zochten een restaurantje op… en wat voor eentje! (Tip Bergmans Fisk)

Op de pier aan t water in Saltharsfjärden, heel sjiek ingericht en zot lekkere visgerechten. Zelfs de kids smulden braaf een bord zalm met patatjes naar binnen… dat zou ik thuis toch moeilijker verkocht gekregen hebben…

En omdat we zo genoten van de luxe na een week in t wild met ons eigen potje gingen we ook voor een dessertje… de kids genoten van een ijsje met aardbeien en ik koos – ondanks dat ik t had moeten weten – voor iets wat ik dacht dat een dessertenbord was… Newsflash, de “bitar” waren dus letterlijk een praline groot… en dan zaten die aasgieren van kinders nog af te pingelen van mn chocolade caloriebom 🙈 Klein tegenvallerke voor deze dessertenlover

Gezien de nultolerantie in Zweden en onze bourgondische maaltijd inclusief een frisse pint voor Christoph, reed ik t laatste stukje richting Ljusdal.

We wilden eigenlijk ook nog wel stoppen in Ockelbo bij een elandenpark maar dat sloot al om 15u in t hoogseizoen en ook de Järvzoo (dierenpark ik buurt vd camping) zouden we te hard moeten doorrushen om alle dieren te zien voor sluitingstijd.

Dus we reden dan maar rechtstreeks naar onze allereerste echte camping van deze trip. We genoten van de verwelkoming in t Nederlands (maakt dat mee ergens buiten Camp Grinsby 😆) en plaatsten ons op een relatief rustig stukje nieuw kampterrein waar we niet als sardines op elkaar hoefden te parkeren.

We haalden de fietsjes uit, gingen naar de speeltuin en de kids genoten zichtbaar van een gammele trampoline die daar ook ergens verdwaald stond op t oudere camping speelterreintje. Na de vele speeltuinen in de stadjes niet zo heel speciaal maar voor de kids voelde t duidelijk als feest.

En zoals iedere wildkampeerder weet, is t dan feest voor mama en papa als je je kids warm kan laten douchen in een ruimte die groter is dan 2 vloertegels & waar je je ganse mobilhome keukeninboedel kan afwassen in 2 spoelbakken met extra warm water, gratis afwasproduct en een fancy afdruiprek 🤣

Voila, we kunnen er weer even tegen! Tot morgen!

Overnachting: Camping Ljusdal

Dag 8 – Uppsala

De dag begon raar… het plan voor Stockholm werd gewikt en gewogen toen de kids blijkbaar hun opstaan-uur gemist hadden en pas rond 9u30 uit hun bed rolden op hun doooooooiste gemakske.

Wilden we echt pas na de middag aankomen in de stad en dan heel kort snel alles bezoeken na een helse zoektocht achter een camper-parkeerplek?

Wilden we liever naar de kust rond Nyköping, een idee dat Erika vanochtend opperde en zeker ook iets voor ons was geweest?

Het werd uiteindelijk 2 dagen schrappen en naar Uppsala, de stad waar ik op Erasmus zat in 2004.

Alleen, blijkbaar waren onze kids toch iets meer gevloerd dan we doorhadden. Lia haar rare uitslag (zijn het de windpokken of toch iets anders) breidt uit, Ava besloot haar off-day door tirades te vergezellen… we schoten dus maar moeizaam op en reden rond de middag effe ten einde raad een Mc Donalds parking op in t idee dat frietjes de ideale oplossing zijn voor hangry kinderen.

Een laatste trekje door stonden we dan om 15u (ja dan pas 🤭) in Uppsala. Bij t binnenrijden gierden de zwangerschapshormonen en moest ik even een traantje wegpinken toen ik Flogsta zag en t Ekonomikum waar ik naar school ging.

Al snel wandelden we naar mijn kot schuin over t Ekonomikum…. Alleen, alles is blijkbaar gerenoveerd en ik had huisnr 24 in mn hoofd maar er was alleen 22 of 34… en als zelfs ons mama – t collectief geheugen van t gezin – t niet meer weet… Ik heb mn oude blog niet meer en ook mn hotmail van toen is desactief dus alle hoop is gezet op ons bomma haar adresboekje OF haar prints van al mn mails die ik thuis eventjes moet opduiken uit de Erasmus-herinneringendoos.

De kids waren totaaal niet onder de indruk. Die keken echt zo van “moet dit nu serieus”. We beloofden een speeltuin en wandelden door t kerkhof (geen enge plaats in Zweden, eerder een natuurpark waar je ook even kan zitten en genieten van de stilte) naar de Pelle Svanslös speeltuin. Alleen, wat een drukte… dat vonden we coronagewijs geen goed plan dus insert tirade-moment van 2 kids die al onze grote mensen attractietjes maar stom vinden. (Quote van Ava)

We stapten verder langs de Carolina Rediviva naar t Uppsala slott (waar onze kids vooral wilden dat Christoph de kanonnen kwam maken). Ik kreeg amper tijd om effe te mijmeren bij die tijd dat wij/de studenten in een Ikea wokpan de heuvel afgleden putteke winter (wegens geen slee voorhanden) of t moment dat ik een blauw oog kreeg van de sneeuwbal die Aram rolde op t kiezelpad aan de parking 🤭. Soit, gek hoe ik na al die jaren ineens weer van die dingen herinnerde gewoon door er te zijn…

Nadien wandelden we door de stad en herkende ik buiten enkele grote winkelketens en de grote pleinen/bruggetjes eigenlijk nog bitter weinig. T leek wel alsof alle koffiebarretjes en restaurantjes van weleer ineens Aziatische resto’s waren geworden. Maar, wat wil je na meer dan 15j verandert de stad uiteraard…

Er rondlopen als mama ipv student kleurde de ervaring ongetwijfeld ook… geen goedkope nations voor fika, nachos en perencider… putteke zomer ipv de sneeuw bij -15 die ik achterliet… vreemd is een goede samenvatting.

We sloten de trip down memory lane af met een pittige parkeerboete – ondanks dat we braaf betaalden via de parkeer app – en verlieten dan maar de stad op zoek naar brood en een gratis slaapplaats.

De kids jengelden ondanks de onderweg snel gekochte donut & wij deden 3 pogingen om toch ergens uit t verkeer en in de natuur te eindigen… de eerste plek bleek een padje voor de schoolbus te zijn en ten strengste verboden (ook al is t nu vakantie), op plekje 2 na een hele tocht door hoog gras in een bos troffen we een achtergelaten caravan die alles blokkeerde dus het werd nog wat later en verder aan een jachthut op een bospad waar we voorlopig enkel een ruiter tegenkwamen…

Overnachting: jachthutje toegevoegd in Park4Night app met coordinaten N 60° 13′ 22″ E 17° 20′ 26″

Dag 7 – Tiveden NP en Garphyttan NP

Dat ochtendzwemmeke skipten we… brrr voor de eerste keer deze reis kwam er effectief een trui boven.

We reden t laatste stukje tot in Tiveden National Park waar Christoph een “uitdagende” wandeling met ladders, kloven, rotsen en vooral dus veel klauteren voorzien had. Onze internetbrochure gaf aan dat de Trollkyrkorundan 4,6km lang was en 4u vereiste. De borden in t park maakten er al 4,5u van en als je alle afstanden optelt die we onderweg op borden tegen kwamen, zouden wij 5,3km gelopen/geklommen hebben…. Met 2 kids & op iets meer dan 4u tijd pauzes inclusief. Niet slecht eh.

Vooral…dat was dus constant bergop/bergaf, wiebelen op vondelpaden, tussen rotsen, op paadjes vol stenen en boomwortels. Maar, wonder boven wonder stapte Lia hem volledig uit (op enkele stukken na waar Christoph haar een paar meter op zn schouders zette om de gevaarlijke omhoog-klim-stukken te overbruggen die net te hoog gegrepen waren voor die mini gespierde kuitjes.)

En toen ze moe werden, belden wij gewoon de Paw Patrol (ongelooflijk die fantasie van Lia… dat ze nog niet boos is dat Ryder niet echt komt opdagen), zongen wij van Mega Mindy en Mega Indie (verzonnen ze zelf want ze keken dat nog nooit) of riepen wij superkrachten uit Deer Squad en zonder zwans, dan liepen die ons van t pad zo snel… ik snap er helemaal niets van… alsof die s morgens andere Cornflakes dan ons aten 😂. Maar hoe dan ook, de draagzak ging mee voor Piet Snot en Lia verdiende haar strepen absoluut met deze route.

We beloofden op t einde van de wandeling pannenkoeken dus belofte maakte schuld. Terwijl de echte Zweed hotdogs stond te grillen gingen wij voor Dr Oetker op ons campingvuurtje aan de hoofdentree van t park. Lia dommelde al eventjes weg van pure uitputting…

T zal jullie dan ook niet verwonderen dat – nog voor we aan de grote baan waren richting Askersund/Örebro – mn ganse crew weer lag te maffen in de mobilhome. Ik genoot van de rust en reed een dik uurtje naar Garphyttan National Park. Het oudste natuurpark van Zweden, vooral gekend voor zn wilde bloemenpracht.

Gek genoeg waren de kids precies herboren en liepen ze t laatste wandelingetje van de dag super snel uit. Kan ook wel aan de talrijke muggen gelegen hebben 🙈.

De kids speelden kampje in de mobilhome en wij stelden onze reisplanning bij. Kiezen is echt wel verliezen. Gaan we nu nr Stockholm, lukt t om langs mn oude kot in Uppsala te passeren? Doen we de kopermijn of zilvermijn of toch maar een dierenpark. Aaaaaah er is hier gewoon te veel te doen!

Overnachting: parking Garphyttan NP met grillplaats, picknickbanken en compost toilet.