De Warande (Heule)

Een iets andere kerst dan hoe we hem meestal doorbrengen… We doorkruisten in tegenstelling tot andere jaren niet het ganse land met een auto vol cadeaus en logeerspullen, maar moesten amper een kleine 10km afleggen naar onze bestemming van de dag… De Warande!

Tot we aankwamen, bleef het voor de 3 vrouwen van onze familieclan een echte verrassing waar we gedropt werden. En ik moet eerlijk zijn, toen we een blokje rond de ringshopping van Kuurne reden, dacht ik effe van “ow boy heeft den Bauwens weer iets van 16 bomen en een grasveld gevonden op google?” Het was duidelijk geen love at first sight toen we moesten parkeren pal tegen de R8 en er dan ook nog onvoorspelde regen uit de lucht gedruppeld kwam! Maar ineens was daar een regenboog… en ik verklap het nu al, het natuurspeelpark overtrof echt alle verwachtingen!

Snel gingen we op ontdekking en kwamen we aan de speeltuin zowaar een ander gezin uit Beveren-Leie tegen. Dat waren dan ook zo goed als de enige mensen met wie we de 8 hectares deelden tijdens kerstochtend.

De meisjes verkenden rustig maar al snel bleek dat we toch beter de ducksday pakjes uit de auto zouden halen want de speeltuin was gewoon te tof om enkel de droge dingen te inspecteren. Dus Christoph holde een rondje richting auto en na een valse start konden we dan echt op exploratietocht.

De meisjes konden daar echt naar hartelust ravotten. Lia verkocht in elk speelhuisje ijsjes, Ava verfijnde haar trampoline kunstjes en we oefenden op klauteren met zandhanden! Echt ooo-ve- ral gingen we onder luid enthousiast gegil piepen. De kindjes die hier de UIT-pas zomerkampen kunnen doen, zijn nogal gelukzakken zeg!

Na een klein incidentje waar de death ride Lia te slim af was (hence den tut op de rest van de foto’s) gingen we op exploratie in een super coole houten boomhut…

De meisjes geloofden niet helemaal dat ze weer veilig naar beneden geraakten en t wiebelde best wel een beetje maar we verlegden gezinsgrenzen! Al geef ik toe dat Lia naar beneden krijgen eerder een doorgeefoefening was… de pacha liet zich patattenzaksgewijs dienen…

Terwijl we ons kerstchocolaatje aten, maakten we een kip en geitje jaloers op een soort van inieminie kinderboerderij veldje dat we eveneens ontdekten verderop in t park! Er zijn daar trouwens ook gemeenschapsmoestuintjes en zelfs bijenkasten en volgens mij in de zomer ook bloemenweides en veel kleur!

Het park had ook een mini waterspeelzone! Na een korte vlottentocht kwamen we uit aan een zit arena met stadsbarbecues (hier zien ze ons tussen april en september zeker terug voor een barbecuetje met vrienden!).

Wat volgde waren steile glijbanen en peuters die nogal enthousiast naar beneden vlogen dankzij hun speelpakjes! Maar uiteraard altijd een responsible parent down hill om op te vangen…. tot…. tot er iemand t lumineuze idee kreeg om geflankeerd door beide dochters naar beneden te glijden… ha wat een mop. Mr Bauwens moest kiezen wie opvangen, koos Lia (die uiteindenlijk toch gans in de modder belandde) en ikzelf en Ava vlogen na de glijbaan poepwaarts nog even verder… Laat ons zeggen: moeder snapt nu waarom een reserveonderbroekske in den auto toch niet zo een dwaas plan is! Ja lachen met mn natte joggingbroek en slobberkont is toegelaten!

Nat, modderig, moe en voldaan keerden we bijna 2u spelen later huiswaarts met enkel een korte fotostop aan de grafitti aan de ingang.

Allee dat is stiekem niet helemaal correct, we deden ook nog eventjes een take away verderop de parking voor ons kerstmenu 🙈 Wat moet die mevrouw van de drive-in wel niet gedacht hebben….verwaaide modderige mensen, blote billen verstopt onder jassen en warme -door oma gebreide- mutsen als kinderpantoffeltjes gebruikt om doorweekte voetjes op te warmen! Maar hej de frietjes en burgers smaakten!

En vervolgens snel naar huis om cadeautjes uit te pakken en te zoomen met de Van Gaelens.

Kerstmis 2020 toch speciaal maken, wij kunnen dat 💪🏻

Meer info: https://www.kortrijk.be/warande/de-warande

Minireisje Kempen

Corona blijft reisplansgewijs roet in het eten strooien dit jaar…. Oorspronkelijk gingen Stefanie en ik in de paasvakantie onze kids (4+2) entertainen in Zeeland. Gezellig groot huisje, saunake, zwembaden, strand… wij zagen dat gans zitten…. ging dus obviously niet door. Maar geen nood mits een kleine opleg te herboeken naar kerst in België in een ander Centerparcs domein. Wederom moesten onze mannen werken dus prachtplan! En toen kwam lockdown 2 en gingen de parken weer toe… hadden we een prive huisje gehad allemaal geen probleem maar domeinen blijven dicht! Begrijpelijk maar uiteraard beetje stom om nog maar eens een voucher te claimen en weeral een backup te moeten verzinnen die toch iets minder exotisch aanvoelt dan t originele plan.

Gelukkig werd de backup snel gevonden. Oma en opa gingen deze kerstvakantie enkele dagen naar zee en zochten een housesitter. Oke, dat is 1 kant van het verhaal. Het kan ook zijn dat ze naar zee trokken omdat iemand hun huis claimde om dichter bij de vriendin om de hoek en haar 4 kids te zijn! Wie zal het zeggen…

Maandag auto met een autoke vol spullen (ahja want het ouderlijk huis is den depot voor alle kleren/kinderspeelgoed/boeken/etc die uitgeleend worden naar broer/zussen en vriendinnen in de Kempen) richting Kempen. Even spannend of alles er wel in gepropt ging raken want zo ging ook de naaimachine (voor s avonds als de kids slapen) en een pak geleend materiaal weer mee.

Tegen de middag gans het huis naar smaak ingericht (lees onze spullen overal geetaleerd) en snel een lekker middagmaal op tafel getoverd. Prima plan van de huiseigenaars oma en opa om vers brood en lekkere soep achter te laten (en een diepvries vol… mmm ijsjes en oma’s spaghettisaus!)

Om 13u15 stopte de auto van Stefanie op de oprit. Woeps gemiste oproep! “Van Gaelen gaan wij echt door dit weer? Ik ga mij niet populair maken bij mijn bijna tieners in de auto hoor…”

Tegen dan had ik al zowat elke speelgoed kast gezien en weer of geen weer mijn kids waren toe aan wat uitwaaien dus hupsakee regenpakjes aan en de auto in… klaar voor onze stabbelwandeling.

Stabbelwandelingen zijn blijkbaar een initiatief van meerdere gemeentes. De onze startte aan de abdij van Tongerlo (jammer van dat eerste stuk drukke straat en asfaltweg tot aan het bos). Ondanks de gietende regen amuseerde Ava zich rot met de “grote meisjes”. Emma ontpopte zich tot een prima babysit voor Ava en Lia nestelde zich al snel in de buggy voor een dutje dat ze zelfs niet onderbrak voor de geur van snoepjes of koekjes.

In het bos van de Beeltjens vonden we ook onze eerste steen van de Tongerlorocks! Er werd stiekem wild geplast achter een boom en het ene na het andere fruitbordje van de wandeling konden we afturven van onze zoektocht! Kortom genoeg avonturen voor bijna 3u.

Het absolute hoogtepunt kwam ter hoogte van het Boswachtershuisje. De jeugdherberg ging all-in met kerstdecoratie! Zoek de kids! Hadden ze nu nog een take-away chocomelkje of soepke kunnen serveren, had t helemaal fantastisch geweest daar aan de speeltuin…

Gust zn hoogtepunt kwam er in de vorm van een gigaaaaa plas waar ie door mocht! Leve de Ducksday pakjes en Bergstein botjes 🤩

En zo zie je maar, weer of geen weer kids kunnen zich prima amuseren in het bos bij regenweer! En ik, ik genoot van de hoge bomen, het bijkletsen met Stefanie, de lekkere snoepjes en vooral… de smile tot achter mn kids hun oren van de aandacht van hun nieuwe babysit crew Emma en Auke 💕

Kletsnat stapten wij de auto in en toverden we oma en opa’s huis om tot droogrek, kookten we heerlijk, warmden we op in een warm bad en besloot Lia het maximum uit haar verblijf te halen door alle slaap te weigeren en elke slaapkamer uit te testen….

Het vervolg van ons verblijf waar Lia zich binnensloot, we Kasterlee onveilig maakten en genoten van onze eerste zwemervaring volgt in een apart postje!

Wijmelbroek (Deerlijk)

Onder het motto “beter laat dan nooit” een verslagje van een uitstapje dat we deden op 22/8/20

Totaal geïnfluenced door Yasmina en Lien (neem zeker ook een kijkje op hun account Roadtripsmetkids voor leuke uitstapjes) gingen wij op zoek naar de Wijmelaars. Potverdorie gaan die 2 uit Vlaams-Brabant ons nog eens effekes vertellen wat er hier in onze achtertuin ligt… Echt dus eh, hoe dikwijls komen wij wel niet in Deerlijk… maar echt nog noooooooooooooooit hadden wij van dit klein stukje Natuurpunt groen gehoord. Schande! Daar besloten wij dus verandering in te brengen…. dankzij de Instagram locatie bij hun foto gingen we op zoek… heel amateuristisch, yep, helemaal ons!

We stonden fout geparkeerd (shame on us met de auto, maar we hadden nog andere plannen achteraf) en stootten al meteen op een speeltuintje aan de jeugdlokalen waar we onze auto parkeerden. En dan zeggen onze kids niet nee. Ava was met geen stokken uit dat speelhuisje te halen. En Lia? Die deed gretig mee. 3X raden wie er eigenlijk het grootste kind op dat speelterreintje was… (tip kijk naar de foto met fluo groene goal).

Maar soit, dan het serieuzere werk… op zoek naar de start van onze wandeling… Meneer Bauwens had het weggetje gevonden hoor… we moesten volgens zijn gsm gewoon eventjes onder de haag doorglippen, maar gelukkig lukte dat he-le-maal daar aan die Chirolokalen…. euhm NOT! Aan onze poging tot rechtendoortocht lag het niet hoor… zelf Ava ging met haar sandalen dwars door de prikplanten, klaar voor het zoveelste zotte avontuur van haar ouders.

We moesten niet alleen slalommen tussen wat netels maar ook doorntjes en een mesthoop van een buurman die stiekem alles maar over zijn schutting kapte in “t boske van de Chiro”… Elk 1 kind op de arm en al gauw stonden we… geplakt tegen de schutting met blote benen vol netelbeten aan een doodlopend stukje water, nl. De Wijmelbeek… Het was te ver om onze kinderen over het water te zwieren en zelf te springen… Maar, in de verte konden we ze al spotten… De Wijmelaars!

We maakten rechtsomkeer, kochten de kids om met cakejes en Skittles uit de auto en hupsakee… 2e poging met eerst een stukje wandelen langs de verharde baan. Uiteindelijk dan toch de normale ingang gevonden… Het stukje natuur is best klein naar Kempische normen, maar hej… in een bizar jaar als 2020 appreciëren wij elke mini uitstap. In Wijmelbroek wordt de natuur hersteld zoals ze ooit geweest moet zijn in onze streek. Zo zie je bijvoorbeeld terug broeken opduiken (dankzij de extreme hitte wel zo goed als uitgedroogd), wordt er aan maaibeheer gedaan (tof toch zo een pad door het gras), introduceert men weer meer “wildlife” door insectenhotelletjes en fruitbomen etc. Wij hadden geluk en konden zelfs een egel spotten! Of dat dat overdag in die hitte een goed teken was, laat ik dan eventjes in het midden… de kids vonden het wel spannend. We trokken wat foto’s vanop afstand en lieten hem dan snel gerust voor de honden & baasjes die samen met ons het parkje verkenden er lucht van kregen…

We kwamen uiteraard ook om de beelden in het water te zien, die fameuze kunstexpo met keramieken hoofden die deze zomer als extra trekpleister mensen hierheen lokt. Totaal in 2020 modus aangepast mét mondmaskertje. Onze kids vonden vooral de houten muur met doorkijkgaten interessant en besloten al gauw op verkenning te gaan rond het waterpoeltje. Boomhangen en eenden spotten werd minstens even interessant bevonden als de kunst.

Op zich een toffe korte uitstap. Je kan ook podcasts beluisteren dankzij QR codes op de bankjes bijvoorbeeld. Ideaal voor een zomerse picknick met wat vrienden misschien zelfs… wie weet, ooit weer.

Meer info: neem een kijkje op Natuurpunt. Parkeren doe je best in Pieter Jan Renierstraat (Deerlijk) ipv aan de lokalen van Chiro Joeki in de Kardinaal Cardijnlaan. Tenzij je natuurlijk ook wilt goalhangen en spelen op het speelpleintje voor/na. Kijk gerust ook eens op de local guide account van Christoph!

Beste moment: april-oktober: Tegen ergens eind oktober worden de Wijmelaars uit het water gehaald voor een grondige poetsbeurt en winterslaap. Je zoekt dus best eventjes op de social media van Keramiekatelier Terra wanneer ze in de lente teruggeplaatst worden…

Extra tip: Als je nadien zin krijgt in iets lekkers, het is een beetje verder weg, maar voor ons is Deerlijk een goed excuus om de kleine doorsteek te maken naar Mokka en Meer iets verder richting Sint Lodewijks. Ik ben er zeker van dat Miek en haar team je -zodra ze weer mogen- met open ogen ontvangen! En believe me, die pannenkoeken, wafels en homemade limonade zijn de 4à5km (en oké ook 1 brug die al fietsend echt puffen is…) méééééeer dan waard

Wistjedatje: Voor de aanleg van dit park, bestond het gebied uit een aantal vochtige moerasachtige weiden, ook wel eens “broeken” genoemd. Langs de Wijmelbeek, die ontspringt in dit gebied was er veel opslag van wilgentwijgen of “wijmen”. Hieruit kan de historische achtergrond van de naam Wijmelbroek afgeleid
worden.

Stadsgroen Marionetten (Kortrijk)

12 december 2020 – Korte wandeling (<5 km) – niet buggyproof

Met de belofte van een nieuwe speeltuin vertrok papa met zijn twee pagadders richting het stadsgroen Marionetten. Twintig minuten later kwamen we aan bij de aaneenschakeling van groene oases, verbonden door een rood pad, gelegen in de stadrand van Kortrijk.

Lia had bij gebrek aan een middagdutje, het was tenslotte 15uur, haar nestje gemaakt in de Thule fietskarbuggy. Ava was actiever en op zoek naar de speeltuin. Die vonden we even later. Het ducksdaypakje bewees zijn diensten toen de glijbaan opdook, papa de plas onderaan zag en de miezerregen de setting compleet maakte en mama niet in de buurt bleek om nee te zeggen (zie wat voorafging).

Eén glijbeurt later (en geen enkele meer) waren we aangekomen in de landschapskamer ‘smokkelpot’ waar het rode pad over de vijver doorsteekt. Mits het behendig nemen van een aantal trapjes bevonden we ons in een vogelparadijsje, tussen het riet. De vogeltjes waren jammer genoeg reeds gaan vliegen door het rammelen van de buggy over het knuppelpad er naartoe. En het jengelende kind hielp ook niet echt….

Lia genoot nog steeds van haar tukje en behoudens een aantal trapjes bij de vijver – die haar zachtjes ondersteboven schokkelden – was de trip tot nu toe buggyproof. Tot nu toe…. Papa had gelezen dat er een libel in het stadgroen verstopt zat die wel eens de moeite waard was om te zien. Papa wist niet dat deze bovenop de berg stond…

Halverwege, nadat Ava haar voet tussen het poortje had gestoken, kwam de Libel in zicht. Lia genoot ronkend in stilte van de frisse lucht die rond de Libel hing.

De Libel – 40 treden later. Gedachte: als we ooit Chichen Itza bezoeken met de kinderen blijft de buggy beneden.

Gelukkig bleek het terugpad slecht één trap te omvatten en liep die rond de berg waar de Libel stond. Althans dat leek zo, ware het niet dat het omlopend pad terug uitkwam op de steile trap van het heengaan. Ondertussen had Ava zich ook bedacht over haar voet die onder het poortje terecht was gekomen en was het echt wel tijd om naast haar zus plaatst te nemen in de buggy. De buggy de berg optrekken was in die zin eenvoudig… Laat ons zeggen het landschap maakte heel veel goed….

Een idyllische locatie, ontginningsvijver voor ons, een vrachtwagenparking achter ons. Je was haast vergeten dat je aan de stadrand zat.

Ondertussen ontwaakte Lia en begon Ava de speeltoestellen te tellen. Eigenlijk was het niet echt een nieuwe speeltuin hé, papa …

Gelukkig had papa goed opgelet op de heenweg en had hij nog een jokerkaart die hij uit zijn mouw kon schudden. Een wit konijn uit de hoge hoed later kwamen we aan op de grens Deerlijk/Waregem bij het speelterrein Sneppe.

Papa had een nieuwe speeltuin beloofd en belofte maakt schuld. Het feit dat het regende en Ava twee keer weggleed maakte belofte ook bult.

Bergelen (Wevelgem)

wo 11 nov. 2020 – door papa Christoph

https://www.west-vlaanderen.be/domeinen/bergelen

  • Speelbos met open plekken met speelhutten en een doolhof met levende wilgentakken
  • Avontuurlijke speelterreinen voor kinderen en voor kleuters
  • Wandelen, vissen en vogels observeren

Vandaag op aanraden van richting Gullegem gereden, naar Bergelen. Het provinciaal domein bereikten we via de Hemelhofweg waar op het eind een recent aangelegde waterdoorlatende parking ligt. Dit is ook de beste locatie om de lokale Brasserie Bergelen te bezoeken. Met Covid-19 was deze weliswaar nu gesloten. Het domein omvat een visvijver/natuurvijver waar rond gewandeld kan worden, de bergelenwandeling (2,3km). Wij deden de iets langere en minder uitgeruste Mountainbikeroute/ aardeweg kwestie van de kinderen in het bad te kunnen steken :-).

Om een betere start te maken dan ons hou je de Brasserie Bergelen aan je rechterzijde en verdwijn je zo snel als de wind de natuur in. Dit om het mooie en aanlokkelijke speelterrein voor je kinderen af te schermen aan het begin van je wandeling.

Op het parcours passeerden we een brugje waarvan de structuur nader onderzoek vroeg en ook de omegabeugels werden beproefd op hun speelwaarde. In de voorbereidende fase van onze wandeling was het inpakken van laarsjes aangewezen geweest. We passeerden een paardenwei met bijhorende droomhoeve en kwamen uiteindelijk aan bij een depressie in het landschap, alwaar een kleine gids in spee aanstalten maakte om aan haar uitleg te beginnen.

Althans gidsen dat dachten we. Veel uitleg over de wadi en het ponton kregen we niet. Het ponton werd een speeleiland, het wandelpad een danszaal en de vijveroevers een behendigheidsparcour.

Tot we bij een meerstammige wilg kwamen. Het kabouterhuisje in papa’s hoofd, de boomhut in mama’s hoofd, een oneindige speeltuin in de kinderen hun gedachten…of hoe engeltjes, bengeltjes worden.

Het lumineuze idee om een fotoshoot te doen in de boom, een prachtige locatie, bleek achteraf niet zo’n goed idee gezien de kinderen weigerden, ik vertel goed, weigerden de boom te verlaten. Uithalen en doorstappen werd door de kinderen begrepen als het startsignaal van een huilconcert en een zitstaking op de weg. Als ouder leer je op zo’n moment dat je meer kans hebt om de steen naast je kind te doen bewegen dat je kind zelf.

Plan B. van Bauwens ==> op de schouders laden en afleiding zoeken. Die vonden we in de rust van het vogelspottershuisje en even later op de uitgebreide speeltuin waar de kinderen zich uitleefden tot het tijd was om naar huis te gaan. Het speelbos waar we de eerste wilgengangen van zagen konden we niet meer doen en zijn een uitnodiging om later nog eens terug te komen naar Bergelen en zijn 60 hectare natuur met speelelementen.

Vlaspark (Kuurne)

Sommige weekends staat er zo niks op de planning. Maaaaaaaaar, is een mini uitstapje ideaal om de veel te lange week te doorbreken. Uitwaaien is the new black ofzoiets?!?

Per slot van rekening zit ik als thuiswerkende lector al weken tegen een computerscherm te babbelen, op diezelfde plek als waar ik op avondlijke uren een gehamsterd stofje knuffel en kinderkleren tevoorschijn tover vanonder de naaimachine & kinderen en vloeren van HelloFresh waardige maaltijden voorzie en noem zo maar op…

Soit, zondagmiddag moesten we nog even uitbreken. Buienradar gaf aan dat de late middag zou meevallen dus hup wij richting t Vlaspark in Kuurne. Naar Kempische normen echt maar een scheet groot, maar toevallig zijn wij de kleine dichtbij dingetjes gaan leren appreciëren in 2020!

Dus waarom je toch eens moet passeren?

1) stadsbbq’s: zeer gewoon in Australië waar de parken bijna allemaal picknicktafels en barbecue ruimtes ter beschikking stellen voor outdoor familie feestjes of spontane get togethers! Oooh zo een Zuid Afrikaans braaike met maten zou anders ook wel smaken! Niet getest maar in de zomer claimen wij dus zo een plaatsje!

2) een heerlijke plek om de kids te laten spelen in de natuurspeeltuin ondanks dat de oude koetswagen misschien hier en daar wat kraakte onder de houtwormpjes. Spreuken, mini doe opdrachten, houtsnijwerken en wat vlasbloem grafitti dabei… tof gedaan!

3) ideaal herfsttripje… talrijke paddenstoelen, een notenboom die maar al te blij is dat jij wilt smikkelen en met de notendoppen wilt knutselen nadien, plassen, bankjes om van te springen in nog meer modder, een wilgenhut om kampen te bouwen, enkele koeien en paarden in de buurt…

Meer moet dat voor onze kids niet zijn!

De Blankaart (Diksmuide)

12 september 2020 – natuurgebied – zeer groot

De Ijzerboomgaard in Diksmuide, die moet je eens bezoeken! Daar begon het allemaal mee. Volgens googlemaps is het vanaf ‘je locatie’ een uurtje rijden, wat het natuurlijk weer te motiveren maakt om in de auto te springen. Diksmuide opzoeken in Google leverde prachtige foto’s van de ijzertoren en de dodengang. En Tine was vroeger nog naar iets geweest daar in de buurt met een collega van de fotografieles, De Blankaart. Genoeg inspiratie om er een dagje van te maken en op weg waren we…

Met de ijzertoren in het vizier begint het te dagen, de dodengang, oorlogsmuseum en ijzertoren gaan druk zijn. Misschien eerst eens gaan zien naar ‘De Ijzerboomgaard’ die er net naast ligt? Even allemaal uit de auto… prachtige grote speeltuin, maar misschien wel iets voor vanmiddag, niet? Voor als de kinderen al wat moeier zijn van te gaan wandelen. Eventjes nog allemaal terug in de auto … ‘De Blankaart’ here we come!

Een verhaal van houtsculpturen, een kasteel, lepelaars, een vijver, het belang van voorbereiding en planning, buggyproof wandelen en lekker eten.

We startten de wandeling aan het bezoekerscentrum dat zich in het Blankaartkasteel bevindt. Houten sculpturen, op zoek naar eekhoorns, de expo ‘het terug uitzetten van de otter’ en een kleinschalige waterzuivering. Wat wil een mens nog meer.

Na het kasteel kwamen we aan bij de vijver. Het open water is onderdeel van een moerasgebied waarop heel veel vogels zaten. Via de kijkhutten, de pontons en de paden hadden we een prachtig zicht.

Doorheen het Blankaartmoeras en langs de Blankaartvijver kan je volgens de website kindvriendelijk wandelen op plankenpaden en in alle rust de dieren en talrijke vogels, waaronder lepelaars, bekijken zonder deze te storen.

Achteraf lazen we op de website dat de paden niet altijd buggyproof waren….uit ervaring zelfs een beetje niet kidsproof 😉

En terwijl papa de buggy door De Blankaart loodste, zagen de kinderen dat het goed was.

De blankaart is een gezond natuurgebied (lees een grote verscheidenheid aan champignons die ons championnetje aanduidt)

Even later veranderde het pad in een hindernissenparcours enkel voor de geoefende buggyrijders en begon het klimparcour voor de kinderen.

Een uitgestrekt gebied en dan moeten we nog gaan piepen bij de buren.

En dan moesten de echt hoge torens nog komen….

Na het moeras, de vijver, de weidegronden sloten we de Blankaart af in het bos en tikten zo de daar aanwezige volledige natuurkaart af.

Uit nieuwsgierigheid reden we na de Blankaart nog eventjes terug naar de ijzerboomgaard. Maar toen was al duidelijk dat we hier duidelijk nog een dagje vertoeven konden. We besloten te gaan eten in de Burgerij, een steakhouse op het schoolplein van Diksmuide alvorens we richting Nieuwpoort trokken voor onze overnachting.