We sjeesden de afgelopen weken heel Zweden door naar 1 van de noordelijkste nationale parken. De echte “die hards” gaan nog iets verder, maar in die gebieden kan je alleen iets gaan doen op meerdaagse staptochten en dat is nu even geen optie 🤪. Dus ons eindpunt was Abisko Nationaal Park!
Voor zij die op de kaart volgen, ja, dus helemaal in t topje van Zweden op een boogscheut van de Noorse grens
Parkeerplaats vinden voor de mobilhome was eventjes spannend (ik vraag me echt af hoe mobilhomes dat hier doen in een niet-corona jaar met volledige toeristenmassa want eigenlijk is er amper parking voor hen voorzien) maar al gauw waren wij dus up and running voor onze wandeldag!
De routes vertrekken allemaal door de “toegangspoort” die ook de Kungsleden wandelaars nemen (een wandelpad, letterlijk Koningstocht, van 440km!)
Wij besloten om eerste te starten met de gele route (Lia wilde de ganse paal meepakken want ze wilde alle kleurtjes hebben 😜)
Kort na de sjieke entree was er al meteen een leuke graffiti tunnel met watervalmuziek. Sjieke kunstinstallatie van Annica V Waara en Simon Marainen. En zo totaal onverwacht in een natuurpark. Grappig!
De gele route ging nadien meteen naar t spektakel… een luide waterval. En wel eentje met een speciaal verhaal. Ze lag eerst elders, maar toen de spoorlijn aangelegd moest worden was men wat lui & leek t handiger en sneller om met dynamiet een paar nieuwe gaten te blazen en de rivier te verplaatsen… de oude waterval werd met rotstblokken dichtgegooid…
Overal op de trail was er meertalige uitleg en een soort van verrekijkers die onze kids wel integreerden. Dieren zagen we – gezien t geluid dat onze eigen varkens produceerden – weinig (tot grote spijt van de vogelspottende vrouw die zich opgesteld had aan een vogelkijkhut met prachtig uitzicht over de stroom en bergen met sneeuw waar wij nu nét 10.000 pogingen tot deftige familiefoto met zelfsontspanner deden – spoiler: mislukt!)
Na de gele wandeling sprongen we even t Naturum binnen. Het hoogtepunt was voor de kids dat ze even “schooltje” konden spelen in de dia-ruimte 🤪. Ik wist persoonlijk de foto expo wel te pruimen!
En hup, kinderen buitengejaagd (maar wij zijn nog niet klaar, ik ben de juuuuuuf) en door naar de oranje wandeling. Die begon alvast weer spectaculair langs de rivier.
Na de lunchpauze (en er zijn bewijzen dat ik ditmaal wél beleg bij had) en 100 stenen in de rivier keilen, worstelden we ons door de hitte richting lagere begroeiing met veel bergbloemen. En telkens met t geluid van het kolkende water naast ons.
De route was een mengeling van ski-trails en stond – naar mijn mening – niet altijd even goed aangegeven (oranje werd nogal vaak rood of een rood kruis) maar al bij al vonden we goed naar waar we de kids moesten sturen om te testen of t vondelpadje nog wel stevig was 😉
En de route eindigde weer waar ze gestart was… wij doken enkel nog t “Turist station” in voor mijn langverwachte “morotskaka” en een ijsje vr de kids…
Daarna reden we terug naar Kiruna want ik had t lumineuze idee om in dat “toeristenstadje 1e klasse” eens lekker te gaan eten (ja weer eens zo een dag waarin in vergat vlees uit de diepvries te halen)… wat een misser. Zoveel leegstand, zo weinig mensen, totaal niks te beleven…
En als ge ne Zweedse “kebab-pizza” moet gaan eten (lokale delicatesse) in een zaak die ge in België niet zou overwegen (maar bon er leek niks anders dat aanvaardbaar scoorde open)… dan weet ge genoeg eh… Kiruna heeft nood aan een gezellig hip resto 😀
De kebab pizza was trouwens heerlijk, mijn rendierpizza ook. De kinderen hun pasta was niet te vreten (ons vader zou zeggen, precies al eens gegeten) dus Ava en Lia smikkelden samen de frietjes van Lia’s kebab op.
We sloten onze dag opnieuw aan de rivier af. Wederom op een wildkampeerplekje van “park4night”, ditmaal nabij Laxforsen (niet ver van Jukkasjärvi). We hoorden enkel gekabbel van de rivier en af en toe een vissersboot met grootheidswaanzin die in volle plankgas over t water scheurde… ooh ja en t gezzzzzzz van de vele muggen… GPS: N 67° 51′ 21″ E 20° 31′ 32″
Awaytodayblog 